FEM talk, de inhoud!

 

Zondag 25 juni, mocht ik, samen met 4 andere vrouwen, een FEM talk geven in Paradiso Amsterdam. Omdat ik nu van alle kanten de vraag krijg naar de inhoud van mijn bijdrage, hierbij de volledige tekst. 🙂

 

Zie de mens

 

Nadat ze behoedzaam de nog veel te hete thee op tafel heeft gezet, loopt ze naar de vensterbank om dorre blaadjes uit de planten te halen. Ze doet me denken aan de vrouw van Spreuken 31, het loflied op de sterke vrouw.

Mijn moeder. Met haar sterke handen heeft ze haar tien kinderen verzorgd. Ik herinner me haar schoot, hoe ze me voorlas uit de kinderbijbel en liedjes voor me zong.

Mamma. Ik zie haar weer voor me. In nachtkleding, geknield naast het bed. Zacht prevelde ze woorden, terwijl haar gevouwen handen roerloos rustten op het dek. Ze had me niet gezien en snel was ik weggeslopen.

Mamma. Het ontroert me hoe het licht op haar gezicht valt, terwijl haar aandacht bij de plantjes is.

“Mam? U zei net dat u zich zorgen maakt omdat ik niet meer naar de kerk ga, en dat u elke dag voor mij bidt. Maar zijn er ook wel eens andere dingen in mijn leven waarover u zich zorgen maakt? Vraagt u zich bijvoorbeeld wel eens af of ik gelukkig ben?”

Met opgewekte stem, als was het een poging om mij gerust te stellen, zegt ze, terwijl ze de blaadjes in haar hand verkruimelt en naar de keuken loopt: “nee hoor kind, totaal niet! Dat interesseert me werkelijk niets!”

IMG_20170626_133511

Roerloos blijf ik zitten, terwijl ik mijn buik ineen voel krimpen. Troostend leg ik mijn hand op de plek waar ik het koud krijg. In mijn hoofd spelen razendsnelle processen, waarmee ik emoties parkeer en woorden vertaal.

Dit is weer zo’n uitspraak, die ze van tijd tot tijd doet en die me verbijstert tot op het bot. Zoals toen ze had gehoord dat ik ‘afvallig’ was geworden en me doodleuk vertelde dat ze liever had gehad dat ik dood was gegaan.

Ik móest wel vertalen. En ik kon het ook. Ik hoefde de woorden alleen maar in haar context te plaatsen. Een context die ik maar al te goed ken.

Nee, natuurlijk wil mijn moeder niet dat ik dood ga! Maar zij gelooft dat je zonder waar geloof naar de hel gaat. Mijn moeder heeft het ware geloof, dat staat voor haar vast. Ik niet. Ik moet voor eeuwig branden in de hel, al was het maar omdat ik daar niet in geloof.

Liever heeft mijn moeder verdriet om mijn dood, mij daarbij veilig in de hemel wetend, dan dat ze er vanuit moet gaan dat ik straks voor eeuwig moet branden. Mijn moeder wil lijden om mij te redden! Ze houdt namelijk zielsveel van mij.

Voor mijn moeder telt alleen het Ware Geluk. Dat is de reden dat ze zich niet afvraagt of ik mij wel gelukkig voel. Gevoelens doen er volgens haar niet toe. Het gaat erom dat je gehoorzaam bent aan wat je is geleerd. Gehoorzaam aan de Ware Leer.

Hoewel er een noodzaak was om het te leren, ben ik blij dat ik het geleerd heb: ‘vertalen’. Nu kan ik naast mijn gevoelens van verbijstering en verwerping, ook mijn moeders liefde herkennen.

En dan kan ik los.png
Foto Vincent van Heukelum

Dit ging niet vanzelf. Het was een lange weg. Ik ben erg boos geweest. Ik voelde me diep gekrenkt en vond het zo oneerlijk! Waarom moest ik al die moeite doen? Waarom vertaalde ze zelf niet? Het deed me pijn dat ze niet gewoon die moeite nam voor mij.

Tot ik me realiseerde dat mijn moeders geest veel minder vrij is dan die van mij. Zij mag niet eens kijken naar wat er door een andere ‘bril’ te zien is, want dat is niet de juiste ‘bril’! En dus kan ze het ook niet.

Mijn moeder doet wat zij kan. Ik doe wat ik kan. Ik voel me bevoorrecht omdat ik vertalen kan!

Dankzij mijn vertaalvaardigheid, ben ik een bruggenbouwer geworden. Een verbinder.
Zie de mens. Dat is waar het bij verbinding om draait. Zie de mens. Dat is mijn passie. Compassie. Jezelf zien èn de ander.

Ik heb pas als volwassene geleerd om de mens in mezelf te zien. Als keurig gereformeerd meisje had ik geleerd dat ik mijn gedachten en gevoelens het best kon negeren. Dat zou mij alleen maar kunnen afleiden van de ware leer. Mijn enige opdracht was: gehoorzaam volgen.

Ik was een robot geworden, in plaats van een mens. Zelfs de bijbelse plicht om mijn naaste lief te hebben als mezelf, vervulde ik niet vanuit mijn gevoel, maar als een robot. Ik kon het niet anders.

IMG_20170626_024624De inhaalslag was heftig, langdurig en zwaar. Maar naarmate ik mezelf meer ‘toestemming’ kon geven om te voelen, om mens te zijn, merkte ik dat daarmee mijn ‘toestemming’ voor ‘menselijkheid’ werd vergroot. Naarmate ik mezelf leerde erkennen en koesteren, groeide als vanzelf de liefde voor mijn medemens.

Samen met mijn vertaalvaardigheid, maakte dit dat ik steeds vaker opmerkte dat irritaties en onbegrip niet alleen te maken hebben met verschil van inzicht, maar ook –en vooral- met een gebrek aan erkenning voor de goede bedoelingen.

Wanneer iemand andere inzichten heeft over ‘hoe je je liefde laat zien’ of ‘hoe je goed doet’, herkennen we in diegene niet of nauwelijks iemand die ‘liefdevol’ of ‘goed’ is. We wijzen zo gemakkelijk af, vanuit hoe wij denken dat het hoort, vanuit onze context.

Liefde laat zich uitdrukken in vele talen. Je kunt jezelf trainen om steeds meer talen te leren verstaan. De enige voorwaarde is dat je je hart voor de ander opent. Niet iemand ‘afschrijven’, omdat je in hem of haar met geen mogelijkheid een ‘liefdevol’ of een ‘goed’ mens herkent. Heb aandacht voor de belevingswereld van de ander. Verdiep je in de context. Zie de mens!

Daarmee bewijzen we niet alleen de ander, maar ook onszelf een dienst.
Door rekening te houden met de context van mijn moeder, deed ik niet alleen recht aan de liefde die ze voor mij voelt, maar werd mijn eigen wereld ook een stuk liefde-voller.

Ik ben ervan overtuigd dat, wanneer je oprecht naar de liefde in de ander zoekt, je deze liefde niet alleen keer op keer zult vinden, maar ook meer en meer zult worden.

 

PS: Mijn moeder heeft dit gelezen en vond het prachtig. Ze had er, samen met mijn vader, graag bij willen zijn, toen ik dit voordroeg in Paradiso. Maar helaas was het op zondag en hadden zij kerkdiensten die ze niet wilden verzuimen.  Als ze erbij was geweest, had ik haar na afloop een dikke knuffel gegeven en er zeker weten één teruggekregen.

Lieve mamma, ik houd van u. ❤

 

 

 

About Inge

Aandachtig, openhartig, (zelf)kritisch en verbindend. Ervaringswerker rondom (het loslaten van) aangeleerde religie. Missie 1: Bruggen bouwen over de kloof tussen 'gelovigen' en 'ongelovigen'. (Multicultureel) Missie 2: Religieus Trauma Syndroom (RTS) onder de aandacht brengen van betrokkenen, hulpverleners en religieuze groeperingen. (Taboedoorbrekend) Kernwaarden: Respect, Vrijheid en Vertrouwen (uitgaan van goede bedoelingen).

8 Responses

  1. Rob Leurs- Kout

    Heel mooi geschreven. Wij mopperen wel eens op onze opvoeders, vooral als het gaat om zaken die je als kind heel gewoon en normaal vind. Op latere leeftijd gaan een keer je ogen open en dan ga je alles op een andere manier bekijken. De meeste mensen die reageren op jouw blogs hebben dat ervaren. Aan de ene kant kan ik boos worden, maar aan de andere kant besef ik dat onze ouders ook slachtoffers zijn van hun opvoeding. Ik haal even een citaat aan van wat jij vermelde: ‘Als keurig gereformeerd meisje had ik geleerd dat ik mijn gedachten en gevoelens het best kon negeren. Dat zou mij alleen maar kunnen afleiden van de ware leer. Mijn enige opdracht was: gehoorzaam volgen’. Je raakt hier de kern: luisteren en gehoorzamen. Ik zie nog mijn moeder voor me die ooit tegen mij zei dat ze haar man moest gehoorzamen, want, dat was haar zo geleerd. Toen ik het uit haar hoofd wilde praten reageerde ze geschokt. De duivel had bezit van mij genomen, ik ging moedwillig in tegen de leer van de kerk, Zij was een zondige vrouw en zij wist niet beter dan dat zij haar man moest gehoorzamen. Ik wist werkelijk niet wat ik hoorde. Het valt me vaker op dat mensen bevangen zijn door dat patriarchale denken uit de bronstijd, toen vrouwen werden behandeld als lastdieren, enkel geschikt om zwanger te worden en kinderen te baren. Alleen de mening van mijn vader telde, haar mening was van ondergeschikt belang. Ze stond helaas niet open voor verandering. Jammer, ze had kunnen zien dat het leven mooier is dan haar als klein meisje is voorgehouden. Jij bent op weg om jouw moeder te laten inzien dat wat haar is voorgehouden niet de ultieme waarheid is. Hou vol. Ik hoop dat je de dag gaat meemaken dat ze inziet dat het goddelijke minder ver weg is dan zij denkt.

    Like

  2. Jan van der Mooren

    Mooi, Inge, die liefdevolheid! En wat fijn dat dit alles je ‘gegeven’ is. (Klinkt bijna christelijk :-)) Gefeliciteerd met je tweede plaats, een verdiende beloning voor je inzet.

    Like

  3. Inge, door de tijd heen heb je mij zoveel inzichten gegeven. Het mooiste wat in je leven kan overkomen is compassie; het besef dat lijden, falen en onvolmaaktheid een onderdeel is van de menselijke ervaring die we allen delen. Dank je wel…

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s