Omdat je er bent, mag je er zijn

Sommige mensen zijn net bomen. Sterk, onwrikbaar, seizoenen trotserend en diep geworteld. Anderen lijken meer op bladeren, onderhevig aan seizoenen, dwarrelend, loslatend en drijvend op de wind.

Van een boom denken we niet โ€˜was het maar een bladโ€™ en van een blad denken we niet โ€˜was het maar een boomโ€™. We genieten juist van de verschillende verschijningsvormen. Dat wordt anders wanneer we geloven dat bladeren slecht zijn en bomen goed. Dan zouden we onze hoofden schudden bij het zien van een dwarrelend blad. We zouden het te klein vinden, te beweeglijk, te meegaand, te โ€˜losโ€™, te eigenwijs.

Onze basisaannames over wat goed en juist is, bepalen of we bomen, bladeren, maar ook onszelf kunnen accepteren. Als je gelooft dat je als een boom moet zijn, geworteld in zeker weten, terwijl je je ondertussen een blad voelt in een vrije val, dan kan dat voelen als falen.

Maar als je probeert om je basisaanname aan te passen en ervan uitgaat dat een blad een blad is omdat dat zo hoort, omdat het haar aard is, dan voelt het heel anders. Dan voel je toestemming. Ruimte. Bestaansrecht.

Bij sommige mensen past het om ergens vast van overtuigd te zijn. En bij sommige mensen past dat niet.

Ook niet wanneer ze dat jarenlang toch hebben geprobeerd. Dat is niet falen. Dat is ontdekken wie je echt bent en wat je echt denkt en voelt en ervaart. En daar trouw aan zijn.

Zelfs wanneer je iets of iemand blijkt te zijn waarvan je ooit leerde dat dit โ€˜niet de bedoelingโ€™ is. Zelfs als je knieรซn knikken en je geen idee hebt hoe het verder moet. Zelfs dan mag je met je knikkende knietjes jezelf zijn en jezelf uitdrukken.

Je bent niet pas iemand als je een duidelijke definitie hebt van jezelf of van je oorsprong, levensdoel en zingeving, je bent sowieso al iemand, ook zonder al deze dingen.

Je hoeft jezelf niet precies te kennen en te doorgronden om jezelf te zijn. Jij bent. En zo is het misschien ook met de werkelijkheid, of met God als je daarin gelooft. Met alles wat รฉcht is. Dat is er toch wel, of wij daar nou de juiste visie op hebben of niet. Wat is dat is. Net als jij.

En omdat je bent, omdat je bestaat, heb je bestaansrecht.
Jij mag, net als iedereen, op je eigen benen gaan en je eigen richting kiezen.

Ga.
Ga in de richting waarin je licht ziet.
Of licht vermoedt.

Ga door.
Houd moed.


Ontdek meer van Dogmavrij

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

About Inge Bosscha

-Voorlichter over geloofsstress, kerkpijn en religieus trauma -Initiatiefnemer van platform www.dogmavrij.nl en kennisbank www.religieustraumasyndroom.com -Auteur van Mantel van angst (2024, KokBoekencentrum/VBK media) -Aandachtig, openhartig en verbindend

2 Responses

  1. Prachtige beeldspraak!
    Ik begrijp de context natuurlijk, maar hier kan zeer diep op ingegaan worden, wat ik niet zal doen (rustig blijven ademen! ๐Ÿ˜‰). Om datgene waar diep kan op ingegaan worden, kort aan te stippen, geef ik het volgende mee, wat voor ieder โ€œmensโ€ (of hoe men โ€œzichzelfโ€ ook moge definiรซren) geldt:
    Ik begrijp de metafoor van de boom en het blad volledig. Alleen: zijn het blad en de boom werkelijk zichzelf? Is dat wie ze โ€œechtโ€ zijn? Men kan ervan overtuigd zijn dat men โ€œzichzelfโ€ is, maar klopt dat ook? Kennen ze zichzelf? Dat brengt ons bij โ€œKen Uzelveโ€. Wat als beiden โ€“ het blad en de boom โ€“ ver van โ€œKen uzelveโ€ verwijderd zijn? Wat als daar al de โ€œproblemenโ€ uit voort komen? Dat geldt ook voor de eventuele cactussen, paddenstoelen, enzovoort (om in de beeldspraak te blijven ๐Ÿ™‚).

    Voilร , dat wou ik even meegeven. Voor de geรฏnteresseerden: stof tot nadenken. Maar laat er uw slaap niet voor! ๐Ÿ˜‰
    Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou plaatsen, maar de onderwerpen, bedenkingen en argumenten die hier (op deze site) besproken worden, zijn ook vaak diepzinnig. Daarom lijkt het, mijns inziens, hier wel te passen. Baat het niet, dan schaadt het niet…

    Vriendelijke groet en slaap wel!

Jouw reactie kan anderen tot steun zijn.