Inge Bosscha (1977)

Afkomst

Ik groeide op als oudste binnen een gezin met 10 kinderen. Als baby werd ik gedoopt binnen de Gereformeerde kerk vrijgemaakt en ik ging al jong (3 jaar) met mijn ouders mee naar deze kerk. De basisschool, de krant, de politieke partij, alles in onze wereld was Gereformeerd vrijgemaakt. Ik vond dit volkomen normaal en leerde dat ik zeer bevoorrecht was, omdat ik binnen de ‘enige ware kerk’ geboren was en alle anderen het mis hadden. Vanaf mijn 12e volgde ik catechisatielessen, op mijn 18e deed ik belijdenis (ritueel om officieel lid te worden van de kerk) en op mijn 20ste trouwde ik, allemaal binnen dezelfde kerk.

Op mijn 21ste veranderde alles. Een scheiding -die ik zelf in gang zette, tegen de wil van de volledige kerkgemeenschap en familie in – bleek achteraf het begin te zijn van de enorme ontwikkeling die ik de komende jaren zou gaan doormaken en die me uiteindelijk de kerk zouden doen verlaten.

Ik vertel hierover in dit filmpje:

Herprogrammering

In 1998, ik lag toen in scheiding, ging ik voor het eerst in therapie. Mede daardoor ging ik met andere ogen en meer afstand kijken naar wat ik altijd normaal had gevonden. Ik realiseerde me steeds dieper dat alles wat ik tot dan toe had beschouwd als ‘goed’ dit misschien voor mij niet altijd zo geweest was. Een enorme schok, die gepaard ging met jarenlange worstelingen, depressie en wanhoop. Een intense zoektocht kwam op gang. Wat was dan wel waar en goed? Nog weer later rees de vraag op of het überhaupt mogelijk is om dit te weten.

En al die jaren las ik alles wat los en vast zat over identiteitsontwikkeling, levensbeschouwing, rouwprocessen, opvoeding, eigenlijk alles waar ik maar tegenaan liep. Ik deed bijna fulltime aan zelfstudie, volgde af en toe een cursus of therapie en verzamelde zo door de jaren heen veel nieuwe kennis en vooral ook nieuwe ervaringen.

‘Tussendoor’ gebeurde er ook van alles. De scheiding, geboorte van mijn eerste kind, diverse verhuizingen, hertrouwen, geboorte van mijn tweede kind, het leven vroeg mijn volledige aandacht. En steeds dieper ‘zakte’ ik met mijn aandacht mijn leven in, om daar aanwezig te zijn voor mijn gezinnetje, mijn nieuwe inzichten zo goed en zo kwaad als dat ging in de praktijk brengend.

Omstandigheden

In 2007 ben ik vanwege PTSS en chronische pijn volledig afgekeurd voor de arbeidsmarkt. Ik ontvang tot op de dag van vandaag een uitkering van het UWV, op het minimum bestaansniveau. Voor mij is dit inmiddels normaal. Ik voel me bovendien bevoorrecht dat er uitkeringen bestaan én dat ik uit een groot gezin kom waarin ´met weinig rondkomen´ een must was.

Ik ben blij dat het me lukt om – inmiddels als alleenstaande moeder van twee studerende kinderen – goed te rekenen en vooruit te denken, geen schulden te maken en elke dag eten en drinken in huis te hebben. Ik ben snel tevreden, heb niet veel nodig, koop nooit nieuwe kleding en knip m´n haar zelf, kortom: ik ben echt een ‘zuunige Zeeuw’.

Hoe het begon

Ik schrijf graag en deel sommige van mijn stukjes op Facebook. In 2015 schreef ik een keer een stukje over hoe het is om ex-christen te zijn in een christelijke omgeving. De emotionele reacties die op dit stukje binnenkwamen, vooral via Messenger privé berichtjes, allemaal van mensen die zich in mijn verhaal herkenden, deden mij met een schok beseffen dat over dit onderwerp bijna niet gesproken wordt.

Omdat ik juist over dit onderwerp zoveel had nagedacht en gelezen, besloot ik nog meer hierover te gaan schrijven. En zo ontstond uiteindelijk de website www.dogmavrij.nl, dat inmiddels is uitgegroeid tot een platform waar twijfelaars, (ex-) gelovigen en grensgangers hun verhalen kunnen delen. Langzaam maar zeker rolde ik in werkzaamheden waarvan ik toen nog maar nauwelijks het belang besefte.

Werk

Hoe meer ik schreef, hoe meer reacties dit opriep. Via privéberichtjes op Facebook en de mailbox van mijn website kreeg ik in korte tijd honderden berichtjes van mensen die hun eigen verhaal herkenden en/of wilden delen. Velen van hen gaven aan opluchting en dankbaarheid te voelen n.a.v. deze nieuw ontstane ruimte om ervaringsverhalen te delen. En elke keer weer las ik: “Ik ben zo blij dat ik niet gek en niet de enige ben!”

Doordat ik steeds meer (verhalen van) mensen leerde kennen, zag ik steeds duidelijker waar men behoefte aan had. Ik maakte een ‘geheime’ lotgenotengroep aan op Facebook, waar in besloten omgeving kan worden uitgewisseld. Ook organiseerde ik ontmoetingsdagen, themadagen en plande ik steeds meer ontmoetingen en gesprekken in. Ik had ineens een dagtaak aan het beantwoorden van mails, telefoontjes en ontmoetingen.

En ik kreeg ook veel meer kosten. Reiskosten vooral. Maar ook de website, hardware en software kostten me al snel honderden euro’s. Al mijn vakantiegeld stak ik in dit werk. Ik was dolblij dat het elke keer weer lukte.  

Ik realiseerde me dat ik iets had gevonden waarvoor ik gemaakt leek te zijn. Alles wat ik zelf de afgelopen 20 jaar had geleerd, kon ik nu gebruiken in het steunen van anderen. En bovendien kreeg ik door mijn werk zelf eindelijk weer het gevoel dat ik een wezenlijke bijdrage leverde, wat al die jaren van arbeidsongeschiktheid een diep gemis en verlangen van me was gebleven.

Omdat ik inmiddels fulltime aan de slag was (let wel, mijn ‘fulltime’ is een andere dan die van de meeste anderen, omdat ik ook elke week wel een paar dagen op bed lig vanwege chronische vermoeidheid en – pijn en die dagen voor het gemak maar niet meereken 😉), ben ik met het UWV gaan praten. Zij betalen mij immers omdat ik geen arbeidsvermogen zou hebben… Gelukkig zagen ze het nut in van mijn werk en wilden ze me steunen om als zzp’er aan de slag te gaan. Ik heb me in 2017 officieel laten inschrijven als de eerste ‘coach voor kerkverlaters’ van Nederland.  

Wil je meer weten over hoe dit werk er in de praktijk uitziet. Lees dan hier het ontroerende verslag van de sessies met Janna: >KLIK<

En toen

Twee jaar later plaatste ik het volgende bericht op Facebook en op de website:

“Lieve volgers en belangstellenden,

Afgelopen maand heb ik volop de tijd genomen om te doen (en vooral te laten!) wat nodig was om zoveel mogelijk te herstellen van een nare blessure aan mijn arm. Deze blessure was niet alleen idioot pijnlijk, maar verhinderde ook dat ik überhaupt kón werken. Mijn lijf deed wat ze altijd doet als ik eraan voorbijloop: ze dwong me te stoppen. En dat vond ik moeilijk. Want mails, hulpvragen en mijn bruisende hoofd vol scheppingsdrang bleven een beroep op mij doen. Maar ik kon niets. Ik was stilgezet. En dat was hard nodig.

HET WERKT NIET

Nog voor ik goed en wel geregistreerd stond als ‘coach voor kerkverlaters’ (sinds 2017) moest ik al werken met een wachtlijst. Dit had twee oorzaken: 1. De vele hulpvragen en 2. Mijn leven als chronisch pijnpatiënt, waardoor ik regelmatig dagen op bed moest doorbrengen enik op de overige dagen snel door mijn energie heen was. Deze twee punten zijn nog steeds onveranderd aanwezig, met dit verschil dat de wachtlijst alleen maar langer is geworden, omdat het aantal hulpvragen blijft toenemen. Om het met een Bijbelse uitdrukking te zeggen: “de velden zijn wit om te oogsten, maar arbeiders zijn er te weinig.”

Gelukkig heb ik in de loop van de tijd steeds meer professionele én ervaringsdeskundige hulpverleners leren kennen en kunnen vermelden op een lijst op mijn website, zodat doorverwijzen eenvoudiger is geworden. In de praktijk blijkt echter dat mensen vaak liever een paar maanden wachten, omdat ze bij mij het gevoel hebben dat ze me al een beetje kennen.

HET MOET ANDERS

Doordat ik steeds duidelijker ging zien hoe de doorstroom in de behandeling aan het dichtslibben was en ik bezig was een systeem draaiende te houden dat simpelweg niet werkt, of in elk geval niet naar behoren, groeide ook het besef dat er structureel dingen moeten veranderen wil mijn doelgroep nog beter geholpen kunnen worden. Dingen buiten mij om, aangezien ik zelf een vertragende factor ben.

Ik begon steeds meer te investeren in het informeren en mobiliseren van reguliere hulpverleners. Achter de schermen ontwikkel ik gastlessen en een laagdrempelige, informatieve website over het Religieus Traumasyndroom (RTS), die binnenkort online komt (!). Deze ‘tools’ wil ik inzetten om nog meer betrokkenen, kerkwerkers en hulpverleners te informeren.

ÉÉN OP ÉÉN COACHING STOPT

Omdat alles mij uiteraard energie kost en ik daar maar weinig van heb, moet ik keuzes maken. Keuzes die pijn doen, maar noodzakelijk zijn. Ik zal de komende tijd mijn werkzaamheden als één op één coach afbouwen. (Wees gerust: iedereen die op dit moment coachafspraken heeft staan of een coachcontract heeft lopen, blijf ik gewoon coachen.) Als ik één op één blijf werken, kan ik veel minder mensen helpen dan nodig is, gezien de groeiende lijst met hulpaanvragen.

Ik blijf nog wel ‘coach voor kerkverlaters’, maar zal mij vooral richten op het coachen van groepen en het informeren en bijscholen van hulpverleners, kerkwerkers en andere betrokkenen.

Daarnaast zal ik op de Facebookpagina ‘Coach voor Kerkverlaters’ regelmatig een ingestuurde coach-vraag bespreken, zodat niet alleen de inzender, maar iedereen die meeleest er misschien iets aan heeft.

GRATIS

Zoveel mogelijk zichtbaar en beschikbaar maken, dat is mijn doel. Gratis, zodat niemand buitengesloten wordt.

FINANCIEEL

Ik krijg al ruim 10 jaar van het UWV een uitkering op bijstandsniveau. In overleg met het UWV heb ik mij in 2017 officieel laten registreren als coach voor kerkverlaters. Het geld dat ik verdien, trekken zij van mijn uitkering af. Ik verdien niet genoeg om boven dat niveau uit te komen, omdat ik maar beperkt arbeidsvermogen heb en bovendien relatief vaak gratis heb gecoacht, aangezien veel van mijn cliënten ook in een uitkeringssituatie zitten en ik totaal geen ambitie heb om hier financieel ‘beter’ van te worden.

Toch is het wel belangrijk dat ik inkomsten blijf genereren. Voor het UWV, maar ook voor mezelf. Van het geld dat ik verdiend heb, mag ik mijn onkosten aftrekken, wat betekent dat ik eindelijk een soort potje heb waarvan ik de website, software, reiskosten en andere onkosten kan betalen, vóór het UWV alles inhoudt op mijn uitkering. De eerste jaren dat ik dit werk deed zonder enige vorm van inkomen of compensatie was het vaak knap lastig voor me om deze investeringen te doen, omdat ik geen enkele ruimte in mijn budget had. Mijn creativiteit, zuinigheid en doorzettingsvermogen hebben dit gelukkig steeds kunnen compenseren.

STEUN GEVRAAGD

Binnenkort open ik een account op https://petje.af. Dit is een soort crowdfundingsplatform waar mensen kleine bedragen per maand kunnen betalen om een creator te steunen. Ik ben een creator van content (zoals de nieuwe website over RTS, series, filmpjes, artikelen en stukjes) die ik zoveel mogelijk gratis en voor iedereen toegankelijk zal blijven delen. Als er elke maand een klein beetje geld binnenkomt, laat ik aan het UWV zien dat ik inkomen genereer en kunnen ze me hopelijk ongestoord mijn gang laten gaan, in plaats van mij te verplichten ander betaald werk te gaan doen.

Ik heb lang nagedacht over deze constructie, en ben tot de conclusie gekomen dat dit voor mij de manier is waarop ik mijn beperkte energie zo efficiënt mogelijk kan inzetten om een positieve bijdrage te leveren in de levens van zoveel mogelijk mensen.

ONDERTUSSEN

Ondertussen blijf ik mij onverminderd inzetten om gelovigen te helpen inzien wat het (positieve, maar ook negatieve) verband kan zijn tussen religie en identiteitsvorming, het verspreiden van informatie over RTS en het steunen van personen die zich in meer of mindere mate beperkt, onderdrukt, beschadigd of getraumatiseerd voelen door religieuze denkbeelden en overtuigingen. En natuurlijk blijf ik ontmoetingsdagen en themadagen organiseren. Binnenkort een bijeenkomst voor RTS-hulpverleners. Het gaat allemaal gewoon door. 😊

Wil jij mij steunen? Houd deze pagina dan in de gaten, dan lees je hier t.z.t. wanneer mijn account op Petje.af klaar is.

Zo. Nou, dat was me weer een lap van jewelste. Dank je wel voor je tijd en belangstelling!

Met liefde,

Inge”

Zo. Nu weet je alles. 😉 Wil jij mij steunen? Dat kan via de inmiddels aangemaakte pagina: petje.af/ingebosscha

Dank je wel voor je tijd en je aandacht en misschien zelfs wel je steun. <3

Liefs,

Inge

28 Responses

  1. queenyonthemove

    Ik, ook ‘uit’ de kerk, herken een hoop van wat je zegt.
    Zelf ben ik nog wel gelovig maar niet meer aan een kerk verbonden… dat werd een onhoudbare situatie voor mij en mijn vriendin op een gegeven moment.
    We voelen dat het voor ons voorlopig nog geen tijd is om ons weer ergens aan te sluiten, als dat ooit al gaat gebeuren… echt detoxen.

    Mooi werk doe je, dapper hoe je je proces en gevoelens omschrijft.

    Al het goede,
    Esther.

  2. Beste Esther,

    Dank je wel voor je reactie! Ik vind het schrijnend voor jou en je vriendin dat jullie je gedrongen voelden om afstand te nemen van het kerksysteem. Tegelijk voel ik ook een soort triomf om jullie, omdat deze afstand wel meer persoonlijke vrijheid betekent.

    Sommige mensen denken dat ‘vrijheid’ buiten een kerk, gelijk staat aan ‘losbandigheid’ en egocentrisme. Alsof dan alles alleen maar om je eigen behoeften zou draaien.

    Ook buiten de kerk werkt je geweten en heb je normen en waarden. Ik denk zelfs dat wanneer je hier zelfstandig over nadenkt en in beslist, je op een hogere normen en waardenstandaard uit kunt komen, dan wanneer je deze van anderen overneemt. Je hoeft niet in de kerk te zitten om een goed mens te zijn.

    Alle goeds voor jou en je vriendin!

    Hartelijke groet,
    Inge

  3. queenyonthemove

    Hoewel we begrijpen dat (met terugwerkende kracht) sommige vrienden en familieleden het ‘heel erg’ voor ons vinden…

    Ervaren wij het toch voornamelijk als eigen keuze.

    Dat wil niet zeggen dat ik me niet inzet voor acceptatie en gelijkwaardigheid voor homo’s binnen de kerk.

    Voor ons was het niet meer houdbaar, het kostte ons teveel en de ingezette verandering ging voor ons persoonlijk te langzaam.

    Ons geloof is er inderdaad alleen maar door verdiept en meer volwassen en zelfstandig geworden.
    Ook veel meer open voor iedereen: ongeacht wat, hoe en of iemand gelooft.

    Jij ook al het goede!
    Esther.

  4. Kees van Soest (Peto Veritatem)

    Ik ben nu in de tachtig en blij bevrijd te zijn van het christendom. Zo’n twintig jaar geleden liep ik een tweedehands boekwinkel binnen en na enig gesnuffel kwam ik een boek tegen “Is It God’s Word?” geschreven door een amerikaanse jurist Joseph Wheless in de eerste helft van de twintigste eeuw. Bij het doorbladeren werd ik door dit boek gefascineerd en kocht het. Na het te hebben bestudeerd, betelde ik een tweede boek door dezelfde schrijver “Forgery in Christianity.” Deze twee boeken hebben mij volkomen genezen van wat Christopher Hitchens “de waanzin van geloven” noemt. H.L. Mencken, ook een jurist uit dezelfde tijd als Wheless, schreef “Een gelovige is als een blinde man in een donkere kamer die zoekt naar een zwarte kat die er niet is . . . en hem toch vindt.” Ik ben nu een atheist, evenals mijn vrouw dit werd, en ben veel gelukkiger dan tevoren.
    Peto Veritatem.

  5. Hinde

    Ik ben katholiek opgevoed maar mijn ouders waren gelukkig niet zo streng in de leer. De kerk bezoek ik af en toe en de roomse kerk zit in mijn hart … dat sla je er niet uit … hahaha. Afgelopen jaar heb ik gewerkt in Genemuiden als wijkverpleegkundige. Ik werd omwille van mijn rooms katholieke achtergrond niet geaccepteerd. Alles verliep moeizamer. De contacten met cliënten en hun systeem je komt nooit tot de kern. De collega’s en behoudende huisartsen. Ondanks modernisering tegenwoordig voelde ik gewoon … Hier kom ik niet verder en alles wordt zo zo onder water besproken wat op mij geniepig overkwam. Let wel dit is puur mijn beleving geweest. Ik vind het erg zoals sommige streken zijn. De normen, angst, dwang en alles wat ik soms zag bij bijv. jonge collega’s wat naar buiten wilde treden maar door omgeving niet kon. Het voelde voor mij als buitenstaander als erg als benauwend om daar te werken. Hoe moet het zijn om daar te leven. Ik heb besloten om elders te werken. Iemand met een roomse blijere opvoeding kon ik daar beslist niet aarden en werd ik bijna ziek. Ik heb een baan geaccepteerd meer in het westen van het land.

  6. Tiennien

    Wat een herkenbaar verhaal.
    Ik was 18 jaar toen ik besloot om uit de gereformeerd vrijgemaakte kerk te stappen.
    Geen makkelijke keuze maar voor mijn gevoel kon ik niet anders. De ouderlingen kwamen nog “even” vragen of ik het wel zeker wist, want daarna zou het niet meer goed komen.
    Uiteindelijk ben ik blij dat ik sterk genoeg was om door te zetten,. Maar nu 30 jaar later heb ik nog steeds last van die periode.
    Ik ben toen al mijn vrienden en een deel familie kwijt geraakt. Wij leefden ook alleen maar in onze eigen kring. ik ben begin van het jaar overspannen geraakt en kwam er achter hoeveel onverwerkte emoties er nog zijn. Ik was al jaren alleen maar op mijn hoede en aan het vechten.
    Het gaat nu weer goed met me.
    Ik heb ook niets tegen het geloof maar doe er zelf niets meer mee.
    Iedereen moet voor zichzelf doen wat werkt.

    1. Beste Tiennien,

      Wat moet dat zwaar en frustrerend zijn, om na dertig jaar te merken dat je er nog steeds last van hebt. Je bent niet de enige die dit overkomt. Gevoelens van vroeger zitten vaak zo diep weggestopt, en zeker wanneer we leerden om deze te negeren.

      Wat erg voor je, dat je toen al je vrienden en een deel van je familie bent kwijtgeraakt. Wat moet het zwaar voor je zijn (geweest)!

      Hierin verschilt het Religieus Trauma Syndroom (RTS) met bijvb Posttraumatische Stressstoornis. De sociale context is totaal verschillend.

      Wanneer je mishandeld werd, zal niemand zeggen: “Heb je dat wel goed geïnterpreteerd?” of: “Je kunt maar beter weer teruggaan”. Nee, dan kan je rekenen op sociale steun.

      In het geval van RTS probeert men je de mond te snoeren door bv te zeggen dat je psychisch niet helemaal goed bent of door het simpelweg weg te wuiven/te negeren. Niet zelden laat de familie je juist dan in de steek, omdat zij het gevoel hebben dat jij je tegen hen hebt gekeerd. Zij zien niet wat jij ziet, omdat ze er nog middenin zitten en hebben geleerd normaal te vinden wat schadelijk is.

      Fijn om te lezen dat het nu weer wat beter met je gaat.
      Mocht je er behoefte aan hebben, er is ook een verborgen forum waarop slachtoffers van RTS met elkaar in gesprek zijn. Je kunt je aanmelden via: ingebosscha@outlook.com

      Heel veel sterkte en moed!

      Hartelijke groet,
      Inge

  7. M.T.

    Soms is het niet eens een specifiek geloof, maar vooral de opgelegde normen en waarden die je ‘eeuwig’ schuldig doen voelen. Het zelfvertrouwen dat je normaal als jong kind hebt, wordt al meteen de grond ingeboord door die hoge normen. Daardoor faal je n.l. altijd, want die zijn onbereikbaar. Ik heb ontdekt dat je beter kunt luisteren naar je hart, wat voor JOU pluis of niet pluis is. Oordelende en verstikkende mensen zijn er altijd. Belangrijk is dat je bij jezelf blijft. Ik voel me eindelijk meer bij mezelf en daardoor gelukkiger. Zodra ik mezelf meer aanvaardde, was ik ook meer in harmonie met mijn wereld en kon ik anderen ook meer aanvaarden. De opgelegde angst (ook die van de oorlog!) is voorgoed verleden tijd.
    Je kunt alleen jezelf ‘redden’ en gelukkig maken.

  8. Wat mooi en sterk geschreven. Compliment voor je kracht en inzet. Zelf ben ik ook een nieuw leven aangegaan na de geboorte van mijn kinderen jaren geleden (ongeveer 20 jaar) Alles wat in mijn geval met de Noorse broeders (sektariale kerk, waar ik zelf geboren was en opgegroeid) heb ik achter gelaten en daar stond ik dan met mijn twee jonge kinderen niets van de vreemde boze wereld om mij heen te begrijpen en ze toch op te moeten voeden. Hoe? Ik schreef vorig jaar een boek voor mijn inmiddels volwassen kinderen. Schrijven is altijd makkelijker dan dingen in gesprekken uit te leggen merkte ik. Na het schrijven van mijn boek kwamen de vragen van mijn kinderen en ontstonden er indrukwekkende gesprekken met hen. Mijn boek gaat vooral om de verwarring door indoctrinatie en opgelegde denkwijzes die een levenslang meegaan. Mijn boek is nog in omgang en heet Vrije val, een innerlijk gevecht waarin je als moeder toch al gauw je kinderen de dupe van kan laten worden. De kracht van mijn kinderen onderstreepte de vrijheid die de mens nodig heeft voor een persoonlijke ontwikkeling die je sterker maakt om eigen keuzes te leren maken en te durven leven naar je eigen eer en geweten.

    Schrijfster Ingrid Aanen schreef deze recensie over mijn boek met een link naar de uitgever.

    http://www.ingridaanen.nl/boekrecensies/vrije-val-yneke

    Ik bewonder je site en daardoor jouw keus en kracht. Daarnaast wens ik je heel veel geluk en rust toe. Jij kan jezelf recht aankijken in de spiegel en weten waar jij in je leven voor wil kiezen. Dank voor het schrijven van deze inspirerende en begripdelende website van je.

    vriendelijke groet

    Yneke

  9. Peter

    Als ”ongelovige” heb ik 3 jaar bij een oud-gereformeerd familiebedrijf gewerkt, en ik kan zeggen: ze maken je het tot een hel.
    Zou er boekdelen van kunnen schrijven van deze ”nette” mensen.

Laat een reactie achter bij Opa Jos Reactie annuleren