Lieve mensen,
Het is misschien raar, maar ondanks de positieve reacties die ik krijg, ben ik toch ook onzeker over deze site. Dat komt doordat ik er mijn wens tot verbinding heel duidelijk laat zien en dit voelt zo ontzettend kwetsbaar! Ik voel mij tussen twee werelden in staan. Met aan de ene kant de ‘nestblijvers’, die zich soms gekwetst voelen door wat ik allemaal schrijf, en aan de andere kant de ‘nestverlaters’ die zich misschien verraden voelen doordat ik pleit voor begrip voor de mensen die zij, niet zonder reden, verlaten hebben.
Eerlijk gezegd voelt mijn plekje hierdoor best wel eens eenzaam. Ik kijk naar rechts en ik voel liefde. Ik kijk naar links en ik voel liefde. Maar ik sta hier wel alleen. Of nou ja, zo lijkt het soms.
Ik weet namelijk dat ik niet de enige ben die zoekt naar mogelijkheden tot verbinding. En dat ik ook niet de enige ben die verdriet voelt omdat verbinding vaak zo moeilijk te vinden is.
Ruim tien jaar geleden begon ik mij met het thema ‘verbinding’ bezig te houden. Dit was in de eerste plaats gericht op het krijgen van een betekenisvolle band met mijn ouders. Ik heb hiervoor jarenlang aan mezelf, mijn communicatieve vaardigheden en mijn houding gewerkt. Het voelde alsof ik parels aan het maken was. En wanneer mijn parelketting klaar zou zijn, zou ik deze aanbieden aan mijn ouders.
Maar op de één of andere manier rijg ik aan mijn ketting kralen die lang niet door iedereen als ‘parels’ worden herkend. (Ik moet toegeven dat ik er ook niet zo goed in ben om mijn parels eruit te laten zien als parels.) Wat voor mij kostbaar is, kan een ander als waardeloze troep ervaren. Dat heeft misschien ook wel te maken met het dragen van verschillende ‘brillen’.
Ontelbare keren heb ik boos en verdrietig mijn parels in een hoekje gesmeten, nadat anderen er de waarde van ontkenden of simpelweg niet opmerkten.
Tot ik op een dag besloot dat mijn parels waardevol waren. Punt. Ook als anderen de waarde er niet van inzien. Dan nog blijven ze hun waarde behouden voor mij.
Ik besloot mijn parels uit het verdomhoekje te halen en in een mandje te stoppen.
Mijn parels, die gemaakt zijn om te delen, zijn nu voor iedereen die er de waarde van inziet.
Mijn nieuwe website is voor mij als het mandje met de parels.
Ik voel me meestal sterk en blij, omdat ik de parels nu kan delen en omdat ik erin geloof. Maar soms voel ik mij onzeker en alleen. Dan voelt het alsof het mandje er veel te kwetsbaar staat en dat er mensen voorbij lopen die er tegenaan schoppen of erin spugen.
Maar ik haal het mandje niet weg. En ik bedwing de neiging om de parels weer in hun oude hoekje te gooien, waar niemand ze ziet en ik ook niet meer met die kwetsbaarheid geconfronteerd hoef te worden.
Ik blijf staan op deze plek, met dit mandje parels. Want ik geloof in deze plek en in de mensen die ik links en rechts van mij zie staan. Ik geloof in kwetsbaarheid en openheid. Ik voel mijn kracht die daarin ligt. Ik geloof in mijn parels en ik geloof ook in de parels die ik opmerk bij de mensen om mij heen.
Ik zie overal parels!
Ik blijf hier staan en ik zoek naar mogelijkheden tot verbinding.
Ik zoek naar rijgdraad waaraan alle liefdevol gedeelde parels tot hun recht komen…
