Diep van binnen wil ik me het liefst volkomen veilig én volledig vrij voelen. Maar vaak trekken die twee behoeften mij elk een andere kant op.   

Veiligheid biedt rust. Het geeft me het gevoel dat ik er mag zijn, dat ik geborgen ben en dat niets of niemand mij kwaad wil doen. Ik voel me veilig(er) als ik mijn gordijnen sluit.   
Vrijheid daarentegen zet me in beweging. Het wakkert verlangen aan om mezelf uit te drukken zoals ik werkelijk ben (of meen te zijn) en maakt me nieuwsgierig naar nieuwe ervaringen. Ik voel me vrij(er) als ik mijn gordijnen open.   

Toch zijn ze vaak gesloten. Dit helpt mij om ook vrijheid te ervaren. Ik vind het fijn dat ik mezelf steeds meer ruimte en toestemming geef om mijn leven zo in te richten dat het past bij mijn ‘systeem’, ook als anderen dat misschien niet begrijpen of raar vinden. Maar ik merk ook dat als ik mijn gordijnen te lang dichthoud, de wereld vervaagt. Dan wordt de prikkel om de gordijnen te openen steeds kleiner en lijkt de drempel hoger. Het blijft daarom een voortdurend afstemmen en voelen in hoeverre ik in vrijheid leef of mezelf uit angst te veel beperk.   

Ik weet dat ik niet de enige ben die zich soms door angst laat leiden. Ik zie het overal om me heen, waar formaliteit het wint van menselijkheid. We creëren hokjes, stellen regels, bedenken formules, bouwen systemen, leunen op dogma’s, houden op afstand en timmeren dicht. Zo proberen we grip te krijgen op alles wat van nature veranderlijk, onvoorspelbaar of onzichtbaar is.  

Want wat is het ingewikkeld dat er altijd wel ergens discussie of ‘gedoe’ is. Juist wanneer we zo integer mogelijk proberen te leven, komen we niet alleen onszelf, maar ook de ander tegen.   

De ander, die met andere ogen soms totaal andere dingen ziet. De ander, die met andere ervaringen soms totaal andere conclusies trekt. De ander, die altijd anders is en anders blijft dan wij.  

We zijn niet alleen verschillend ten opzichte van elkaar, maar ook zelf voortdurend in ontwikkeling. We zijn beweeglijk en levend als het water van de zee.    

Als iets kwetsbaar of dierbaar is, willen we dat beschermen. Maar soms lijkt het dan alsof we zeewater in een potje doen. Omdat het zo heerlijk ruikt en ons herinnert aan een gevoel van vrijheid. Omdat we dat gevoel willen vasthouden. Omdat het moet blijven zoals het is. Daarom draaien we het deksel dicht.   

En dan blijkt al gauw dat het water gaat ruiken. Niet naar vrijheid, maar naar stilstand. Niet naar leven, maar naar dood.   

Doordat we wilden behouden, hebben we het meest kostbare juist verloren. Onze moeite met het spontane, vrije en onbekende, heeft het verstikt. Onze angst voor het leven, maakt het doods.   

Het paasverhaal herinnert mij eraan dat wat leeft zich niet laat opsluiten. En dat elke keer wanneer ik merk dat ik mezelf heb verstopt, ik achter mijn steen vandaan mag komen. Vastberaden of aarzelend. Opnieuw of voor het eerst. Wat in mij begraven ligt, mag opstaan.