Wat denken jullie? Stem!

Kunnen gelovigen en niet (of anders-) gelovigen elkaar echt accepteren?

Wat denken jullie?

Willen jullie stemmen? Alvast enorm bedankt!

 

Stemmen kan anoniem, maar je keuze toelichten mag natuurlijk ook en kan hieronder, bij de reacties. 🙂

Lees hier meer over de valkuilen die er kunnen zijn wanneer een gelovige en een niet (of anders-) gelovige met elkaar in gesprek gaan.

About Inge Bosscha

Aandachtig, openhartig, (zelf)kritisch en verbindend. Trainer, coach en inspirator. Deskundige op het gebied van (het loslaten van) aangeleerde religieuze dogma's en belemmerende overtuigingen.

18 Responses

  1. Mijn man en ik gaan nu ongeveer 5 jaar niet meer naar de kerk, maar ons geloof in God zijn we niet kwijt geraakt, het is wel veranderd. We kwamen er ook achter dat we stukliepen op de dogma´s en leerstellingen, ook al zijn ze in iedere kerk anders. Iedere kerk vindt zijn dogma´s de ware en de meest bijbelse. In mijn blog beschrijf ik het zo: Religie zegt: volg onze regels, onze wetten.
    Wij hebben het juiste perspectief op de wil van God.
    Volg ons programma, dien Hem door te werken voor de Heer.
    Je wilt toch niet veroordeeld worden, dus maak de juiste keuzes.
    Je moet je aan de regels houden, goed je best doen.

    Religie laat je voortdurend rennen, waar je doodmoe van wordt.
    Het geeft angst, want doe ik het wel goed en ben ik wel op de juiste weg.

    Genade zegt: Komt allen tot Mij, die vermoeit en belast zijn en Ik zal u rust geven. Ik zal je dragen in elk facet van je leven. Ik geef je alles wat je nodig hebt. Ik geef je vrede, waar je ook bent.
    Ik accepteer je zoals je bent, gewoon omdat Ik van je hou.
    Ik ben je Schepper en jij bent mijn creatie. Ik kies ervoor van je te houden, want Ik ben Liefde.

    Dat jij alles wat met God en geloof achter je hebt gelaten begrijp ik heel goed. Je blog lees ik met grote interesse en ik herken mezelf er ook in.

    Liked by 1 persoon

  2. Ik vind dat het absoluut moet kunnen. Een goeie vriendin van mij is gelovig en ik ben ongelovig. Ze accepteert dat van mij. Toch is er een maar. Ze kan niet alles van mij accepteren, dus daar wil ze dan gewoon over zwijgen. Er zijn dus voorwaardes aan onze vriendschap. Dat vind ik best moeilijk, want ik ben degene die zich moet aanpassen. Maar, de rest van onze vriendschap is goed en daar kies ik voor, dus accepteer ik het. Andersom heb ik ook bepaalde gedachtes over het geloof die ik nooit zal uitspreken naar haar.
    Kunnen we elkaar dan echt accepteren? Ik denk het wel, maar er is een gebied waarin we elkaar niet begrijpen en verstaan.

    Lieve groet,

    Monique Amber

    Liked by 1 persoon

  3. Albert

    Ik heb antwoord 1 en 2 aangevinkt. Ik denk dat het kan/zo is al moet ik er bij zeggen dat in sommige relaties het onderwerp vermeden wordt. Ik merk het i.i.g. niet dat ik anders bejegend wordt. Tevens is het zo dat ik in de omgang met sommige gelovigen er niet over begin omdat ik weet dat er dan ongemakkelijke situaties kunnen ontstaan en dat is het me niet waard. Het is me genoeg om te weten dat men weet dat ik niet geloof, ik hoef niet zo nodig telkens weer de betweter uit te hangen. Principes zijn leuk maar we moeten wel samenleven, dus laat de kerk maar een beetje in het midden.

    Liked by 1 persoon

  4. Ja het kan, en dan heb ik het alleen over mensen waar mee je van gedachten wisselt over wel/niet geloven. Want anders kan het wat mij betreft altijd. Het zal zeker een jaar of acht geleden zijn dat ik via christenhyves op de atheistenhyve terecht kwam.Ik begon te merken dat ik het nogal vaak eens was met de benadering van atheisten. Ze zetten me aan het denken…ze hielden me een spiegel voor en dat was in het begin niet makkelijk. Soms dacht ik; “verhippen jullie maar met elkaar, ik kom niet terug”. Maar ik kon het niet laten en na een intens zware periode van twijfel is mijn geloof veranderd. Nee atheist ben ik niet geworden, het geloof trok me nog teveel aan, ik kon het niet loslaten. Ik dacht dat dat moest, nu weet ik beter. Maar het is zeker veranderd,na 62 jaar lid van een kerkgenootschap te zijn geweest ben ik dat niet meer. En dat komt mede omdat veel vragen van atheisten de mijne zijn geworden. Nu kan ik zeggen, bedankt lieve hyve vrienden. Bedankt dat jullie niet de totale oogkleppen weggehaald hebben, maar wel een stukje. Jullie wisten hoe dierbaar me veel was, een aantal van mijn atheistische vrienden begrepen dat. Elkaar begrijpen omdat je dat graag wilt, dat was voor mij het sleutelwoord. Hoe dierbaar Jezus me is,die Jezus waar jullie niet in geloven. Maar jullie geloven in vriendschap en ik ook. Op naar de volgende meeting. ❤

    Liked by 1 persoon

  5. henkkarssenberg

    Ja, het kan omdat het moet en het moet omdat het kan. Ik moet elke medemens, die op mijn weg geplaatst wordt accepteren zonder enige uitzondering of voorbehoud. Dat betekent niet, dat een ander mij nooit irriteert. Maar ik probeer me dan te realiseren dat ik de ander misschien nog wel meer irriteer dan omgekeerd.
    De overtuiging, dat ieder mens door God is bedacht en gemaakt maakt het mij gemakkelijker om de ander te accepteren, want God is volmaakt. Maar er gaat veel stuk in deze wereld, ook in relaties.
    Je mag van je medemens wel verwachten, dat hij/zij anders DOET, maar niet dat hij/zij anders IS of wordt.

    Liked by 1 persoon

  6. Jos de Bleyser

    Ik heb “Ik weet het niet. Ik hoop het wel.” aangevinkt maar merk op, dat ik in plaats van “weet” liever “denk” wil gebruiken.

    Net als Monique Amber voel ik dat het aanpassen doorgaans van “onze” kant moet komen maar daar zit ik niet mee. Inderdaad blijft er het nodige onbesproken en dat blijft incompleet aanvoelen maar daar kan ik wel mee leven.

    Af en toe komt het wel eens tot een diepgaander gesprek en dan blijken de verschillen toch groter dan verwacht.
    Het valt mij overigens wel op dat de meeste mensen die een religie achter zich laten, toch behoefte blijven houden aan een godsfiguur, kennelijk wordt dat tijdens de indoctrinatie stevig verankerd in de zich ontwikkelende hersenen van het kind.
    Ikzelf heb die behoefte niet opgebouwd, waarschijnlijk omdat ik op zo’n lage leeftijd al voldoende twijfels had om zo’n figuur niet toe te laten. Hij is dan ook samen met Sint Nicolaas, in diezelfde periode, uit mijn geestelijke bagage verdwenen.

    Wel, gelovig of ongelovig, protestant of katholiek, of welke gezindte ook, we zullen met z’n allen samen moeten leven en dat zou, met elkaar voldoende accepteren, toch moeten kunnen.

    Wijsheid en liefde gewenst,

    Jos.

    Liked by 1 persoon

      1. Jos de Bleyser

        Ingelief,

        ik ben mij zeer bewust van wat ik doorgaans moet inslikken en denk, dat er aan de andere kant niets wordt ingeslikt, daar weet men al te zeker hoe het een en ander in elkaar steekt. Mijn waarheidsbeleving is puur persoonlijk, als die algemeen geldend was zag de wereld er wel heel anders uit, maar zo denkt iedereen er uiteraard over.
        Ik zou je jouw god niet af willen nemen, want al hecht ik zelf geen enkele waarde aan zo’n fictieve entiteit, jouw waarheidsbeleving is niet aan mij ter beoordeling.

        Ik ontbeer jouw mildheid en jij zet mij er toe aan om daar in mee te gaan en mijn wereldbeeld daarop aan te passen, dat is voor mij een zeer positieve insteek, waar het ook toe leidt, dank daarvoor.

        Grootvaderlijke kus,

        Jos.

        Like

  7. Met jouw artikel ben ik behoorlijk in de weer geweest, Inge. Ik herinnerde me, hoe ik ooit met vriendinnen in dezelfde kerkgemeenschap kwam. Ja, we waren vriendinnen, waarin het geloof in Jezus centraal stond. Tot ik, na een zwaar proces, uit die kerk stapte. Meteen veranderde er iets. Alsof ik hen had verraden en daarbij, ongehoorzaam was geweest aan het strikt opvolgen van de regels. Sommigen meden mij, anderen waarschuwden me. Ik ben helemaal vertrokken uit die stad en ontmoet hen niet meer.
    Ik zag voor me een hoge muur, waarachter deze goede vriendinnen nog steeds verkeren. Ik sprong op en neer om glimpen van hen op te vangen. Maar ze zagen mij niet. Ik wist, bij een eventuele ontmoeting, zou het even vreugdevol zijn elkaar weer te zien, maar al gauw zou de vraag komen: “Ga je nog naar samenkomsten? Leef je nog met de Heer?”. En dan scheiden de wegen zich weer, we spreken elkaars taal niet meer, ik ben nu van de duivel en de muur rijst opnieuw hoog op. Ik kan alleen nog springen om te zien of er ergens iemand is, die twijfelt, nieuwe vragen stelt en antwoorden zoekt, een andere kant op durft te kijken. Zodra ik dat zie, zoek ik een brug om in contact te komen. Dan komt de taal van destijds weer terug, als hulpmiddel om hun vertrouwen te verkrijgen. Om het dogmatische, van kaft tot kaft de bijbel letterlijk te nemen en jezelf weg te cijferen, te kunnen doorzien en ter discussie te stellen.
    Achter deze muur menen deze gelovigen dat ze veilig zijn en de waarheid bezitten, maar een ongeweten angst houdt hen in de greep. Ik kan hen nog steeds begrijpen, maar zij begrijpen mij niet meer, willen mij niet meer begrijpen.
    Ik sta nu aan mijn kant van de muur en moet hier opnieuw uitkijken, niet weer in een ander soort systeem ofwel hokje terecht te komen.
    Dit beeld deed mij pijn, maar ik kan het niet anders zien.
    Dit is mijn reactie op jouw enquete.
    Leefse!

    Liked by 1 persoon

    1. Jos de Bleyser

      Waarde Aaltje,

      Telkens als ik een relaas als het uwe lees, strijden woede en droefheid bij mij om voorrang.
      Steeds weer die heftige strijd om los te komen van datgene waarmee men ongewild belast werd, al die kostbare levensjaren die aan deze strijd verloren gaan……

      U ziet een muur, Inge een hek en ik een schier onneembare barricade. Maar waar u nog probeert over die muur te kijken wend ik mij er juist vanaf en kijk liever in de nieuwe richting, want daar gaat mijn leven verder.

      Dat gelovigen mij zullen zien als “verloren” is mij best, hun hel, hun hemel, hun god en hun duivel bestaan niet voor mij en zijn dan ook van nul tot gener waarde. Ik leef mijn leven zo humanitair mogelijk en ben niet bang voor de dood, hooguit de manier waarop dat zal gaan gebeuren. Het dood zijn is niets nieuws, het zal net zo zijn als de tijd voordat ik werd geboren, ik besta niet en heb nergens weet van.

      Sterkte en liefde gewenst,

      Jos.

      Liked by 1 persoon

      1. Beste Jos,
        Hartelijk dank voor Uw reactie op mijn verhaal. Eerlijk gezegd, ben ik het helemaal met U eens, maar deze kant, zoals ik het heb belicht, is er ook. Maar normaal gesproken keer ik mij ook met de rug naar die muur en wil leven! Daarom eindig ik altijd met “leefse”, i.p.v. “geloofse”. Ook ik wens U veel goeds toe!
        Aaltje.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s