H e m e l v a a r t
‘Hij is heengegaan om ons een plaats te bereiden’ werd mij vroeger gezegd over de hemelvaart van Jezus. En: ‘om ruimte te maken voor de Heilige Geest’. Het leek me vooral een vorm van logistiek, die me verder niet zoveel zei.
Daar liet ik het bij. Aangezien de Bijbel het woord van God was, vond ik het logisch dat ik niet alles begreep.
Maar sinds ik de Bijbel ben gaan zien als mensenwerk, vind ik het boek interessanter. Ongetwijfeld voelden de schrijvers zich geïnspireerd, maar dat hebben zoveel schrijvers en kunstenaars.
Wat zou een doodgewoon mens kunnen bedoelen met een hemelvaart? Wat zou ik daar zelf mee bedoelen? Wat roept het beeld van iemand die ten hemel vaart bij me op?
Ik sta erbij en ik kijk ernaar. Hoe iemand op het punt staat een weg in te slaan waarvan ik denk dat het onmogelijk is. Een weg die ik niet kan en ook niet wil volgen, omdat het me onzinnig lijkt, omdat ik niet geloof dat het gaat werken. En dat diegene dan toch besluit om te gaan. Omdat hij erin gelooft. En dat hij dan een geheel eigen, nieuwe weg vindt – en ook gaat. Zichzelf overstijgend.
Hoe mooi, hoe inspirerend is dat eigenlijk, alleen al het te aanschouwen! Laat staan het zelf te beleven.
Als de hemel je thuis is, je afkomst, je bron, en als je daarnaar terugkeert, dan stel ik me daarbij een gevoel voor wat ik heb als ik in diepe meditatie of trance raak. Als ik me terugtrek van de wereld, van mijn vrienden, en de stilte inga. Als ik loskom van het aardse, van mijn gedachten over alles, van de ruis en de stress, dan voelt het ook een beetje alsof ik opstijg.
En daar, in die tussenruimte, is er dat diepe besef dat ik met alles en iedereen verbonden ben. Dat er geen onder of boven is, geen verleden of toekomst, alleen maar hier en nu, alles in allen.
H e m e l s
