Vandaag ben ik jarig. Over een jaar word ik 50! Onvoorstelbaar dat ik al bijna een halve eeuw hier ben. En wat voel ik mij fijn op de plek waar ik me de laatste jaren bevind. Die plek die eigenlijk geen plek is, maar een toestand, een manier van zijn.
Lang heb ik gehoopt dat ik weer zou gaan geloven zoals vroeger. Ik verlangde vurig naar de vanzelfsprekende verbondenheid zoals die er ooit was met mijn ‘broeders en zusters’.
Voor velen van hen ben ik nu geen schaap van de kudde meer, maar een bok of een wolf. Een gevaar voor de gemeenschap. Ik heb daar veel verdriet om gehad. Ik wilde geen afstand. Voor mij is er geen verschil. Schaap of bok, we zijn allemaal dieren.
Meestal lukte het me om redelijk nuchter te denken: ach ja, ieder mag over mij denken wat ‘ie wil, ik ga daar niet over en het zegt meer over de bril waardoor iemand kijkt dan dat het werkelijk iets over mij zegt. Maar soms schrijnde het onrecht in elke cel en had ik wel willen schreeuwen: ‘Ik ben wél lief! Ik ben wél goed!’
Ik voel me nu juist méér verbonden met de Bron van al wat leeft. Ik geloof, hoop, vermoed dat er een grote scheppende kracht achter dit alles zit. Waar ik vol eerbied voor buig. En waarmee ik me met het klimmen van de jaren alleen maar dieper verbonden voel.
Ik denk dat het niet uitmaakt hoe we aankijken tegen Wat of Wie hier mogelijk achter zit. We kunnen nooit méér hebben dan onze inzichten van dit moment. Dat kunnen aangeleerde inzichten zijn, of zelf ontdekte inzichten. Ze kunnen uit een oud – misschien zelfs wel heilig verklaard – boek komen of je zojuist zijn ingevallen. Niks daarvan garandeert dat het overeenkomt met de Werkelijkheid.
De Werkelijkheid IS. Ongeacht hoe wij daar tegenaan kijken. En het Leven kent vele uitdrukkingsvormen. Ik durf er steeds meer op te vertrouwen dat dat juist de bedóeling is. Dat je je eigen vorm bent. Zo authentiek als je maar durft.
Er zijn zoveel claims over wat of wie God zou zijn. Ik besloot maar gewoon naar de natuur te kijken. Dat lijkt me bij uitstek een openbaringsvorm van de Levensbron.
En ik zag dat een bloem die in een grasperk opschiet zich niet aanpast omdat ‘een groene spriet zijn’ blijkbaar de norm is in haar omgeving. Ik zag hoe alles, ALLES, zichzelf uitdrukt. Schaamteloos. En ik besloot dat ik dat ook wilde.
Dus ik liet los. Ik verviel tot iemand waarvan men schande spreekt.
Maar voor mij zijn ‘heiligheid’ en ‘eerbied’ nog steeds kernbegrippen. Ik heb zó vaak met tranen op m’n wangen willen schreeuwen tegen iedereen die meent het te weten: ‘Doe die stevige stappers van je voeten, want de grond waarop je staat is heilig!’
Ik vermoed dat de Werkelijkheid zowel ons weten/geloven als ons niet weten/geloven volledig overstijgt en voorbijgaat.
En waar me dat vroeger een gevoel van leegte en paniek gaf, geeft me dat nu rust. En ruimte.
Ik mag.
Al 49 jaar!
