Na duizenden verhalen te hebben gehoord van kerkgangers en kerkverlaters, ben ik tot de conclusie gekomen dat elke oprechte gelovige wel eens geloofsstress ervaart. 

Misschien kan het ook niet anders. Sommige elementen uit de leer kunnen nou eenmaal stress veroorzaken. 

Als je bijvoorbeeld gelooft dat God verdriet heeft vanwege de zonden én dat alles wat je doet, denkt of zegt bevlekt is met zonden, dan zal iemand die oprecht van God houdt ongemak, verdriet of schaamte ervaren bij de gedachte dat God alles ziet, hoort en weet. 

Tegelijkertijd kan de gedachte dat God jou volledig kent ook diepe troost bieden. Het één hoeft dus het ander niet uit te sluiten. 

En als je gelooft dat God jou leidt en dat Hij je de weg wijst die je moet gaan, kan dit gevoelens geven van vertrouwen, hoop en steun. Maar ook een sluimerende onrust. Je kunt bezorgd zijn dat je signalen van God zult missen. Of dat je geleid wordt op een pad dat je liever niet zou gaan. 

Ik denk dat geloofsstress er ‘gewoon’ een beetje bij hoort. Net zoals ook het leven zelf onoverkomelijke bronnen van stress kent. Denk bijvoorbeeld aan het gegeven dat alles en iedereen sterft. Daar hebben we allemaal mee te maken. 

We gaan er op verschillende manieren mee om. De één denkt er het liefst niet te veel over na, terwijl de ander op een bepaalde manier altijd een mate van rouw ervaart. Levensstress. Niet omdat iemand iets verkeerd doet, maar omdat stress inherent is. 

Ik denk dat het met geloofsstress ook zo is. 

Het ontstaat misschien gewoon doordat we mens zijn in een werkelijkheid die groter is dan wij. 

Op Theologie.nl staat inmiddels het 1e deel van een 3-delige serie over geloofsstress. Ik ben benieuwd of het herkenbaar is! 

https://www.theologie.nl/wanneer-geloven-stress-veroorzaakt