Mijn leven met Religieus Trauma Syndroom

 

“Hier ga ik, ik kan ook anders!” zoemt mijn mantra in mijn hoofd. Ik probeer mijn stuur losjes vast te houden. Ik voel de triomf die bij vrijheid hoort. Ik hoef hier niet naar links te gaan, langs het drukke verkeer, op weg naar de supermarkt. Ik mag ook naar rechts, het landweggetje op, richting de natuur. Maar ik ga toch echt om boodschappen. Ik heb daar bewust voor gekozen, ondanks mijn angst die bij vlagen paniek dreigt te worden. Het besef dat ik in vrijheid kies en elk moment van richting kan veranderen, helpt me enorm.

 

Nee, aan de buitenkant merk je het niet. Ik lach, ik groet, ik zwaai, ik klets, maar ik moet daar continu keihard voor werken. Mijn hoofd draait overuren om mezelf zo normaal mogelijk te doen overkomen. Om niet te verdrinken in het moeras van aanklagende gedachten van mijn innerlijke critici die nog altijd als eerste het woord nemen en me vertellen dat ik het niet goed doe. Dat ik niet goed bèn. Het minste van het minste, niet eens in staat tot enig goeds en het aanzien niet waard. Het liefst zou ik onzichtbaar zijn. En gekend zoals ik ben. Hoe paradoxaal.

 

Mijn boodschappenlijstje is bewust niet te lang en ik sta binnen tien minuten weer buiten. Het zweet staat op mijn rug en dat is niet van de warmte. Maar ik heb de boodschappen. En ik klets even met een klein jongetje, die kijkt hoe ik mijn fietstassen vol prop. Ik functioneer. Ik doe het goed.

 

Wanneer ik met de boodschappen de keuken instap, voel ik de spanning van me afglijden. Mijn lichaam ontlaadt door te trillen. Er zijn dagen geweest dat ik tijdens zo’n ontlading moest huilen, van opluchting, van frustratie en van verdriet. Soms vond ik mezelf echt zielig. Omdat zoiets simpels als even een boodschap doen zo moeizaam gaat en omdat ik zo graag veel meer zou willen kunnen. Leuke, sociale dingen.

 

Ik huil niet. Ik ben trots op mezelf. Ik heb het gedaan! Ik doe altijd wat ik kan en ik kan er niets aan doen dat dit maar zo weinig is. Ik ben niet lui of passief. Ik werk en vecht als een beer. Vroeger zag ik mezelf als ‘ongeschikt’, omdat ik arbeidsongeschikt ben verklaard en de samenleving zogenaamd geen dienst meer zou bewijzen als ‘uitkeringstrekker’. Nu weet ik inmiddels dat ik de samenleving een hoop geld bespaar, door er elke dag weer voor te zorgen dat ik niet op een gesloten afdeling opgenomen hoef te worden.

 

Ik heb psycho-educatie en therapie gehad. Maar in de loop van de jaren merk ik steeds duidelijker dat dit voornamelijk in mijn hoofd helpt. De angst die in mijn lijf ligt opgeslagen, heeft nog altijd vrij spel en speelt ook nog zo vaak op dat ik chronische pijn en vermoeidheid ervaar.

 

RTS in de praktijk gs
Inge Bosscha

En hoewel ik niet meer bang ben voor God of de duivel, heeft het altijd aanwezige, indringende gevoel dat iemand naar me kijkt en over mijn gedachten, woorden en gedrag oordeelt, ervoor gezorgd dat ik een hoog zelfbewustzijn ontwikkeld heb en mij nog altijd voel alsof ik bekeken en veroordeeld word. Daar komt het gevoel van voortdurende dreiging bij. Nee, ik ben niet meer bang voor de duivel, maar ik schrik nog steeds heel snel en schiet dan als eerste reactie in mijn angst. Om er binnen een fractie van een seconde alweer uit te komen, met behulp van mijn gedachten die me sussen en geruststellen, als waren ze de volwassene die een doodsbang kind moeten kalmeren.

 

Ik zou niet functioneren zonder mijn ‘helpende gedachten’. Maar het is zo hard werken! Alsof ik mij rot ren en toch geen millimeter vooruit kom, als een hamster in een rad. Ik voel al jaren dat er meer te bereiken is. Ik weet dat ik iets met lichaamsgerichte therapie moet doen, ik voel mijn pijnlijke lijf als het ware hierom schreeuwen. Maar ik voel ook dat ik dan zo diep zal gaan, dat ik mij voor langere tijd moet laten opnemen. Dat wil ik graag, maar niet zo lang mijn kinderen mij soms nog zo nodig hebben. Alleenstaande moeder zijn maakt het niet eenvoudiger. Maandenlang uit de roulatie gaan om aan mijn diepere angsten te werken, is iets dat ik pas wilde gaan doen als de kinderen het huis uit zijn.

 

Tot vandaag.

 

Ik ben bij de angsttandarts geweest. Voor het eerst. Ik heb enkele nare ervaringen opgedaan bij verschillende ‘gewone’ tandartsen die allemaal neerkwamen op het feit dat ik mij voelde alsof er met mij geen rekening werd gehouden. En dat triggert teveel oud zeer. De hardnekkige ‘regel’, diep verankerd in mijn blauwdruk, dat mijn gevoelens en gedachten er niet toe zouden doen, speelt me altijd parten wanneer ik –letterlijk- monddood ben bij de tandarts. Altijd slaat de paniek toe, de volledige machteloosheid, het gevoel overgeleverd te zijn aan iemand die sterker is, de herbeleving van trauma’s, te danken aan verkeerde partnerkeuzes, waaraan ook weer ten grondslag lag dat het niet om mij draaide, maar om DE ANDER. Alle machteloosheid lijkt gekanaliseerd te worden naar de tandartsstoel, elke keer opnieuw. Tijd dus voor een tandarts die mij in die angst van dienst kan zijn met tijd en begrip.

 

Ze had niet alleen veel geleerd over angst, ze had er ook ervaring mee. We hadden meteen een soort klik. Ze vroeg me wat ik dacht dat er aan de basis lag van mijn angst. Ik gaf aan dat ik dat heel moeilijk vond om uit te leggen, omdat ik mij juist op dat moment zo angstig en onveilig voelde en dan niet naar mijn kwetsbaarheid wilde gaan. Ik vertelde dat de basis mijn blauwdruk is, en dat ik uit een streng calvinistische omgeving kom. Ze knikte en ik zag dat ze dat niet zomaar deed. “Ik kom uit een streng katholieke omgeving”, zei ze. Ze wist en ze begreep.

 

Misschien is het niet professioneel dat een tandarts iets over zichzelf vertelt, maar ik bewonder haar moed. Ze was mens naast mij. Omdat ze zoveel herkende uit mijn verhaal, vertelde ze kort iets over zichzelf en vooral over een therapie die ze het afgelopen jaar had gevolgd en die haar van haar angsten had afgeholpen. Twee intensieve weken intern en daarna was ze klaar. Twee weken maar!?

 

Ineens gloeide de hoop op. Het deed gewoon pijn. Dit wilde ik ook! Al zo ontzettend lang en ik ben er ook zo klaar voor. Ik ben niet bang om naar mijn angst te kijken en om er dwars doorheen te gaan, ik was alleen maar bang dat ik dan te lang niet meer als moeder zou kunnen functioneren. Maar twee weken… dat kan ik regelen! Dat kunnen mijn kinderen aan! Ik moest ineens heel erg huilen. Zo overweldigend. Trillend van angst ging ik de behandelkamer binnen, en trillend van opluchting en hoop liep ik er weer uit.

 

Na de zomer ga ik beginnen aan een nieuw avontuur op mijn lange weg naar bevrijding.  Ik ga het doodsbange kind laten spreken, laten krijsen en huilen van angst, walging, woede, pijn en verdriet. Tot ze weer glimlacht. Omdat ze de angst dan zelf ontmaskerd heeft en ze zelf kan voelen dat er niks is om nog bang voor te zijn.

 

 

About Inge Bosscha

Aandachtig, openhartig, (zelf)kritisch en verbindend. Trainer, coach en inspirator. Deskundige op het gebied van (het loslaten van) aangeleerde religieuze dogma's en belemmerende overtuigingen.

57 Responses

  1. Els

    Mooi beschreven Inge, ik voelde gewoon wat je meemaakt. En dan heb ik nog het geluk dat het niet mijn ouders waren die op deze manier hun kinderen indoctrineerden, want ze kwamen zelf in verzet tegen deze dogma´s. Maar ze bleven wel in de kerk, dus ik heb het wel meegekregen en tegelijkertijd geleerd om zelf een mening te vormen. Ik vind het super dat je dit openlijk en eerlijk deelt. Er zijn er heel wat die zo rondlopen en nog niet eens weten waar het vandaan komt. Ik deel het op mijn FB en ben benieuwd naar de reacties. Sterkte met het verwerken. Els

    Liked by 1 persoon

  2. internettoerist

    Dat is de beste oplossing. De angsten recht in de ogen kijken en er niet voor vluchten. Het kan een harde en zware periode zijn, maar het zal muren breken. Je zal zoveel lichter zijn.
    Heel veel succes !

    Dikke knuffel !

    Liked by 1 persoon

  3. Meta

    Lieve Inge,
    Jij bent een beeldkunstenaar! Je raakt mij en vele anderen in je beeldend schrijven!
    Gedurfd en een heel kwetsbaar schrijven! En wat fijn als iemand jou herkend
    in je onzekerheden en angsten!
    Veel liefs en sterkte met de verwerking van al je traumatische ervaringen!
    Het komt goed! Liefs, Meta

    Liked by 1 persoon

  4. arjandb

    Heftig Inge. Die aanklagers in je herken ik ook. Dat gevoel van ik doe het niet goed, het is mijn schuld, een ander weet het beter die zijn zo desastreus. Simpele dingen die anderen moeiteloos doen zijn lastig voor vele van ons. Zijn nieuwe dingen ook extra eng? Ik iig wel op specifieke vlakken.

    Niet in staat tot enig goeds… Om dit dogma en wat er mee samenhangt word ik echt zo kwaad de laatste tijd. De PURE wanhoop en degradatie van ons als mens is gewoon misselijkmakend voor me nu.

    Sterkte met je training. Op naar een comfortabel lichaam! 😉

    Liked by 1 persoon

      1. arjandb

        Ja ze geloven het helemaal ja. Triest voor hen zelf en ook voor de kinderen. Mijn vader is dus typisch zo een persoon die dat gewoon is en leeft. En ik merk het ook bij mijzelf dat vaak een gevoel van: dit ga ik niet halen of iets in die richting. Zoal;s je zegt voorgeleefd. Balen voor mij 😛

        Like

  5. Mooi geschreven. Er is lang geleden een boekje over dit onderwerp geschreven. Ik heb het nog nooit te pakken kunnen krijgen. Het heet: Hulpeloos maar schuldig van Aleid Schilder. Hieronder staat een linkje naar wat info. Dat kan je in je denken helpen. Maar het lijkt me goed dat je niet alleen (of juist niet) cognitief aan de slag gaat (en blijft zou ik zeggen) Sterkte!

    Liked by 1 persoon

  6. Esther

    Whooo mooie en krachtige stap. Heel veel sterkte en liefde voor de twee weken na de zomer. Ben zelf ook bezig met een intensieve training over mindset en angsten. The work van Byron Katie helpt mij ook in het proces naar bevrijding. Het gekke vind ik dat als ik denk ‘ik ben (dogmavrij)’ dat er iets ontstaat om me nog meer te bevrijden. We zijn zo verkeerd geprogrammeerd geweest en moeten zoveel dingen opnieuw conditioneren. Met autosuggestie lukt het me al aardig om mijn onderbewustzijn te herprogrammeren.

    Heel veel sterkte … Je kunt het!

    Lieve groeten Esther Roest

    Liked by 1 persoon

  7. Rien

    Dit raakt mijn hart Inge, omdat het zo herkenbaar is. Je kunt alles wel uit je hoofd hebben, maar er kan iets in je lijf blijven zitten. Ik wens je toe dat het je gaat lukken om daar ook van af te komen, het is weer een volgende stap. Het lukt je!! Succes.

    Liked by 1 persoon

  8. janneke/annigje

    Angst….wat heb je het prachtig verwoord….ik ben er zelf mee bezig, maar heb wrsch andere angsten: voor de toekomst, om te laat te komen, om er niet bij te horen, om je niet geliefd te voelen…een ieder beleeft het anders…
    Heel veel succes! Kanjer!

    Liked by 1 persoon

  9. Inge, Wat moedig van je! En wij geloven allemaal in jou! Dat het je gaat lukken!! Het gaat je lukken! Echt waar! Want wij lezen dat in jouw tekst! Ik wens je succes! een goede ontdekkingsreis, de moeilijke momenten in de ogen kijken, mildheid voor jezelf! en veel sterkte!!

    Liked by 1 persoon

  10. Hans

    Ha die Inge,

    Ik vroeg je een tijdje geleden hoe het nu eigenlijk met jou ging. Hoe je je staande hield binnen je gezin en tussen je vrienden en relaties. Want zo zei ik, door alles wat je mee hebt gemaakt, ben je op zijn minst anders dan anderen. Welnu, hier is je antwoord en nu ben ik even stil. Want ik dacht alles al te hebben meegemaakt op dit gebied, maar bij jou is het nog heftiger en nog intenser. Zo diep ik ben gegaan, ga jij nu zeker. En ik denk best wel dat je het uiteindelijk zal lukken. Om dat beschadigde kind dat je hebt moeten achterlaten terug te halen. Terug te halen naar het nu. Waar het getroost en geheeld kan worden voor het onrecht dat is aangedaan. Namelijk het ontberen van het gevoel van bescherming, van veiligheid en beschutting, dat zo essentieel is voor een opgroeiend kind. En wat je feitelijk is ontnomen.
    Ga gewoon door. Wanhoop niet, maar forceer ook niet. Luister naar je gevoel. Naar je hart. Want jij weet wat voor jou goed is. En wijk daar nooit vanaf. Want wie zichzelf verliest, verliest alles.

    Hans.

    Liked by 1 persoon

  11. Jan van der Mooren

    ‘Moedig is zij die haar angst overwint’ volgens een oud gezegde. Jij bent al heel lang moedig, Inge. Hopelijk gaat je tweewekelijkse therapie ervoor zorgen dat je niet zo heel vaak meer moedig hoeft te zijn. Vooralsnog bewonder ik je moed!

    Liked by 1 persoon

  12. Jos de Bleyser

    Ingelief,

    “Hier sta ik, ik wil niet anders!”

    Wij zijn twee kanten van een en dezelfde medaille. Wij zijn, in mijn beleving, innig met elkaar verbonden maar tegelijkertijd zijn wij mateloos ver van elkaar verwijderd.

    Ik ben nooit in jouw kamp geweest en jij zult mijn kamp wellicht nooit bereiken en dat wil je waarschijnlijk ook helemaal niet.

    Lezing van “Mijn leven met Religieus Trauma Syndroom” ontstak in mij een vlammende woede jegens diegenen, die jou dit hebben aangedaan. Dat zij meenden er goed aan te doen wil voor mij nog niet zeggen dat het daarmee ook allemaal wel goed is. Toen jij een andere weg koos dan zij hadden zij jou onvoorwaardelijk moeten steunen. Ik krijg echter niet de indruk dat zij dit deden.
    Maar ik laat die woede achter mij, ik heb er niets aan en jij al helemaal niet.

    Ouders mogen hun verwachtingen nooit aan een kind opdringen, het kind is door hen ontstaan en heeft derhalve geen verplichtingen aan de ouders, andersom des te meer. Als mijn dochter zich anders ontwikkelt dan ik had gedacht, accepteer ik dat niet alleen, maar steun ik haar met alles dat ik in mij heb.

    Je weet dat ik mij gelukkig zeer vroegtijdig van de religie heb los kunnen maken en dat jouw lijdensweg mij daarom feitelijk vreemd is. Ik kan mij er wel wat bij voorstellen maar dat kan nog geen fractie zijn van de werkelijkheid die jij beleven moet.

    Ik zou je zo graag willen helpen maar ik vrees, dat ik daar de vaardigheid niet voor bezit.
    Ik ben je buitengewoon dankbaar voor jouw openheid en je analytische beschouwingen want met elk schrijven van jou duw jij mijn neus in mijn geluk, dat ik altijd als zo vanzelfsprekend heb aangenomen. Nu weet ik dat dit niet zo simpel ligt.

    Lieve Inge, ik hoop dat de nieuwe weg die je inslaat jou mag brengen wat je verwacht en stel vast, dat jouw angsttandarts, zoals dat in het Rotterdams heet, een wereldwijf is.

    Liefs en een grootvaderlijke kus,

    Jos.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s