Woordvoerster
Waarom? Omdat ‘het zoeken naar verbinding’ een soort kerndoel van me is. Omdat ik geloof dat de wereld niet mooier wordt als je wegkijkt van het ‘kwaad’. Het lijkt misschien wel zo, maar alleen op dat moment en alleen voor degene die wegkijkt. Ik ben van mening dat als je werkelijk constructief wilt bijdragen aan de groep, het nodig is dat je luistert en kijkt naar de pijn van het individu.
“Ik werd als kind zo veel geslagen en heb me zo onveilig gevoeld bij mijn ouders, dat ik nog altijd last heb van posttraumatische stress en nachtmerries. Ik heb sociale angst en ben vaak depressief, waardoor ik gedeeltelijk arbeidsongeschikt ben geraakt. Mijn ouders hebben mij, in de laatste jaren dat ik thuis woonde, gelukkig niet meer geslagen en daarom mag ik er van hen niet over praten. Ze zeggen dat ze alles biddend hebben gedaan en dat het daarom goed was. En alles wat dan niet goed was, moet ik maar gewoon vergeven en vergeten. Zíj gingen verder, maar ik zit nog elke dag met de gevolgen! Het zou zo schelen als ze één keer wilden kijken naar wat ze bij mij hebben aangericht.”
Vrouw (32)
Ook al zijn de ouders uit bovenstaand verhaal veranderd van opstelling, qua instelling zijn ze nog hetzelfde gebleven. Nog steeds plaatsen ze hun eigen belang boven dat van hun kind.
Wie zorgt voor wie?
Als je als ouder onder ogen komt (en wat is daar al een moed voor nodig!) dat je pedagogische missers hebt gemaakt, dan behoor je in mijn beleving dit ook naar je kind(eren) te communiceren. Een zorgzame ouder redt niet alleen zijn eigen hachje (door te zorgen dat hij ‘het juiste gedrag’ vertoont als ouder), maar is vooral gericht op het welzijn van het kind. Hoe gaat het met dit kind? Wat zijn de gevolgen voor het kind? Is er misschien iets dat dit kind nodig heeft en waarmee je hem of haar van dienst kunt zijn in je rol als ouder?
Vraag het! Je gedrag en inzichten aanpassen is niet genoeg! Neem de verantwoordelijkheid voor je eigen aandeel in het verleden! Kom onder ogen wat je zelf hebt aangericht! Ook als dit enorm moeilijk en pijnlijk is. JUIST dan! Realiseer je, dat wanneer je als ouder wegkijkt, je je kind dubbel belast, omdat het veroordeeld wordt tot zwijgen. Om jou en je gevoelens te sparen. Wie zorgt er dan voor wie?
Zwijgen
Wanneer mensen teleurgesteld raken binnen hun kerk, daar geen gehoor voor vinden en de kerk met pijn in het hart verlaten, komt het vrijwel nooit voor dat afgevaardigden van de kerk nog komen luisteren naar hun verhaal. Er zijn gesprekken zolang mensen lid zijn van de groep. En als iemand uit het gareel loopt zijn dit vermanende gesprekken, tot iemand weer terug op het ‘juiste’ spoor is, of vertrekt.
Binnen de groep wordt dan met droefheid meegedeeld dat iemand zich onttrokken heeft en vervolgens gaat men over tot de orde van de dag. Over degene die vertrokken is wordt hooguit nog wel eens iets gezegd in de trant van:
“Erg hè, van ….. (naam). En hij/zij was altijd zo aardig! Triest.”
Als iemand de groep verlaat, dan lag dat volgens velen aan die persoon zelf en niet aan de groep.
Niemand luistert naar het verhaal van de slachtoffers. Niemand kijkt naar het onrecht dat heeft plaatsgevonden. Binnen de eigen groep.
Groepsbelang
In de katholieke kerk zie je dit zelfde verschijnsel, wanneer aan slachtoffers van seksueel misbruik zwijggeld wordt betaald. Het draait niet om het belang van het individu, maar om het belang van de groep.
Alles wordt eraan gedaan om te voorkomen dat de naam van de groep bezoedeld raakt.
Wat ooit mis ging, wordt weggepoetst. Vroegere inzichten die nu toch wat bekrompen lijken, worden aangepast. En over wat ooit was, wordt nooit meer gesproken. Van slachtoffers wordt verwacht dat ook zij hun mond houden. Wanneer iemand ervoor kiest om toch te spreken, leidt dit vaak alleen tot afwijzende reacties.
“Je had het er zelf naar gemaakt met je gedrag.”
of:
“We wisten niet beter. Zo ging dat nou eenmaal in die tijd. En we bedoelden het goed. Dus.”
of:
“Ja, maar dat was vroeger. Zo gaat dat nu niet meer.”
Met andere woorden:
“Houd maar snel je mond, want je hebt het recht niet om hier nu nog over te beginnen. De zaak is verjaard en oude koeien uit de sloot halen stellen wij niet op prijs. Alleen mensen die kwaad willen spreken doen dat.”
Erkenning
Waarom ik dan spreek? Wil ik soms erkenning? Bijvoorbeeld van het kerkgezag?
“Het spijt ons dat we jou hebben geleerd om anderen af te wijzen. Het spijt ons dat we zo rigide soms mensonwaardige regels hebben gehanteerd, waardoor we individuen de ruimte hebben ontnomen om zichzelf te kunnen zijn en waarmee wij, of onze volgelingen, soms voor generaties lang onrecht hebben veroorzaakt.
Het spijt ons dat we je leerden je gedachten en gevoelens te negeren en dat we je keer op keer de boodschap hebben gegeven dat jij er niet toe doet.” Bron
Wat zou het inderdaad goed doen wanneer dit uitgesproken werd! Niet alleen voor mij, maar voor zoveel andere mensen, die geleden hebben onder wat hen binnen de kerken werd aangedaan. Toch verwacht ik niet dat nu ineens wel de belangen van het individu een rol gaan spelen.
Net zoals ik jarenlang met mijn ballast heb moeten worstelen en deze nog altijd in mijn blauwdruk heb zitten, zo hebben ook zij hun eigen strijd en worstelingen. Ook zij zijn in ontwikkeling en moeten de inzichten, die volgens hen ‘bijbels’ zijn, steeds opnieuw aanpassen en integreren binnen de tijdsgeest. Zij dienen het (voor hen) hogere belang, namelijk dat van de groep.
Maar zolang ik van de leiding van een groep niet het gevoel krijg dat het individu er werkelijk toe doet, blijf ik mij verre houden van die groep.
Ik zal altijd bang zijn dat ze alleen maar van opstelling of strategie veranderen. Niet van instelling.
Onrecht blijven bedekken, en daarmee nieuw onrecht veroorzaken, geeft mij het gevoel dat er niets dan onrecht is.
Maar wanneer men bereid is om eerlijk het onrecht onder ogen te komen, krijg ik het gevoel en vertrouwen dat men oprecht zoekt naar wat recht is.
Liefde
Menen dat degenen die de groep verlieten, moeten zwijgen over het onrecht zoals zij dat ervaren hebben, is onrecht op onrecht stapelen. Deze mensen worden dubbel belast, omdat zij moeten zwijgen om de groep ongemak te besparen.
Ik zwijg niet.
Ik vertel mijn eigen verhaal, maar ook dat van mijn ‘broertjes en zusjes’.
Alsof je niet het belang van de groep op het oog kunt hebben, wanneer je kijkt naar het onrecht dat plaatsvindt en heeft plaatsgevonden. Alsof een groep niet bestaat uit individuen…
Het welzijn van het individu zou de hoogste prioriteit moeten hebben binnen een gezond functionerende groep. Iedereen die zich in een groep bevindt die geen oog heeft voor het individu, kan op een dag zelf het slachtoffer worden van het groepsbelang.
Ieder mens mag zelf bepalen wat hij/zij met onrecht doet. Je kunt kiezen of je het onder ogen komt of ervoor wegkijkt. Je kunt kiezen of je er iets aan wilt veranderen of dat je de dingen laat zoals ze zijn.
Als mensen liever geen onrecht willen horen en zien, dan moeten ze hun oren en ogen maar dicht houden. Niemand kan mij vandaag nog verbieden om te spreken.
Zij bepalen wat zij doen met onrecht. Ik bepaal wat ik doe.
Negeren is voor mij geen optie. Zwijgen ook niet.
Ben je geraakt door dit artikel en wil je reageren? Dat kan! Opbouwende reacties worden zeer op prijs gesteld. Als je even naar beneden scrolt, kan je daar je reactie kwijt. Reacties die verdeeldheid zaaien en/of gericht zijn op felle discussies worden niet geplaatst.
Het doel van Dogma-vrij is verbinding, geen verdeeldheid en veroordeling.
