Als christenen horen dat ik vroeger ook een christen was, maar nu een agnost, schrikken ze daar vaak van. Ze vinden het erg.
Ik heb nogal eens meegemaakt dat iemand me aankijkt, soms met tranen in de ogen, soms een hand op mijn arm leggend en dan zegt: “Ik gun het je zo”.
Ik begrijp natuurlijk dat dit vanuit een bewogen hart komt en oprecht en liefdevol is bedoeld. Daar wil ik dan ook niets aan afdoen.
Ik wil wel iets zeggen over hoe het op mij overkomt.
Voor mij is dit net zoiets als wanneer iemand tegen mij – als vegetariër – zegt dat diegene me zo heel erg een lekker mals biefstukje gunt.
Maar wat voor jou een delicatesse is, is voor mij iets afschuwelijks.
Zeggen dat je iemand iets gunt wat voor jóu een geschenk is, betekent nog niet dat het voor de ander ook een geschenk is.
In dit filmpje ga ik daar dieper op in. En ik pleit ervoor om elkaar met meer openheid te benaderen en bijvoorbeeld te vragen: wat werkt voor jou? Wat eet jij graag? Waar vind jij troost en inspiratie? Hoe leef jij?
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen met de uitspraak: ik gun het je zo. Wat horen jullie daarin?
Delen is helen!
Ontdek meer van Dogmavrij
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Ook christenen onderling doen soms net alsof het geloof van de ander maar gebrekkig is en niet gelukkig kan maken. Dit zie je bijna altijd wanneer de liefde niet leidend is, maar het voldoen aan bepaalde, soms heel specifieke regels. Erkennen dat de ander ook gelukkig is met zijn of haar levensvisie wordt als bedreigend ervaren omdat het eigen geloof dan niet alleen-zaligmakend is en misschien zelfs wel “fout”. Een beetje begrijpen doe ik het dus wel, maar ik ben wel allergisch geworden voor dat zich-beter-voelen wat je erin proeft.
Inge,
Ik begrijp perfect wat je bedoelt. We moeten alleen oppassen, mijns inziens, dat we niet over elk woord of over elke uitdrukking struikelen. Tegenwoordig (ik zal erop letten dat ik geen ‘ruis’ toevoeg 😉) moeten we helaas op eieren lopen. Bij bijna elk woord word je aangepakt als een misdadiger omdat er iemand aanstoot aan neemt (“gekwetst”, “beledigd”). Het wordt bijna onleefbaar. Indien je meer duidelijkheid wil, wil ik hier gerust wat ‘ruis’ toevoegen.
Jouw voorbeeld, over vlees, waarin je dat als georganiseerde misdaad ziet en als massamoord ziet, zou ik dan, als vleeseter, ook aanstootgevend kunnen vinden en jou erop attent kunnen maken dat ik daar helemaal niets aan heb, aan die opmerking of dat zinnetje. In die zin vind jij ook iets van mijn leven. Ik zou dat ook kunnen interpreteren als een soort van superioriteitsgevoel van jouw kant, wat ik niet doe, voor alle duidelijkheid. Jij zal dat misschien niet zomaar zeggen, in tegenstelling tot bepaalde gelovigen. Sommige vegetariërs zijn daar echter zeer fanatiek en vijandig in, en vallen vleeseters lastig, net zoals sommige gelovigen doen met niet gelovigen. Gelukkig gun ik iedereen zijn mening en visie, ik neem daar geen aanstoot aan. Begrijp je wat ik bedoel? Misschien kan je die opmerking van gelovigen, die “het jou zo gunnen”, ook gewoon laten voor wat het is. Jij hebt natuurlijk het recht om iets gelijkaardigs terug te zeggen of om gewoon te zeggen wat je er van vindt, maar je hoeft daar verder geen aanstoot aan te nemen, dat is een eigen keuze.
Ik zal jouw voorbeeld van vleeseters hanteren om mijn visie hier rond te verduidelijken:
Ik eet graag vlees, zeer graag zelfs. Ik kan me niet vullen met enkel groenten, ik blijf honger hebben. Ik moet zwaar (zo voelt het aan) voedsel hebben. Met kaas kan ik me wel vullen, maar ik kan niet elke dag kaas eten. Dat zou nogal vervelen op den duur. Dus, ben ik zeer blij met regelmatig een sappig stukje vlees. En nu komt mijn punt… Ik eet vlees, en heb daar over nagedacht. Ik ben immers ook een zeer grote dierenvriend. Dat lijkt contradictorisch, maar ik ben ook realistisch (*1). Ik eet vlees op voorwaarde dat de dieren die voor mij moeten sterven niet onnodig afzien. Ik ben zelfs bereid om dieren te slachten, maar dan op een manier dat ze niet afzien. Dat is de voorwaarde. Iemand mag mij daarom een massamoordenaar vinden, daar heb ik geen probleem. Ik dwing niemand om vlees te eten. Als niemand mij verbiedt om vlees te eten, dan kunnen we dikke vrienden worden. Ik zou bijvoorbeeld wel reageren als iemand onnodig dieren laat lijden, wat weer iets totaal anders is. Dat is ook mijn visie rond geloof. Iedereen mag geloven wat men wil, zolang men mij niet verbiedt om niet te geloven. Ze mogen mij een duivel noemen, een ketter, allemaal geen probleem. Maar sta mij dan ook toe om mijn mening te geven over dat geloof. Net zoals iemand het recht heeft om iets heel heilig te vinden, heb ik het recht om daar mee te spotten. Men kan niet eisen dat ik dat ook heilig vindt. Iedereen heeft het recht op zijn geloof en elk ander persoon heeft het recht om het al dan niet te verwerpen. Helaas werkt dit tegenwoordig meestal maar in één richting. Zéér gevaarlijk, mijns inziens. (*2)
Ik eet vlees, maar stel dat ik kinderen zou hebben die dat niet willen eten, dan is dat hun recht. Ik zou daar geen punt van maken. Ik zou hen niet verplichten, maar zij zouden het mij niet moeten verbieden. Zo vind ik ook dat men kinderen geen geloof mag opleggen en de kinderen geen geloof mogen verbieden. Net zoals een vegetariër mij een massamoordenaar mag noemen, volledig zijn/haar recht, heb ik het recht om iets gelijkaardigs over een vegetariër te zeggen, of om ermee te spotten. Zolang we elkaar die vrijheid gunnen, is er mijns inziens geen probleem. Het wordt wel een probleem als één van beide kanten de ander gaat dwingen om hetzelfde te doen. (*2) Net zoals het een probleem wordt als de ene vindt dat hij zijn zegje mag doen, maar dat van de ander niet aanvaardt.
Ik weet niet of ik het duidelijk verwoord heb, maar kort gezegd:
We hoeven niet zo over details in spraak en woorden te vallen. Laat elkaar vrijuit spreken en neem elkaar niet te snel iets kwalijk. Helaas is dat tegenwoordig een ferm probleem. (*3) In die zin, zie ik de mens en zijn “beschaving” in snel tempo achteruit gaan. Op eieren lopen houdt niemand vol. Het wordt een vieze brij.
Vriendelijke groet van een massamoordenaar 😉 (bedoeld als grapje! 😊)
PS: (*1,2,3) Als je hier dieper op wil ingaan, dan kan ik wat ‘ruis’ bezorgen. Weet wel dat ik geen blad voor mijn mond neem en dat er misschien mensen zullen zijn die daar aanstoot aan nemen (weet ik eigenlijk wel zeker 😄). Maar denk dan aan wat ik hier boven vermeld heb i.v.m. wederzijdse vrijheid.
Beste internettoerist, ik eet ook geen vlees 😉. Dat alvast gezegd hebbende vond ik je stuk interessant om te lezen. Ik dacht ook hetzelfde, dat men tegenwoordig op eieren moet lopen. Ik lees het ook vaak op de websites van kranten. Iemand heeft wat gezegd, volgende dag hup in de krant ” woedend om wat die en die heeft gezegd etc.” Zo wordt de wereld zeer moeilijk als je elk woord of zin op een weegschaal moet gaan leggen. Voor mij is wel de grens dat men mij het niet opdringt. Bv je ” moet” vlees eten. Ik snap Inge zeker, het voelt misschien toch als een soort opdringen wat je weerstand oproept. Ik zie het ook met mijn chronische vermoeidheid, alle goedbedoelde tips en bemoeienissen roept bij mij ook weerstand op. Hoe ga ik daar het beste mee om.. Ik las eens uit het boeddhisme dat je ” het kadootje” van de ander niet hoeft aan te nemen. Misschien als we bij ons zelf kunnen blijven we minder aantrekken wat een ander vind of zegt?
Ik begrijp niet dat er coralfun staat als mijn naam hierboven?? Ik ben Verena Post. Heb me nooit aangemeld als coralfun. Maar laat ik dat niet persoonlijk opvatten 😉😅
Beste Verena Post (coralfun klinkt ook niet slecht 😉),
Inderdaad. Ik denk dat we het met elkaar eens zijn. 😊
Bedankt voor jouw reactie.
Vriendelijke groet
‘Ik gun het je zo…’
Een uitspraak die je mogelijk wel eens van andersdenkenden te incasseren krijgt.
Er wordt hierover gezegd dat je de goede bedoeling achter dit zinnetje wel begrijpt, maar er niets mee kunt.
Ik ben het stadium van ‘het willen begrijpen’ inmiddels voorbij.
Ik vind het eerder een ernstige veroordeling door de ander over mijn manier van leven.
Waar haalt iemand de brutaliteit en liefdeloosheid vandaan om mij ongevraagd te bekritiseren en mijn manier van leven en denken als ondergeschikt te beschouwen aan dat van zichzelf?
Laat elkaar met rust en oordeel niet over wat je niet kent. We zijn niet hier om elkaar te veroordelen, maar om lief te hebben. Zelfs als dat betekent dat je niet tot elkaar komt. Laat het los en probeer ondanks de onderlinge verschillen het mooie en goede in de ander te zien.