In een steungroep op Facebook werd vandaag vol verbijstering en afgrijzen gereageerd op het antwoord dat door de redactie van Refoweb gegeven werd naar aanleiding van de hulpvraag van een bijna dertigjarige man.
Deze man vertelt dat hij gelovig is opgevoed, maar zichzelf nu als atheïst definieert. Hij wil graag een goede relatie met zijn gelovige familie en wil weten hoe hij het beste met hen kan omgaan.
Hij is zich bewust van het feit dat de redactie van Refoweb waarschijnlijk moeite heeft met zijn proces naar atheïsme en vraagt of ze hem hierin willen respecteren.
Refoweb reageert echter op tenenkrommende wijze door meteen al aan te geven dat ze hem dat respect niet zullen geven, gevolgd door een ‘preek’ over hoe erg het is dat hij God en Jezus afwijst. Ze vertellen hem op manipulatieve en veroordelende wijze dat hij God in zijn gezicht heeft geslagen en op zijn hart heeft getrapt, dat hij dom is en dat hij liegt tegen zijn familie.
Tot slot krijgt hij nog een dringende oproep om maar eens een ‘consult’ bij Jezus aan te vragen.
Lees de betreffende reactie hier: >KLIK< (link opent in nieuw tabblad)
BAM! In your face! (Wie slaat nou wie in het gezicht?) Dus hier kan de man het mee doen. Ik ben verbijsterd. Ijzig koud krijg ik het van de woorden van de redactie, waarin elke vorm van menselijkheid lijkt te ontbreken.
Zien ze niet dat deze man om hulp vraagt? Begrijpen ze niet het grote belang van een goede relatie tussen ouders en kinderen, ook wanneer de inzichten over wat ‘waar’ en ‘juist’ is volledig verschillen?
De pijn is groot
Als initiatiefneemster van het platform Dogmavrij, waar mensen met elkaar in gesprek zijn over het loslaten van aangeleerde, beperkende, religieuze dogma’s, krijg ik ook vaak de vraag hoe je als ‘afvallige’ het beste kunt omgaan met je gelovige ouders. Het is zelfs de vraag die mij het meest gesteld wordt en waarachter soms de grootste pijn schuilgaat.
Ik lees de worstelingen van kinderen die het goed willen hebben met hun ouders, maar die ‘uit de gunst’ zijn geraakt, omdat ze van inzichten verschillen. Kinderen die vroeger nog ‘lief’ waren, maar die nu worden bezien als ‘ongehoorzaam’ en ‘tegendraads’. Waar zij vroeger nog begroet werden met een glimlach en open armen, is er nu het hoofdschudden en zijn er de ijzige stiltes en gespannen verhoudingen.
Er is veel pijn, zowel bij de kinderen als bij de gelovige ouders, om de vanzelfsprekende verbondenheid die er niet meer is en de verwijten en de afstand die in plaats daarvan gekomen zijn. Deze pijn is groot, wordt vaak in stilte geleden en zelden begrepen door hulpverleners.
Oh Refoweb
En nu is er deze man, die het zó graag goed wil hebben met zijn gelovige ouders, dat hij bij andere gelovigen om advies vraagt. Hij kiest mensen uit die zo dicht mogelijk bij zijn ouders staan, omdat hij advies wil waarmee hij zijn ouders echt van dienst kan zijn. Hoe ver kan een kind zich uitstrekken, uit liefde voor de ouders?
Oh Refoweb, wat een misplaatste reactie… wat afschuwelijk hoe jullie deze volwassen man ‘op het matje’ roepen, een matje waarvan hij zeer bewust en na een moeizaam proces afstand deed. Hij is niet dom, zoals jullie durven beweren, hij heeft andere inzichten èn een vrije wil. Hij mag, net zoals jullie dat mogen, zijn leven leven op de manier waarvan hij gelooft dat dit ‘juist’ en ‘de bedoeling’ is. Daarin verschilt hij in niets van jullie.
Sta me toe om deze man te benaderen. Jullie hebben zijn gegevens. Willen jullie deze brief aan hem doorsturen? Hij moet weten dat er mensen zijn die hem en zijn probleem wèl serieus nemen.
Brief
Beste bijna dertigjarige man,
Dank je wel voor je moed om je hulpvraag te stellen op Refoweb. Ik heb je vraag gelezen en ook de reactie die je daarop kreeg. Als ik het al koud kreeg van verbijstering, hoeveel te meer moet deze reactie voor jou een klap in je gezicht zijn geweest. Het spijt me voor je, dat niet werd opgemerkt hoe groot de liefde en de pijn moet zijn die achter jouw vraag schuilgaat.
Ik wil je graag laten weten dat je niet de enige bent met deze gevoelens. Ik ben een community begonnen, waar mensen die gelovig werden opgevoed, maar nu op een heel andere manier in het leven staan, met elkaar in gesprek zijn, en waar de pijn die er kan zijn tussen gelovige ouders en hun anders- of niet meer gelovige kinderen regelmatig ter sprake komt. Je bent van harte welkom om ons te joinen!
Wat ik in jouw brief lees, is iets dat ik in veel andere brieven ook tegenkwam en ook uit mijn eigen proces herken: grote verantwoordelijkheids-, angst- en schuldgevoelens.
Doordat jij een afwijkende weg neemt, denk je dat je je ouders pijn doet. Daardoor voel je je verantwoordelijk voor hun gevoelens en wil je er alles aan doen om hun pijn zo klein mogelijk te houden. Er is een kloof gekomen tussen jou en je ouders, waar jij je voor de volle 100% verantwoordelijk voor voelt.
Ik weet, je hebt waarschijnlijk aangeleerd gekregen om je snel schuldig te voelen, maar je mag hier anders naar gaan kijken. De kloof die er tussen jou en je ouders is, komt namelijk niet alleen door jou, maar net zo goed door hun. Dat jullie van inzicht en uitzicht verschillen komt niet doordat jij nu deze bril bent gaan dragen, maar ook doordat zij door hun eigen bril blijven kijken.
Ook al ben je in deze ‘setting’ geboren, dat wil nog niet zeggen dat je geen recht hebt om daarvan af te wijken. En dat je ouders dat mogelijk nooit hebben gedaan en in het spoor van hun voorouders zijn getreden, betekent niet dat zij ‘lief’ zijn en jij ‘stout’. Elk mens mag kiezen: volg ik het pad dat anderen mij gewezen hebben of ga ik zelf op ontdekkingstocht? Beide keuzes zijn legitiem. In beide gevallen doe je wat je denkt dat goed is. Dat doen je ouders op hun manier en jij doet dat op jouw manier.
Net zoals jij bang bent om de band met je ouders kwijt te raken, zijn zij dat ongetwijfeld ook. Om het goed te houden/krijgen tussen jullie, kiezen jullie mogelijk beiden andere strategieën. Ik kan me zo voorstellen dat zij ervoor kiezen om jou ertoe te bewegen weer net als zij naar de dingen te kijken en dat jij juist graag zou zien dat zij accepteren dat jij nu een andere bril op hebt. In beide gevallen willen jullie hetzelfde: het samen goed hebben.
Wat ik je sowieso zou willen aanraden is om te voorkomen dat je in een strijd terecht komt over wat ‘goed’ is en hoe je dingen behoort te zien of hoe je je behoort te gedragen. Daarover verschillen jullie nou eenmaal te ingrijpend en diepgaand.
Probeer je ouders duidelijk te maken dat je hen niet wilt veranderen en dat je hun overtuigingen wilt respecteren, zoals duidelijk blijkt uit je brief, waarvoor mijn complimenten en respect.
Geef aan dat jouw overtuigingen voor jou net zo belangrijk zijn als hun overtuigingen dat voor hen zijn.
Het kan helpend zijn om je te realiseren dat je ouders veel tijd nodig hebben om te wennen aan het idee en om te rouwen om wat ze kwijtraakten. Jij bent al langer op de hoogte dat jullie niet meer dezelfde inzichten delen dan zij dat zijn en ook voor jou is het een langdurig en pijnlijk proces (geweest).
Maar ongeacht hoeveel tijd je je ouders geeft, je zult er zeer waarschijnlijk mee te maken krijgen dat er een groot verschil zal zijn in de mate waarin jullie elkaars keuzes kunnen respecteren. Doordat jij niet bij je aangeleerde visie op het leven bent gebleven, maar ingrijpend veranderd bent, is jouw ‘bereik’ enorm vergroot. Je weet dat je met je oude visie een goed mens was en dat je dit met je nieuwe visie nog steeds bent. Jouw ouders hebben mogelijk grote moeite om het ‘goede’ te zien in jouw visie en keuzes en dit kan, ook voor hen, zeer pijnlijk zijn.
Het is uiteindelijk aan jou om te kiezen en ook goed te voelen wat je kunt opbrengen, ook als volledige acceptatie van je ouders zal uitblijven. Uit de verhalen die mij zijn verteld blijkt dat volledige acceptatie zeldzaam is en dat volledige afwijzing helaas ook voorkomt. In de meeste gevallen bungelt de balans ergens tussenin.
Het is erg belangrijk dat je steun zoekt en ook krijgt, het liefst van mensen die begrijpen wat je doormaakt. Er zijn echt ontzettend veel van deze mensen, je bent zeer zeker niet alleen.
Neemt niet weg dat je het uiteindelijk allemaal zelf moet doen en dat het van tijd tot tijd ontzettend zwaar kan zijn.
Daarom wens ik je uit de grond van mijn hart heel veel sterkte, moed en wijsheid toe.
Voel je vrij om te reageren en laat het ook vooral weten wanneer je lid wilt worden van de community. (Er is een openbare en een geheime, waar mensen veel vrijer en persoonlijker met elkaar kunnen spreken.) Je bent van harte welkom!
Hartelijke groet,
Inge Bosscha
ingebosscha@outlook.com
Beste leden van de redactie van Refoweb,
Jullie zijn ook welkom in de community. Mits er geen pogingen tot bekering zullen plaatsvinden, want die zijn daar, naar welke richting ook, ten strengste verboden. Jullie zijn welkom om te leren en te begrijpen, van de pijn die mensen soms wordt aangedaan door (ongetwijfeld goedbedoelde) reacties zoals in bovenstaand voorbeeld gegeven door jullie.
Beste lezer,
Als jij deze man wilt steunen, reageer dan vooral op deze blog. Hopelijk leest hij het en anders staat het in elk geval op een website waar veel mensen in gelijksoortige situaties en met gelijksoortige vragen komen en er wellicht iets aan hebben. Dank je wel. 🙂
Met alle liefde,
Inge Bosscha
<3
