oktober 2015: Artikel in UCEA

oktober 2015: Artikel in UCEA, maandblad van de vereniging CHJC:

UCEA oktober 2015

Tekst:

Ik ben een afvallige

Wie ervoor uitkomt, dat hij/zij niet meer gelooft, kan dezelfde soort obstakels tegenkomen als wie ervoor uitkomt om homo te zijn. In de ogen van anderen ben je immers een afvallige…

Er zijn veel plekken waar gelovigen met elkaar kunnen praten over hun geloof en ook over de moeilijkheden die zij daarbij ondervinden, maar er zijn maar weinig plekken waar ex-gelovigen met elkaar kunnen praten over de obstakels die zij ondervinden in het contact met hun gelovige familie. Speciaal voor hen richtte Inge Bosscha een website op: http://ikbeneenafvallige.wix.com/ikbeneenafvallige.

Inge zelf

Inge Bosscha groeide op binnen de gereformeerde kerk (vrijgemaakt). Haar hele familie en iedereen in haar directe omgeving was betrokken bij deze kerk. Geloven zoals voorgeschreven werd, was vanzelfsprekend. Het werd zelfs van je verwacht. Lange tijd was dit voor Inge geen probleem, maar rond haar 21ste begon het haar op te breken. Ze wilde scheiden van haar man, waarop de kerkenraad meende haar onder tucht te moeten stellen. Dit leidde tot de eerste barstjes in haar geloof. Toch bleef ze de gereformeerd vrijgemaakte kerk nog lange tijd trouw. Pas later stapte ze over naar een andere geloofsgemeenschap, waarna ze na veel lezen en zoeken uiteindelijk niet meer geloofde. Hoe deze tocht verliep, vertelt Inge op haar site.

Ervaringen

Ze verhaalt niet alleen over de weg van gereformeerd vrijgemaakte tot niet-meer-gelovige, maar ook over haar huidige ervaringen vertelt Inge openhartig. Zo vertelt ze over het trauma dat ze ervaart door wat de gereformeerde geloofstraditie met haar gedaan heeft; ze noemt dit het religieus trauma syndroom. Ook vertelt ze over hoe haar verhouding met haar ouders nu is. Vaak lijkt het alsof ze in twee verschillende werelden leven. Ze vergelijkt dit ook wel met het staan bij een rivier, waarbij haar ouders aan de andere kant staan. Reikhalzend kijken haar ouders en zij zelf vanaf hun eigen oever naar elkaar uit, maar ze kunnen de rivier niet (meer) oversteken. Gelukkig heeft Inge nog wel contact met haar ouders, maar zoals uit de vergelijking eigenlijk al blijkt is het geen makkelijk contact. Iets dat een deel van ons zal herkennen. Voor veel gereformeerd gelovige ouders is het immers moeilijk om te zien als hun kind kiest voor een homoseksuele relatie. En net als het voor Inge een moeilijke weg was om van haar geloofstraditie los te komen en zichzelf daarin te accepteren, is het ook voor jongeren die hun homoseksuele geaardheid ontdekken vaak een moeizame weg om zichzelf te accepteren en een eigen weg in de meegekregen geloofstraditie te zoeken.

Reacties van anderen

De reacties die Inge krijgt op haar zoektocht zijn niet altijd even prettig. Of eigenlijk beter gezegd: veel reacties zijn ronduit kwetsend en pijnlijk. Op zich begrijpt Inge die reacties wel. Ze kent de gereformeerd vrijgemaakte geloofstraditie immers als geen ander, maar tegelijkertijd doet het haar veel pijn. Een ervaring die meer ‘afvalligen’ hebben. Zo schrijft iemand over haar familie: “Het is alsof ze mijn nieuwe identiteit ontkennen. Dat doet pijn.” Een gevoel dat Inge maar al te goed herkent. En tevens een gevoel dat velen onder ons na hun coming out ook ervaren hebben en helaas nog steeds ervaren.

Tot slot

Ondertussen is Inge begonnen aan een nieuwe site met de naam ‘dogma-vrij’. Deze site staat nog volop in de steigers. Via http://ikbeneenafvallige.wix.com/ikbeneenafvallige kun je daar al wel vast een kijkje nemen.

Tanneke de Mol

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s