Deze gastblog is geschreven door Eduard.
Het warme bad
Jarenlang ben ik lid geweest van een grote evangelische gemeente in het midden van het land. Ik kwam er binnen als jonge twintiger, getrouwd, vader van een jongetje, met een sektarische ervaring achter de rug.
Ondanks de grootte van de kerk, kregen we een bezoekje van de voorganger, die warmbloedig luisterde naar onze ervaringen. Het werd al gauw duidelijk dat hij en de hele gemeentelijke omgang met elkaar van een totaal andere orde was dan wat wij gewend waren.
Er heerste vooral een klimaat van liefde en aanvaarding, er was aandacht en er was ruimte om jezelf te worden. En niet in een harnas te worden geperst zoals ik de jaren ervoor had meegemaakt. Het leiderschapsteam functioneerde gezond, er was geen sprake van manipulatie of ‘gepoekel met mensen’. Tenminste niet voor zover ik het heb meegemaakt.
Tuurlijk ging er wel eens iets mis of werd hier en daar eens een uitglijder gemaakt zoals mensen dat overal kunnen doen. Maar er was een oprechte intentie zuiver met mensen om te gaan en daar slaagde de gemeente goed in. Opgeteld was het een fijne gemeente.
Jarenlang heb ik in de zekerheid geleefd van het meemaken van Gods werk (in de gemeente en daarbuiten). Ook verdiepte mijn relatie met God zich. God was altijd bij mij, ik voelde hem in mijn ‘zijn’, ik sprak met hem en hij sprak terug. Ook maakte ik bijzondere, ‘bovennatuurlijke dingen’ mee.
Vallen in de Geest
In de gemeente was veel aandacht voor de gaven en het werk van de Heilige Geest. Vele keren liet ik voor mij bidden, de spanning in de zaal en van die ervaring was heel bijzonder. De mensen die met mij en voor mij baden ( in tweetallen legden ze een hand op de rug of arm en zegenden mij en iedereen die daarom vroeg), zeiden niet zelden bemoedigende dingen die van tijd tot tijd ook nog goddelijk geïnspireerd leken. Zo maakte ik de nabijheid van God mee en was ik blij met het levende geloof dat ik had leren kennen.
Soms was de intensiteit van een bijeenkomst zo hevig dat ik spontaan omviel ( vallen in de geest zoals dat heet). Ook heb ik wel eens meegemaakt dat mijn lijf begon te schokken. Heel anders dan dat ik vanuit mijn gereformeerde opvoeding gewend was. God was een persoon die hield van zijn kinderen en het allerbeste met hen voorhad.
Inmiddels heb ik een theorie over hoe dit soort fenomenen te duiden zijn maar daar gaat het mij nu niet om. Hierin gedijen heb ik jaren volgehouden. Ik ‘bouwde mee’ aan de gemeente door een leidinggevende positie te aanvaarden. Eerst over de jeugdcelgroepen, kleine groepen waarin men streefde naar ‘gemeente zijn in het klein’ en een aantal jaren later over de volwassen celgroepen. Met alle onvolmaaktheid die ook aanwezig was, streefden we naar meer saamhorigheid en ‘er zijn’ voor elkaar.
Helaas was ongeveer de helft van de gemeente niet te porren om deel te nemen aan zo’n groep, waarvoor iedereen zo zijn goede redenen had. Het verlangen was er om een veilige haven te zijn voor iedereen die daar naar op zoek was. Al schrijvende voel ik de vraag opborrelen waarom ik in godsnaam afscheid heb genomen van dit warme bad. Want dat heb ik.
De ontkering
De ontkering is eigenlijk al jaren geleden begonnen. Waar ik in het begin van mijn evangelisch- charismatische ‘carrière’ nog vol stelligheden zat over hoe de werkelijkheid in elkaar stak, nam mijn stelligheid na enige tijd af.
Ik volgde op de voet allerlei christelijk nieuws. De schepping die wel eens via evolutie tot stand zou kunnen zijn gekomen, de onvolmaaktheden die door website goedgelovig.nl vaak hilarisch aan het licht werden gebracht, de onverhoorde gebeden, geweldige mensen die kapot gingen aan ernstige ziekten, God bleek ook wel willekeurig in zijn zegeningen en uitdelen van wijsheid naar wie er om vroeg. En Gods grondpersoneel bakte er toch vaak echt niks van, hoe vervuld ze ook waren van de Heilige Geest.
Toen ik via een vervolgopleiding tot therapeut in een proces kwam waarin ik meer en meer onder ogen ging zien wie ik was, hoe mijn kwetsbaarheden voelden en hoe ik er werkelijk voor stond, stortte op een goede zondagmorgen ineens mijn hele charismatische geloof in. Ik realiseerde me dat mijn relatie-met-god-bubbel uit elkaar was gespat.
En nu?
De maanden daarna ging ik onderzoeken hoe dit nou eigenlijk zo kon gebeuren. In eerste instantie overviel me de uiteengespatte bubbel nogal. Gaandeweg kreeg ik scherper hoe ik hier jarenlang in heb geleefd.
Jezus is mijn hele leven al in mijn ziel gekerfd als het ware. Het geloof was een zeker weten en vast vertrouwen, ik had allerlei dogmatiek gelezen die mij voortdurend bevestigde in mijn geloof, ik maakte lange tijd de bovennatuurlijke werkelijkheid mee zoals die in het nieuwe testament wordt voorgespiegeld (dacht ik). Toen ik in staat raakte er met andere ogen naar te kijken was het niets anders dan een paradigm shift.
Mijn hele referentiekader van hoe de werkelijkheid in elkaar zat verschoof. Ik voel me inmiddels over die periode ziende blind en horende doof, om maar eens een mooie uitspraak van Jezus aan te halen.
Door veel te lezen bleef er niet veel over van mijn orthodoxe geloof. Een van de conclusies die zich aan mij opdrong was: als Jezus nou werkelijk de weg, de waarheid en het leven is, het centrum van de wereld, het begin en het einde van alles, waarom rammelt dat christelijke geloof dan aan alle kanten? Althans in termen van objectieve consistente waarheid.
Mocht Jezus toch die waarheid zijn, dan heeft gods PR machine wel zo allemachtig belabberd gefunctioneerd, daar kan ik mijn ziel en zaligheid niet meer aan overgeven.
En God?
Of God bestaat? Ik hoop het. Tenminste als het geen psychopatische moordenaar is maar iemand die iets moois in petto heeft voor de hele goegemeente. En als ie God is kan hij van alles dus dat biedt perspectief.
Misschien bestaat hij wel niet en zijn wij ‘slechts’ een schitterend ongeluk. Misschien is het een Boeddhistische variant. Misschien zijn wij wel in een Sim City Game in een hoogontwikkelde beschaving. Who knows.. de wereld is mij iets te bijzonder om het zonder een vorm van spiritualiteit te stellen. Maar misschien beeld ik mij dat in.
Ik weet het niet, ik hoef het ook niet meer perse te weten. Ik heb vrede gevonden met mijn (on)geloof, ben er achter dat ik niet door zeven geesten bezeten ben geraakt :p en ben gelukkig met mezelf en de mensen om me heen. En dat doet er pas toe!
©Eduard
Ben je geraakt door het verhaal van Eduard? Wil je reageren? Je kunt je reactie plaatsen onder dit bericht (even omlaag scrollen).
Wil jij ook met je verhaal op Dogmavrij? >KLIK< voor meer informatie.
