Lieve mensen, dogmavrij bestaat alweer een jaar! WOOOOOHOOOOOO!! 😀
Sommigen van jullie volgen de site al vanaf het begin. Wat geweldig dat jullie al zo lang meelezen, meepraten en meeleven! Zonder lezers en zonder feedback zou ik al lang gestopt zijn. Dank jullie wel!
Spontaan ontstaan
Dat ik vorig jaar zomer met bloggen begon, was geen van tevoren bedacht plan, maar ontstond min of meer toevallig.
Ik had besloten om een keer een stukje te schrijven waarin ik terugblik op mijn religieuze verleden en waarin ik eerlijk schrijf hoe ik het eigenlijk vind wanneer mensen nog steeds dingen als ‘ik zal voor je bidden’ tegen me zeggen. Ik wilde dit puur vanuit mezelf schrijven, zonder steeds weer te zeggen dat ik weet dat het goed bedoeld is enzo. Ik wilde gewoon eens uitspreken hoe misplaatst ik zulke uitspraken eigenlijk vind en hoe kwetsend het soms ook kan overkomen, wanneer mensen de hoogste macht die ze kennen inschakelen om mij(n leven/keuzes) te veranderen.
Het stukje dat ik schreef werd gedeeld op Facebook en mensen begonnen erop te reageren. Ze schreven me dat ze het zo herkenbaar vonden en dat ze blij waren dat ik het onder woorden had gebracht. Die feedback deed veel met me. Het raakte me dat er zoveel anderen waren die hetzelfde voelden en het stimuleerde me om meer te schrijven en te publiceren, waarop vervolgens weer nieuwe reacties kwamen. Voor ik het wist had ik een website en was ik een blogster geworden.
Ruimte voor verhalen
Waarom ik precies schreef was me nog niet helemaal duidelijk. Ja, ik wilde ruimte maken voor mijn verhaal, dat velen dus blijkbaar herkenbaar vonden en met mij gemeen hadden.
Maar wat wilde ik dan met die ruimte? Dat wist ik niet precies. Ondertussen bleef ik maar gewoon schrijven, steeds weer opnieuw geïnspireerd door jullie verhalen en mails.
Meestal schreef ik met veel plezier. Maar er waren ook wel eens momenten dat ik er even klaar mee was. Ik schrijf nou eenmaal niet over luchtige dingen, maar over best zware onderwerpen, waar ik lang niet altijd met mijn aandacht naartoe wilde gaan. Het is misschien niet voor te stellen voor degenen die mij alleen maar uit mijn blogs kennen, maar ik ben een ontzettende levensgenieter en een optimist. Ik ben dol op lachen, humor, plezier en de lichte dingen van het leven. Heusch! 😛
En ik ben dus ook vertrouwd met de zware dingen. Ik kijk er (over het algemeen) niet voor weg en mijn aandacht kan daar relatief eenvoudig naartoe, omdat ik niet echt (bewuste) taboes heb. Maar soms had ik er gewoon even geen zin in. En dan liet ik het even voor wat het was. Ik vind namelijk passie erg belangrijk en wil passie voelen wanneer ik werk aan Dogmavrij.
Passie, gedrevenheid en ontroering
De passie is er nog altijd. Ik ben gedreven, enthousiast en elke keer weer ontroerd wanneer mensen mij laten weten dat ze iets aan de site (gehad) hebben en/of hun eigen verhaal vertellen.
Maar ik merk ook dat ik meer wil. Ik wil in actie komen! Ik wil iets doen met de verhalen die inmiddels op Dogmavrij verzameld zijn.
Ik ga proberen of ik dit najaar in gesprek kan komen met leidinggevenden van verschillende kerken. Ik geloof dat er een noodzaak ligt in schrijven en praten over de zwaarte van religie. Ik doe dat niet omdat ik religie door het slijk wil halen of met modder wil smijten. Ik doe dat omdat ik juist oprecht geloof in de goede bedoelingen en de mooie kanten van religie.
Om het mooie mooi te houden, moet je begrijpen wat er lelijk mis kan gaan en ook gegaan is. Om in de toekomst gezond te functioneren, moet je begrijpen wat er in je geschiedenis ongezond was. Als je het niet onder ogen komt, blijf je onbewust en geeft je het ook onbewust weer door.
In gesprek met kerken
Ik vertrouw op de goede bedoelingen van kerkenraden, voorgangers, predikanten, oudsten, ouderlingen of hoe de gezagsdragers in de betreffende kerken ook maar genoemd worden. Daarom zal ik hen vol vertrouwen en met een open houding de komende tijd benaderen met de vraag of ze zich willen verdiepen in de pijn die religie kan veroorzaken. Ik wil meedenken en mijn ervaringen en inzichten delen om in de toekomst dit onrecht zoveel mogelijk te voorkomen.
Ik weet nog niet precies hoe ik dit het beste kan aanpakken. Ik hoop dat dit najaar verder uit te werken. (Als ik dan tenminste niet teveel te maken heb met de nasleep van de intensieve 2-week-durende traumatherapie waaraan ik eind van deze maand ga beginnen, maar dat is weer een heel ander verhaal.)
Wat ik wil gaan doen? Ik denk natuurlijk aan gesprekken, maar ook aan cursus- en informatiemateriaal (brochures in kerken?) en informatieavonden. Ik sta open voor van alles en wil jullie vragen om met mij mee te denken.
Het gaat mij erom dat ik bijdraag aan de toekomst in plaats van steeds opnieuw weer kijken naar het verleden. Niet dat dat niet nuttig is, want dat is het zeker wel! Kijken naar het destructieve uit het verleden is zelfs noodzakelijk om constructief bij te dragen aan de toekomst.
Een bijdrage leveren
En DAT is wat ik wil. Een bijdrage leveren. Aan mensen die ervoor kiezen om te leven in bepaalde groepsculturen en ook aan mensen die ervoor kiezen om dat juist niet te doen. Ik ga er vanuit dat we elkaar geen pijn willen doen en toch zie ik het steeds weer gebeuren. Onbedoeld en vaak onbewust.
Het is daarom dat ik schrijf en probeer de pijn zichtbaar te maken. Als we de pijn kennen en begrijpen, kunnen we deze veel beter voorkomen dan wanneer we de (verhalen over) pijn alleen maar negeren.
Middenin het destructieve verleden, liggen aanwijzingen voor een constructieve toekomst.
Middenin de pijn ligt een boodschap verscholen van hoop en liefde.
Ik ga eraan werken. En ik hoop dat jullie met mij mee willen denken, aangezien ik nog totaal geen concrete plannen heb.
Maargoed, dat hoeft geen probleem te zijn. Starten met bloggen was immers ook nooit een concreet plan van me en toch heb ik er uiteindelijk bewust en actief voor gekozen. Sommige dingen plan je niet, die laat je gebeuren.
