Man, man, man, hoe kan je nou zó denken!? Dat meen je niet!? En het ook nog op Facebook plaatsen!? AAAARRGGHHH, jou ga ik dus niet meer volgen!
Je leest ongetwijfeld wel eens dingen die je de grootst mogelijke onzin of zelfs schadelijk vindt. Hoofdschuddend ga je eraan voorbij of misschien ga je er juist vol gas tegenin. In elk geval kunnen dit soort berichtjes je best wel raken. Je beseft dat ze onrecht veroorzaken en kunt je machteloos voelen. Want ja, mensen hebben nou eenmaal allerlei meningen en hangen allerlei overtuigingen aan.
De één zegt bijvoorbeeld dat Covid-19 een virus is dat op natuurlijke wijze ’toevallig’ is ontstaan, terwijl de ander gelooft dat dit doelbewust is gecreëerd. Door wie en met welk doel, ook daarover kom je verschillende opvattingen tegen. Degenen met een stellige overtuiging ervaren zichzelf als slimmer of beter geïnformeerd dan degenen die er anders over denken. Andersdenkenden vinden ze maar naïef, dom, misleid en in elk geval niet zo ‘woke’ als zij.
Ben je naïef als je in zogenaamde complottheorieën gelooft? Of ben je juist naïef wanneer je de ‘officiële verklaringen’ voor waar aanneemt? Is burgerlijke gehoorzaamheid eigenlijk maar laf of impliceert dit juist de bereidheid om voor elkaar te vechten? Is het houden van 1,5 meter afstand een uiting van angst of toon je daarmee juist je verantwoordelijkheid?
We verschillen van inzicht over wat er speelt en wat daarbij het juiste is om te doen.
En zoals vaker gebeurt wanneer het om zaken gaat die ons in het hart raken, worden er keiharde dingen gezegd tegen (en over) degenen met andere inzichten. Degenen die dingen zeggen of gedrag vertonen waarvan wij denken ‘hoe haal je het in je hoofd?’ lijken onze vijanden in een strijd om het goede. We vinden dat we zelf het gelijk (en God) aan onze kant hebben en zijn oprecht blij dat we niet zo dom zijn en ons niet zo destructief uiten en gedragen als die ander.
Wanneer iemand andere inzichten heeft over ‘hoe je goed doet’ (bijvoorbeeld wel of geen 1,5 meter afstand houden), herkennen we in diegene niet of nauwelijks iemand die ‘goed’ is.
Ik vraag me af of dat wel ‘woke’ is.
Degene met een andere mening is niet perse dommer, alleen omdat hij uit andere (ervarings)bronnen put en andere conclusies trekt. De persoon met andere sociale vaardigheden is niet perse minder verantwoordelijk of minder liefdevol, alleen omdat hij zich anders uitdrukt.
Datzelfde geldt voor mensen met andere meningen over wat wijsheid, vriendelijkheid, waarheid, of het ‘goede’ is, eigenlijk voor alles waarover we van inzichten kunnen verschillen en wat we tegelijkertijd vaak zo belangrijk vinden.
Voor de leesbaarheid noem ik dit alles kort gezegd ‘liefde’. Het is namelijk liefde (voor onszelf, voor elkaar en voor het leven) die ons over deze dingen doet nadenken en ons ertoe brengt onze meningen met elkaar te delen.
Liefde laat zich uitdrukken in vele ‘talen’. Als je alleen je eigen ‘taal’ kent en herkent, mis je relatief veel uitingen van liefde die worden gedaan in andere ‘talen’.
Je kunt een gebrek aan liefde ervaren in de wereld om je heen, terwijl dit niet hoeft te betekenen dat er ook daadwerkelijk een gebrek aan liefde ís, maar puur dat jij dit niet als zodanig herkent.
Moeite doen
Soms drukt iemand liefde uit op een manier die zó ver weg staat bij wat je zelf ervaart als liefde, dat je de boodschap niet kunt ontvangen zonder daarvoor eerst moeite te doen.
Je bent niet verplicht om die moeite te doen. Je mag met net zoveel recht van de ander verwachten dat deze probeert om in jóuw ‘taal’ liefde uit te drukken. Je mag gerust de ander beschouwen als ‘niet jouw type’ en gewoon je weg vervolgen. Moeite doen is dus niet iets dat je van jezelf hoeft te eisen. Sterker nog: doe vooral géén moeite wanneer dit ten koste gaat van jezelf! Maar als het bij jouw karakter, de relatie die je met iemand hebt, je proces en je omstandigheden past, kan ‘moeite doen’ iets zijn dat je leven enorm verrijkt.
Ik heb dit zelf gemerkt in de relatie met mijn moeder. Voor mij is zij iemand waarvoor ik moeite moe(s)t doen. Mijn moeder kon dingen zeggen die ze liefdevol bedoelde, maar die op mij heel lomp overkwamen en me diep kwetsten. Ik schreef hier eerder over, je kunt het hier lezen: <KLIK> en ook hier beschrijf ik mijn relatie met mijn moeder (vanaf het kopje ‘ruimte’) : >KLIK<
Toen ik me – uiteindelijk, ik ging eerst door een rouwproces – in haar belevingswereld ging verdiepen en de woorden die ze tegen me zei zoveel mogelijk in háár context plaatste, ontdekte ik de liefde die ze me probeerde te geven.
Door uit te gaan van goede bedoelingen, benader je iemand liefdevoller. Je wordt er dus zelf een liefdevoller persoon van. Maar dat is niet het enige. Je ontdekt namelijk ook steeds meer het liefdevolle in de ander. Je leert steeds meer uitingsvormen van liefde kennen, wanneer je besluit je daarvoor open te stellen. Zo wordt ook de wereld om je heen steeds liefde-voller.
Het is met liefde net als met de sterren. Als je erop let, zie je er steeds meer van.
Tuur maar vol vertrouwen het ‘donker’ in. Er zijn sterren, echt! Je ziet ze niet altijd en ook niet altijd meteen. Maar naarmate je langer kijkt, begin je er steeds meer van te zien.
Op Dogmavrij kan je lekker gratis lezen zonder reclame of betaalmuur. Zo sluiten we niemand buiten. Neemt niet weg dat er – naast veel liefde – tijd en geld in deze website wordt gestoken. Heb jij misschien iets (gehad) aan de artikelen, de series, de steungroep of andere projecten? Zou je dan willen overwegen om dit werk te steunen? Dat kan via http://petje.af/ingebosscha Dank je wel!
