Na de wekelijkse douchebeurt zit ik met mijn blote voetjes en in mijn nachtpon naast mijn moeder op het grote bed. Ik moet heel stil zitten, want mama knipt mijn nagels. Morgen gaan we twee keer naar de kerk en dan moeten we er netjes uitzien en fris ruiken.

Beneden aan tafel poetst mijn vader onze schoenen. De boodschappen zijn binnen en het huis is aan kant. De zondag is een rustdag en een feestdag. Mama zegt dat ze echt zin heeft om morgen naar de kerk te gaan. Maar eerst moet ze straks nog onze zondagse kleren strijken.

Als mijn nagels zijn geknipt, kniel ik voor het bed, samen met mijn zusjes. We zingen samen met mama vier coupletten van het avondgebedje ‘Ik ga slapen, ik ben moe’.

Omdat ik niet tegelijk met de kleintjes naar bed hoef, mag ik daarna nog heel even naar beneden. Als ik maar zorg dat ik schoon blijf. In de kamer is het lekker warm. Het ruikt naar schoensmeer en versgebakken cake.

Levensbelangrijk

Mijn herinneringen zijn levendig. Ik weet nog hoe ik ademloos luisterde naar de verhalen uit de kinderbijbel. Ergens in mijn achterhoofd klinkt nog de echo van de psalmen die we samen zongen aan tafel. En van de gebeden, voor en na elke maaltijd, en het lezen uit de Bijbel door mijn vader. Ik moest dan heel stil en eerbiedig zijn.

Mijn ouders hebben erg hun best gedaan om mij te leren wie God is en hoe goed het leven is als je bij Jezus hoort. Het was volgens hen van levensbelang om in dit leven voor Jezus te kiezen, omdat je anders voor eeuwig verloren zou gaan.

Ze leerden me dat ik een zondig hartje had en dat Jezus dat weer helemaal schoon had gemaakt door aan het kruis voor mijn ‘zonden’ te sterven. Ze vertelden dat God een schoon hartje ziet als hij naar mij kijkt, alleen maar omdat Jezus mijn redder is.

Het besef dat ik schuldig ben en het geloof dat er voor mijn schuld is betaald, was voor mijn ouders het aller-, allerbelangrijkste dat ze me konden meegeven. Kostbaarder nog dan diamanten.

Wat hebben ze veel tijd en energie gestoken in het vertellen over en voorleven van hun christen zijn! Ze hebben me het beste gegeven van wat ze kenden en konden. Met alle liefde hebben ze mij gebracht tot aan de poorten van hun hemel.

Kostbaar

En nu struin ik ergens anders rond. Ze denken dat ik verdwaald ben, maar ik heb me nog nooit zo gelukkig en thuis gevoeld als hier, in de wildernis van het niet-weten. Ik ontdekte hier bloemen die ik nooit eerder zag, sommigen met geneeskrachtige werking. Maar van elke bloem die ik plukte om thuis te laten zien, zeiden ze dat deze giftig was.  

Het maakt me verdrietig dat ik mijn mooiste schatten niet met hen kan delen. 

Net zoals het hen groot verdriet doet dat het kostbaarste dat ze me gaven, voor mij niet dezelfde waarde heeft als voor hen.

En toch koester ik diep in mij een schat, die ik van mijn ouders heb gekregen. Het ontroert me, als ik denk aan hun toewijding, hun trouw en hun hoop. Keer op keer ervaar ik hoeveel ze voor me over hebben.

Het meest kostbare dat ik van mijn ouders kreeg en krijg is hun liefde.

Wil je meer lezen over hoe het kan dat een – doorgaans goedbedoelde – religieuze opvoeding niet altijd een positieve uitwerking heeft? Wil je weten wat er mis kan gaan en hoe dat te voorkomen is? In mijn boek Mantel van angst sta ik hierbij stil, geïllustreerd door een selectie uit de duizenden persoonlijke verhalen die me zijn verteld door kerkgangers en kerkverlaters.

Wil je meer lezen over mij(n achtergrond, situatie en missie)? Dat kan hier: >KLIK<