Als christenen horen dat ik vroeger ook een christen was, maar nu een agnost, schrikken ze daar vaak van. Ze vinden het erg.
Ik heb nogal eens meegemaakt dat iemand me aankijkt, soms met tranen in de ogen, soms een hand op mijn arm leggend en dan zegt: “Ik gun het je zo”.
Ik begrijp natuurlijk dat dit vanuit een bewogen hart komt en oprecht en liefdevol is bedoeld. Daar wil ik dan ook niets aan afdoen.
Ik wil wel iets zeggen over hoe het op mij overkomt.
Voor mij is dit net zoiets als wanneer iemand tegen mij – als vegetariër – zegt dat diegene me zo heel erg een lekker mals biefstukje gunt.
Maar wat voor jou een delicatesse is, is voor mij iets afschuwelijks.
Zeggen dat je iemand iets gunt wat voor jóu een geschenk is, betekent nog niet dat het voor de ander ook een geschenk is.
In dit filmpje ga ik daar dieper op in. En ik pleit ervoor om elkaar met meer openheid te benaderen en bijvoorbeeld te vragen: wat werkt voor jou? Wat eet jij graag? Waar vind jij troost en inspiratie? Hoe leef jij?
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met de uitspraak: ik gun het je zo. Wat horen jullie daarin?
