Na duizenden verhalen te hebben gehoord van kerkgangers en kerkverlaters, ben ik tot de conclusie gekomen dat elke oprechte gelovige wel eens geloofsstress ervaart.
Misschien kan het ook niet anders. Sommige elementen uit de leer kunnen nou eenmaal stress veroorzaken.
Als je bijvoorbeeld gelooft dat God verdriet heeft vanwege de zonden én dat alles wat je doet, denkt of zegt bevlekt is met zonden, dan zal iemand die oprecht van God houdt ongemak, verdriet of schaamte ervaren bij de gedachte dat God alles ziet, hoort en weet.
Tegelijkertijd kan de gedachte dat God jou volledig kent ook diepe troost bieden. Het één hoeft dus het ander niet uit te sluiten.
En als je gelooft dat God jou leidt en dat Hij je de weg wijst die je moet gaan, kan dit gevoelens geven van vertrouwen, hoop en steun. Maar ook een sluimerende onrust. Je kunt bezorgd zijn dat je signalen van God zult missen. Of dat je geleid wordt op een pad dat je liever niet zou gaan.
Ik denk dat geloofsstress er ‘gewoon’ een beetje bij hoort. Net zoals ook het leven zelf onoverkomelijke bronnen van stress kent. Denk bijvoorbeeld aan het gegeven dat alles en iedereen sterft. Daar hebben we allemaal mee te maken.
We gaan er op verschillende manieren mee om. De één denkt er het liefst niet te veel over na, terwijl de ander op een bepaalde manier altijd een mate van rouw ervaart. Levensstress. Niet omdat iemand iets verkeerd doet, maar omdat stress inherent is.
Ik denk dat het met geloofsstress ook zo is.
Het ontstaat misschien gewoon doordat we mens zijn in een werkelijkheid die groter is dan wij.
Op Theologie.nl staat inmiddels het 1e deel van een 3-delige serie over geloofsstress. Ik ben benieuwd of het herkenbaar is!
https://www.theologie.nl/wanneer-geloven-stress-veroorzaakt
Delen is helen!
Ontdek meer van Dogmavrij
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
🙏🙌🏼
Aum Shanti
Als de redding door Jezus individueel is waarom is de zonde die Adam zou begaan zou hebben dan collectief voor ieder levend wezen?
Inge je schrijft: Als je bijvoorbeeld gelooft dat God verdriet heeft vanwege de zonden én dat alles wat je doet, denkt of zegt bevlekt is met zonden, dan zal iemand die oprecht van God houdt ongemak, verdriet of schaamte ervaren bij de gedachte dat God alles ziet, hoort en weet.
Tegelijkertijd kan de gedachte dat God jou volledig kent ook diepe troost bieden. Het één hoeft dus het ander niet uit te sluiten.
Laten we jouw dogmatische uitspraken nu eens en voor altijd overboord gooien en de kern helder en recht voor zijn raap opschrijven.
Als we de claims van de Bijbel en de kerk logisch ontleden, zie je dat het hele verhaal eigenlijk een perfecte valstrik is. Hier is de samenvatting in gewone mensentaal:
Waarom het Bijbelse verhaal logisch en moreel rammelt!
1. De biologische onzin van “erfzonde”.
De kerk leert dat wij allemaal als zondaars worden geboren omdat Adam ooit van een verboden vrucht zou hebben gegeten. Terwijl die boom met de kennis van het kwaad er al stond, het kwaad bestond al want de cherubs moesten de hof van Eden beschermen met zwaarden, lieve mensen, biologisch en logisch gezien slaat dat nergens op. Een keuze die iemand duizenden jaren geleden maakte, kan niet magisch in ons DNA zijn gaan zitten. Je kunt een morele fout niet biologisch in je cellen overerven.
2. De grote onbalans: Schuld is gratis en erfelijk, redding kost moeite en vooral geloof.
Het systeem is door mensen oneerlijk en onmogelijk verdeeld:
De schuld (de zonde) krijg je helemaal gratis en automatisch bij je geboorte. Je hebt er niet om gevraagd, je hebt er niks voor hoeven doen, maar je bent wel meteen ‘fout’.
De redding (de vergeving) is ineens een heel ander verhaal. Daar moet je zélf bewust voor kiezen, voor je bekering moet je hard werken. Het kwaad verspreidt zich in dit verhaal dus via een automatische besmetting, (terwijl het al bestond) maar het goede vereist een handmatige persoonlijke actie. Dat is alsof je iemands huis ongevraagd in de brand steekt, en vervolgens zegt dat ze zelf maar een emmer water moeten gaan zoeken om het te blussen.
De Goddelijke valstrik: De alwetende regisseur
“Alwetendheid”
⟹”God bezit actuele voorkennis van álle toekomstige gebeurtenissen.”
“Almacht”
⟹”God bezit de absolute capaciteit om de initiële condities van de schepping te wijzigen.”
Het grootste probleem ontstaat wanneer je de eigenschappen van God erbij pakt. De Bijbel zegt dat God alles weet (dus ook de toekomst) en alles kan. Als dat waar is, stort het hele verhaal in:
Voordat God de wereld maakte, wist hij al precies dat die boom er zou staan, dat die slang de mens zou verleiden, en dat de mens de fout in zou gaan.
Omdat hij alles kan, had hij de tuin ook anders kunnen inrichten. Hij had die boom weg kunnen laten of de slang buiten de deur kunnen houden.
Maar hij deed het tóch zo.
De conclusie: God heeft de valstrik zelf gebouwd, de mens erin laten lopen, en wist de uitkomst al voordat hij begon. De “vrije wil” van de mens is dan niks meer dan een illusie. De mens speelt gewoon een rol in een script dat al lang vaststond. Groet John