Misschien ken je het chronische gemis van een moeder met wie je in je diepste diep verweven blijft – of zo graag had willen zijn.
Misschien is je moeder overleden. Misschien is ze op een andere manier niet of nauwelijks aanwezig. Bijvoorbeeld door geografische, emotionele, cognitieve, levensbeschouwelijke of fysieke afstand.
Misschien voel je hoe intens je haar soms mist, omdat zij niet (meer) nabij kan zijn op de manier zoals je haar nabijheid nodig hebt – of had. En omdat zij je niet kan zien, daar waar zij niet (meer) kan komen.
Je kunt niet alleen je moeder, maar ook het moederen missen. Misschien werd je zelf biologisch geen moeder, terwijl je diep van binnen je moederhart voelt kloppen. Misschien is je kind of zijn je kinderen niet meer bij je, door overlijden of door afstand, op welke manier dan ook.
Alleen jij weet hoe het je hart bezeerd en misschien zelfs gebroken heeft. En hoe het voelt wanneer die scherven soms ineens bewegen. Bijvoorbeeld bij het zien van al die lieve ontbijtjes, knutselwerkjes en bloemen op sociale media, terwijl jij je misschien buitengesloten of ongezien voelt. Terwijl jij geen plek (meer) hebt waar jouw liefde kan landen.
Als je zacht je hand op je zere moederhart legt, voel je haar kloppen. Ze leeft diep in jou, de moeder die er niet (meer) is of nooit was. Ook al tranen je ogen en bloedt je hart, houd hen open, alsjeblieft. De wereld is vol met gebroken kindharten. Soms zijn het juist de gewonde moederharten die hen kunnen troosten. Zij weten als geen ander hoe je een hart sust. En hoe je een hart kust.
