Valkuilen

 

De manier waarop je de wereld ervaart, datgene wat je gelooft en datgene wat je voelt, kan erg met elkaar verweven zijn en ook zeer gevoelig liggen. Hoe intiemer de relatie is die je met elkaar hebt, hoe meer belang je misschien voelt om deze dingen van elkaar te weten en met elkaar te delen. Immers, door de mensen die het dichtst bij staan, zien de meeste mensen zich het liefst gekend zoals ze werkelijk zijn.

Verschil in behoeften en mogelijkheden

Niet iedereen heeft dezelfde behoefte tot verbinding. Niet iedereen kan zich in dezelfde mate inzetten voor een constructieve relatie. Sommige mensen zijn erg belast, bijvoorbeeld met onrecht uit hun verleden of door bepaalde persoonlijkheidskenmerken, wat maakt dat ze minder vrij zijn om zich te verbinden met mensen in het heden.

 Verschil in manier van zorgen

Niet iedereen hecht in dezelfde mate belang aan ‘dingen onder woorden brengen.’ Er zijn nou eenmaal verschillende manieren van zorgen. Sommige mensen hebben bijvoorbeeld geleerd om voor zichzelf en anderen te zorgen door juist niet te praten over ‘moeilijke dingen’. Dat is hun manier van de relatie ‘goed’ houden. Zij kunnen verbijsterd zijn en een groot gevoel van onrecht ervaren wanneer iemand deze zorgcode breekt en toch begint te praten over ‘moeilijke dingen’. De zorgtaal van ‘zwijgen’ kan sterk botsen met de zorgtaal van ‘spreken’. Ook ‘spreken over moeilijke dingen’ kan een manier van zorgen zijn. Je kunt het gevoel hebben dat er iets broeit en dat er ‘iets uit de weg geruimd moet worden’, wat nodig is om de relatie gezond te houden.

 praten of zwijgen

 

Verschil in waarheidsbeleving

 Nog een valkuil, die ik elders al beschreef, maar hier nogmaals wil benadrukken.

Omdat het nou eenmaal een feit is, dat sommige mensen menen dat er één juiste manier is om naar het leven en de wereld te kijken, en dat andere mensen menen dat iedereen de zienswijze kan kiezen die het beste bij hem/haar past.

 Verwijten

Wanneer iets gevoelig ligt, kan dit snel zorgen voor een gevoel dat je aangevallen wordt. Degene die het nest verlaten heeft, kan zich kwetsbaar en min of meer ‘verweesd’ voelen en hierdoor extra gevoelig zijn. Degene die met verdriet toe moest zien hoe een geliefde ‘afvallig’ werd, kan zich eveneens gekwetst, onzeker en verraden voelen.

Het opzetten van een andere ‘bril’ kan verwarrend zijn, zowel voor degene die deze nieuwe ‘bril’ opzet, als ook voor degene die zijn/haar dierbare ‘bril’ aan de kant gelegd ziet worden door de ander.

Het is volkomen normaal dat wanneer je gelooft dat je eigen bril een beter zicht geeft dan een andere ‘bril’, je verdriet voelt omdat een geliefde niet door dezelfde ‘bril’ kijkt als jij.

Veel voorkomende uitingen van dit verdriet worden gedaan in de vorm van (verkapte) verwijten.

Bijvoorbeeld verwijten van hoogmoed, ongehoorzaamheid, eigenwijsheid en starheid.

Een (onbewust) centrale rol kan worden gespeeld door de volgende bijbeltekst:

“Vertrouw op de HERE met uw ganse hart en steun op uw eigen inzicht niet”

Spreuken 3:5

De ‘nestblijver’ kan verontwaardiging uiten omdat de ‘nestverlater’ een weg gaat die gebaseerd is op eigen inzichten.

De ‘nestverlater’ kan zich hierdoor vervolgens miskend voelen, omdat niet zelden een oprechte en als integer beleefde zoektocht naar ‘wat waar is’ en ‘wie God is’ de aanleiding was voor de ingrijpende keuze tot ‘nestverlating’.

 niet bevrijd maar verleid

De ‘nestblijver’ kan de indruk hebben dat de ander zichzelf boven God aan het stellen is, door vrijmoedig een eigen pad in te slaan. Dit kan gezien worden als hoogmoed. Terwijl de ‘nestverlater’ vaak de indruk heeft gekregen dat de ander te bekrompen denkt over wie God is en wat waarheid zou zijn en de behoefte voelt om, los van menselijke bepalingen, te gaan zoeken naar wie/wat God werkelijk is. Voor een ‘nestverlater’ kan het sterke geloof van de ander in de eigen visie/uitleg/’bril’ juist overkomen als hoogmoedig.

Het vergt zeer veel incasseringsvermogen om deze manier van naar elkaar kijken niet als een aanval op te vatten, maar als inherent aan het dragen van verschillende ‘brillen’.

verwijten

Ik denk dat het geen enkele zin heeft om de ander ervan proberen te overtuigen dat je bijvoorbeeld niet hoogmoedig bent. Je hebt nou eenmaal geen invloed op hoe de ander jou ziet. Ik denk dat bij het grote verdriet van kijken door verschillende ‘brillen’ ook het gevoel van onrecht hoort, dat je kunt krijgen n.a.v. de manier waarop een ander jou(w weg) beziet.

Wat misschien verbindend zou kunnen werken is naar elkaar benoemen dat dit pijn doet en gevoelens van onrecht geeft. Aan beide kanten dus. Je uitzicht kan je dan misschien niet delen, maar je verdriet wellicht wel.

Jouw mogelijke gevoel van miskenning, veroorzaakt door de bril waarmee de ander naar jou kijkt, zal misschien wel nooit door diegene (h)erkend kunnen worden. Dat is iets dat je zelf moet doen. Jij weet misschien heel goed wat je graag zou willen dat die ander zou zien als hij/zij naar je kijkt. Realiseer je goed dat dit dus ook is wat jij ziet als je (in gedachten als die ander) naar jezelf kijkt. Jij bent dus degene die jezelf hierin erkenning kunt geven.

Wanneer je behoefte hebt aan meer erkenning, wat heel begrijpelijk is, probeer dan steun te zoeken bij mensen die ongeveer net zo’n ‘bril’ dragen als jij. Zij zullen wellicht beter in staat zijn om te begrijpen hoe miskend je je soms kunt voelen.

zelferkenning

Het kan een enorme opluchting zijn wanneer alle betrokkenen elkaar kunnen ontslaan van ‘de verplichting’ tot het geven van erkenning voor het gevoel van onrecht.

Ik denk dat je moet accepteren dat wanneer de ander jou als hoogmoedig, ongehoorzaam, stug, bang of bekrompen ziet, dat je hier niks aan kunt veranderen. Het uitzicht dat die ander heeft wordt namelijk niet zozeer bepaald door wat jij doet of wie jij bent, maar door de ‘bril’ die de ander draagt.

Of je vervolgens wilt omgaan met iemand die jou op deze manier ziet en wellicht ook zal blijven zien, is aan jou. Realiseer je echter dat de ander misschien ook verdriet heeft, omdat jij hem/haar ook niet waarneemt zoals hij/zij dit graag zou willen.

 gedrilde slaven

Het is mogelijk om elkaar te vinden in dit verdriet. Soms zal dit echter te pijnlijk zijn en zal verbinding met elkaar helaas (tijdelijk) onmogelijk zijn geworden.

De één zal nu wellicht zeggen: “Afvalligheid maakt meer kapot dan je lief is” en de ander zegt misschien: “Religie maakt meer kapot dan je lief is.”

Blijf weg bij het prikkeldraad
Zo lang er nog strijd is over de juiste visie, is het wellicht verstandig om gevoelig liggende onderwerpen te vermijden. Ik bedoel dan bijvoorbeeld onderwerpen als het gezag van de bijbel of de betekenis van de kruisdood van Jezus Christus.

Wanneer het alle betrokkenen gelukt is om elkaar een zekere ruimte te geven en het strijden om de juiste visie gestaakt is, kunnen deze onderwerpen, met wederzijds instemmen, eventueel weer terugkomen als gespreksonderwerp, puur vanwege interesse in elkaars belevingswereld, dus niet om elkaar alsnog proberen te overtuigen.
Uit de vele verhalen die mij verteld werden, blijkt echter dat veel mensen er de voorkeur aan geven om deze onderwerpen niet meer met elkaar te bespreken.

 

Beperkte ruimte

Pas als alle betrokkenen zich veilig en geaccepteerd voelen door elkaar, kunnen de gesprekken (weer) betekenisvol worden.
Dan kan het zijn dat er oprechte nieuwsgierigheid ontstaat naar het uitzicht van de ‘nestverlater’. Immers, beiden kennen ongeveer het uitzicht van de ‘nestblijver’. Maar wat ziet de ‘nestverlater’? Hoe ziet hij de dood? Waar haalt hij troost uit? Hoe kijkt hij aan tegen de wereld en het milieu? Wanneer/Hoe ervaart hij ‘goed’ en ‘kwaad’? Twijfelt hij wel eens?

Dit zijn voorbeelden van vragen die gesteld kunnen worden en waarmee de ‘nestblijvers’ kunnen laten zien dat zij ruimte creëren voor de ‘nestverlater’.
Helaas blijkt dit in de praktijk weinig voor te komen. De kerngedachte dat de ‘nestverlater’ verkeerd bezig zou zijn, kan bepalend zijn voor het geen-ruimte-geven aan.
Ook dit is inherent aan de bril waardoor gekeken wordt.

Wanneer je hier zelf mee te maken hebt, door welke ‘bril’ je ook kijkt, wens ik je van harte sterkte toe.

 

 

 

 

Ben je geraakt door dit artikel en wil je reageren? Dat kan! Opbouwende reacties worden zeer op prijs gesteld. Als je even naar beneden scrolt, kan je daar je reactie kwijt. Reacties die verdeeldheid zaaien en/of gericht zijn op felle discussies worden niet geplaatst.

Het doel van Dogma-vrij is verbinding, geen verdeeldheid en veroordeling.


Lees hier verder:

Het miskende kind


9 Responses

  1. zie dat deze blog al een paar maanden oud is, toch even een reactie van mij kant.
    Je had het over nest verlaters en nest blijvers. Ik ga het hebben over thuiskomers.
    Ben als 17 jarige het huis uit gegaan en nooit meer definitief terugekomen. Op mijn 22ste heb ik een heel bijzondere ontmoeting gehad die mij in eenklaps van een leven zonder God omzette naar een leven met God. Dit was zo’n warme ervaring, dat als ik weer onder de familie kwam, of zij bij mij, ik niet kon nalaten te vertellen hoe geweldig God mij had geholpen en hoe overtuigd ik was geworden van de Bijbel, voor mij sindsdien het boek van de waarheid.
    Kom uit een groot gezin, maar binnen no time zag ik geen famile meer en werd ik ook niet meer uitgenodigd. Ook vrienden raakte ik kwijt en ook op mijn werk ontving ik veel tegenstand. Binnen het jaar was het me duidelijk dat ik beter kon zwijgen dan mijn hart te openen. Na verloop van jaren is mijn verhouding met God alleen maar sterker geworden, maar praat er alleen nog maar over als er specifiek om gevraagd wordt.

    Probleem in het begin was dat ik niet kon begrijpen dat zij niet zagen wat ik zag. Omgekeerd was dat precies het zelfde geval, omdat zij niet hebben mee gemaakt wat ik heb meegemaakt en zij wel op de hoogte waren van alle misstanden in de kerk. Later leerde ik, in omgang met atheïsten, meestal kerkverlaters, dat zij de kerk als God zagen. In ieder geval was Hij mede verantwoordelijk voor alle ellende die de kerk over de mensheid heeft gegoten.

    Bij nader inzien bleek dat er geen kerk is die werkelijk de natuur van God wist te verwoorden of dat zij Hem echt begrepen. Zovele leraren, zoveel regels, zoveel verschillende uitleg van wie of wat de Vader is, dat ik er erg verdrietig van werd.
    In de 44 jaar dat ik in de Bijbel op zoek ben naar de God die mij uit de ellende had gehaald, ontdekte ik dat de Bijbel zich zelf uitlegt. Dat het waar is, dat het een levend boek is, waarbij Godsgeest bij tijd en wijle je ogen zelf opent voor hetgeen er staat. De God die ik nu heb leren kennen, is bijna niet terug te vinden in de kerken, behalve dan dat zijn naam genoemd wordt. Wat ik ook heb gezien is dat er misschien meer (onbewuste) christenen buiten een kerk wandelenen dan er binnen. God ziet het hart aan, veel mensen buiten kerkverband om hebben hun hart opengezet voor Gods Liefde zonder het zelf te weten wat dat inhoud.

    Daarom vind ik het wel jammer dat kerkverlaters ook God vereenzelvige met de kerk, wat ergens natuurlijk wel te begrijpen is, maar niet reëel, want God heeft de mens de vrije hand gegeven omdat ze zo graag zelfstandig willen zijn en instaat willen zijn hun eigen god te creëeren. God is Liefde en liefde bestaat alleen maar in vrijheid. Al is God almachtig Hij kan niet tegen zijn eigen goedheid in opereren en de mens dwingen Hem alleen te volgen en niet al die leraren die na Jezus gekomen zijn.

    Hoop dan ook dat men inziet, dat er geen dwang van een christen kan en mag uitgaan en dat wij alle mensen net als God mogen liefhebben.
    Ook hoop ik dat anders denkende een slag om hun arm houden en niet alles pertinent onzin noemen. Want er is nog zoveel verborgen in dit leven, we kunnen nog niet alles weten. Als ik zeg dat God bestaat dan is dat uit ervaring en va inzichten in de Bijbel, maar ik weet zelf ook nog maar zo weinig van God zelf en zijn levenswerk, dat ook ik ben nog volop op zoek naar de waarheid van ons bestaan.

    Wel al merk ik dat al wat de wetenschap tot nu toe heeft bewezen klopt met hoe Godsgeest mij de Bijbel heeft uitgelegd. Binnenkort, over een paar dagen wordt er weer een spraakmakende ontdekking gepubliceerd, ik verheug me er al op. Want God heeft zelf belooft dat hij als de tijd daar is ons de ogen zal openen voor Zijn werk.

    Like

    1. Vincent

      Het is een geval van geloven “op blind vertrouwen”. Veel atheïsten ( zoals ik ) zijn als eerste scepticus. Ons atheïsme is geen keus, maar een direct gevolg van scepticisme. Wij accepteren dingen als waar zodra er bewijs is, zo simpel is het. Dat is niet “tegen god” zijn, maar gewoon een voorkeur voor dingen die bewezen zijn. En een goede god zou ons niet straffen voor het gebruiken van de hersenen die hij ons zou hebben gegeven.

      Liked by 1 persoon

  2. Els

    Toen onze zoon mij vertelde dat hij niet op meisjes viel, heb ik 2 dagen gehuild en gedacht: God als U werkelijk bent zoals de kerken dat zeggen, dan kies ik voor mijn zoon. Wat en wie hij ook is, hij is ons kind en we houden van hem. Het is goed zoals hij is. Ook mijn man dacht er zo over en we zijn er zo blij om. Vanaf ongeveer die tijd zijn we ook niet meer naar een kerk gegaan. Dat we nog wel geloven is hier niet zo van belang. We zijn vrij om van onze zoon te houden zoals hij is, geen kerkelijke druk en spanning meer, maar vrijheid.

    Liked by 1 persoon

    1. Opa Jos

      Lieve Els en echtgenoot,

      jullie zoon is uit jullie liefde ontstaan en zijn seksuele voorkeur is reeds in de baarmoeder vastgelegd.
      Ik vind het fantastisch dat jullie in staat zijn gebleken, zijn geaardheid, dus zijn wezen, te accepteren.

      Eenieder die op religieuze grond, of op welke grond dan ook zijn bestaansrecht ontkent, is het leven niet waard. Ik ken uw zoon natuurlijk niet persoonlijk maar voor mij is hij ongezien een gewaardeerd medemens.

      Wees trots op hem…….

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s