Ze probeerde met haar rode schoentjes precies op het midden van haar schaduw te landen. Dat was nog niet zo gemakkelijk, aangezien haar schaduw vrolijk met haar meehuppelde. Ze lachte en keek blij naar het mooiste boeket bloemen dat ze ooit had gezien. Elk voortuintje in de straat had ze afgestruind in haar zoektocht naar bloemen die ze nog niet had. Het resultaat hield ze stevig in haar handjes.

Ze snoof de zoete geuren op en bewonderde de verschillende bloemblaadjes en hoe zij zacht glansden in de zon. Wat zou mama blij zijn!

Toen ze de achtertuin in kwam, zwaaide ze blij naar mama, die vanachter het aanrecht net een blik wierp door het keukenraam. Mama zwaaide niet terug. In plaats daarvan schudde ze boos haar hoofd en opende de keukendeur. “Waar ben jij geweest en hoe kom je aan die bloemen?”

Ze was zo geschrokken dat ze niks kon uitbrengen. Het leek erop dat ze de regels had overtreden.

“Hoe haal je het in je hoofd om in de tuinen van andere mensen te komen! Hoe durf je! Hier met die bloemen!” Mama griste de bloemen uit haar handjes, gooide ze in de container en liet het deksel met een klap dichtvallen.

Totaal verbijsterd voelde ze hoe haar lip zó hard begon te trillen, dat erop bijten niet meer hielp.

“Deze bloemen zijn niet goed! Ik wil ze niet! Ik schaam me voor je! De hele buurt weet nu dat mijn dochter een stout kind is! Waarom doe je mij dit aan!? Je moest je schamen!”

Ze kon haar hoofd niet dieper buigen dan ze al deed om het trillen van haar kin te verbergen.

Die middag moest ze bij elke voordeur aanbellen om haar excuses aan te bieden voor het stelen van bloemen. Eén mevrouw deed een beetje boos, maar de meeste mensen waren erg lief voor haar. Plechtig beloofde ze keer op keer dat ze het noooooit meer zou doen. En toen ze thuis kwam, kon ze wel zes nieuwe snoeppapiertjes aan haar verzameling toevoegen.

Ze hield haar woord. Nooit gaf ze haar moeder meer een boeket van dezelfde schoonheid als het boeket dat weliswaar niet geplukt had mogen worden, maar dat met al haar liefde was samengesteld.

Ze ontdekte overigens jaren later pas, dat haar moeder dacht dat alle bloemen giftig waren, behalve gladiolen. En gladiolen kocht haar moeder zelf, elke zaterdag, bij haar vaste kraampje op de markt. Het waren de enige bloemen waar haar moeder oprecht van kon genieten. De enige juiste bloemen.

Het waren ook de enige bloemen die zij niet kon uitstaan.

(Voor de duidelijkheid: bovenstaande verhaal is geheel fictief!)

Miskenning

In de verhalen die mij worden verteld door ex- en anders-gelovigen, komt steeds hetzelfde thema terug. Miskenning. Niet gezien worden. Niet welkom zijn. 

Veel ‘afvalligen’ krijgen het verwijt dat zij hoogmoedig zijn, door ‘op eigen inzichten te vertrouwen’, in plaats van gehoorzaam het aangeleerde voor waar aan te nemen. (Terwijl de ‘afvallige’ juist ‘hoogmoed’ ervaart wanneer de eigen leer NIET betwijfeld mag worden.)

Dat de ‘afvallige’ net zo goed het ‘juiste’ probeert te zoeken/doen, kan niet elke ‘nestblijver’ begrijpen. Zij menen dat er maar één ‘juiste’ manier van denken/geloven/spreken/zorgen/leven is: hùn manier.

Door uit het geloofssysteem te stappen, stap je vaak automatisch ook een beetje uit het gezinssysteem. Je hoort toch wat minder (of zelfs helemaal niet meer) bij de groep en dat maakt dat je de groepsprocessen van een wat grotere afstand kunt gaan bekijken. Dan kan het zijn dat je dingen ziet die je nog nooit zo waren opgevallen.

Je realiseert je dat wat je altijd normaal hebt gevonden, misschien wel helemaal niet zo normaal is als je dacht en je begint aan een zoektocht naar informatie. Hoe hoort het eigenlijk? Wat vind ik zelf? Wat voel ik?

Vragen die, als ze eenmaal steeds vaker gesteld worden (al dan niet met behulp van een therapeut), kunnen leiden tot verbijsterende antwoorden en de confrontatie met heel veel onrecht en verdrongen pijn. Niet zelden moeten mensen hard aan de slag om zichzelf te vinden, te erkennen en te herprogrammeren.

Maar de nieuwe psychologische inzichten, sociale en emotionele vaardigheden, worden door de oude groepsgenoten niet gewaardeerd. Niemand lijkt het op prijs te stellen wanneer je erover begint en dus zwijg je over wat jou op dat moment het meeste bezighoudt.

Het is alsof de door jou uit de levenstuin geplukte bloemen met één veeg van tafel worden gemaaid.

En dat voelt misschien een beetje alsof je de voor jou meest geneeskrachtige en kleurrijke bloemen in de kliko moet werpen.

Maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet! Waarom zou je zulke mooie bloemen weggooien, alleen maar omdat sommige mensen er toevallig niet van houden? Je hebt ze toch niet voor niets geplukt uit de tuin van het leven? Jij ziet de geneeskrachtige waarde en de schoonheid ervan in. Jij mag er dus volop van genieten.

Je kunt je bloemen bijvoorbeeld in de mooiste vaas zetten die je hebt, om ze stuk voor stuk te koesteren. Je kunt ze ook weggeven aan mensen die ze wèl waarderen. Doe ermee wat jij wilt, maar laat nooit meer iemand anders bepalen wat de waarde zou zijn van de bloemen die je zelf hebt geplukt. De enige die dat van jouw bloemen bepaalt, ben je zelf. Je bloemen zijn bij jou op het juiste adres. Zorg dat ze tot hun recht komen, want dat zijn ze waard. Dat ben JIJ waard!

Elke bloem heeft een eigen schoonheid, ook als zij door niemand wordt opgemerkt.

Je MAG een hekel hebben aan gladiolen!  🙂

Tijdens het schrijven van bovenstaand verhaal, realiseerde ik mij in eerste instantie niet dat het begrip dat ik voor het meisje voelde, omdat ze een hekel had gekregen aan gladiolen, precies hetzelfde begrip is dat ik voor mezelf mag hebben.

Ik hoef mezelf NIET in allerlei bochten te wringen om wegen te zoeken naar mensen die zelf ook geen wegen zoeken naar mij.

Ik hoef NIET net zo lang aan mezelf te blijven werken tot ik eindelijk de schoonheid van gladiolen zie, wanneer gladiolenliefhebbers ook niet hun best doen om te begrijpen wat ik in mijn lievelingsbloemen zie.

Natuurlijk is het verbindend en werkt het verzachtend om in alles schoonheid te zien. Als roze-bril-draagster weet ik uit ervaring dat je dan ook steeds meer schoonheid opmerkt. Maar ik HOEF niet overal schoonheid in te zien. Ik MAG ook gewoon iets heel erg lelijk vinden.

Ik MAG een hekel hebben aan gladiolen.