Leven met onzekerheid en autisme (gastblog!)


Deze gastblog is geschreven door Joost van den Berg. Joost is één van de beheerders van de steungroep DogmaVRIJplaats. Hij schreef al vaker gastblogs voor Dogmavrij, die je hier kunt vinden: >KLIK<


Als iemand belooft op visite te komen maar er nog niet is op de afgesproken tijd, begint er een interne strijd te ontstaan. Het klopt niet, alles is anders, nu komt het nooit meer goed!


Dit is geen keuze, dit is wat het is


De gevoelens en zorgen zijn extreem. Onzeker begin je rond te lopen. Die komt dus niet, is je gedachte. Je begint te wapperen met je handen, draait rondjes met je lichaam, rookt een extra sigaret, enz. om die vreselijke spanning kwijt te raken. Je gaat zitten, staat weer op, loopt naar het raam voor de honderdste keer. Niks helpt, die komt niet! En dat al zeker voor tien volle minuten!


Geen twijfel mogelijk


Ik begin met dit alledaags voorbeeld om een idee te geven hoe een dergelijke ervaring voor iemand met autisme kan zijn. Kan zijn, want autisme is een spectrum waarbij ieder zijn eigen ervaringen heeft in verschillende situaties. Er is wel een gemene deler, namelijk de omgang met twijfel en onzekerheid in allerlei situaties, die dan ook veel extremer wordt ervaren dan gezond is. Die situaties willen we het liefst vermijden op alle mogelijke manieren. Ondanks dat je misschien al honderd keer tegen jezelf hebt gezegd dat zulke dingen nu eenmaal gebeuren, is dit een bijna onneembare hobbel. Al de oefening ten spijt; het zit blijkbaar in de werking van het autistisch brein om zo heftig te reageren op onzekerheid en twijfel. Afzwakken van zulke heftige reacties is vaak het maximaal haalbare, na lang oefenen met een hulpverlener.


We willen het weten, wie niet?


Voorspelbaarheid is een belangrijke factor om te voorkomen dat telkens hetzelfde drama begint af te spelen in het leven van iemand met autisme. Mensen die bekend zijn met dit fenomeen laten het weten zodra ze merken dat ze wat later op de afspraak zullen zijn. Dit is natuurlijk hartstikke goed, maar lang niet iedereen is op de hoogte van iemands persoonlijke omstandigheden. Dus blijven dit soort gebeurtenissen zich herhalen, als een deel van het leven zelf, waarmee ik wil zeggen dat het voor mensen met autisme een blijvende worsteling is. Weet je ervan, dan is het meegenomen om daar rekening mee te houden. Een troost, mensen met autisme komen ook te laat zonder dit te melden, het zijn net mensen.


Dogma’s, de werkelijkheid en autisme


Veel mensen houden blijkbaar van denkbeelden die boven of achter de werkelijkheid het leven proberen te verklaren. Deze manier van denken, zonder tastbare inhoud, is enorm lastig. Vooral als het gehuld is in onzekerheid en onduidelijkheid over de invloed die het zou hebben op de werkelijkheid. Veel religieuze dogma’s komen voort uit veronderstellingen die lastig tot niet te verifiëren zijn als vaststaand feit in de werkelijkheid. Neem bijvoorbeeld de Godheid van Jezus, Drie-eenheid, het hebben van een onsterfelijke ziel, of überhaupt het bestaan van God zelf. Geloven als een kind en vertrouwen de waarheid te kennen door geloof. Allemaal thema’s die voorbijkomen als je religieus bent opgevoed, of kunt terugvinden in de fundamenten van het christelijk geloof. En waarschijnlijk in heel veel soorten van geloof en religies. In de volgende zin zal ik proberen duidelijk te maken wat er zo typisch is aan autisme met betrekking tot geloof.


‘Met autisme is het zo dat een bewering of dogma, óf onmogelijk is óf met zekerheid kloppend te maken valt, iets daar tussenin is vrijwel onmogelijk, het brein laat het niet toe.’


Dit kan dus betekenen dat een dogma als een absolute waarheid wordt opgevat of juist het tegenovergestelde en compleet verworpen. Waar het steeds om draait is te voorkomen dat er twijfel, onzekerheid, en daarmee paniek ontstaat. Een tussenweg vinden of een vereiste keuze maken, die niet de jouwe is, met het idee dat je leven en toekomst ervan af zou hangen is een veel te hoge eis. Het wordt dan een tegendraadse manier van denken, of met zoveel onzekerheden, die je op den duur in een ziekmakende toestand brengen met een leven vol (interne) conflicten.


Mogen twijfelen wordt niet als helpend ervaren


Zekerheden, hoe vreemd die er voor anderen ook uit kunnen zien, zijn voor autisten de veilige havens in het leven. Dit kan de zekerheid zijn over God als veilige haven, of de zekerheid dat God niet bestaat en juist dat een veilig gevoel geeft. Deze zekerheden maken het leven draaglijk in stormen van onzekerheid. Zeker als je bedenkt dat levensbeschouwelijke opvattingen voor het grootste deel de invulling van je leven zullen bepalen. Kun je dat accepteren en durf je jezelf af te vragen of het wel in het belang is van de ander om diens soms moeizaam opgebouwde zekerheden in twijfel om te zetten? Mensen met autisme zullen veel eerder ziek worden door met onzekerheden geconfronteerd te worden, wat geen teken van groei is, maar het resultaat van een onjuiste aanpak.


Mag je dan niets meer in vraag stellen bij mensen met autisme? Natuurlijk wel, maar houd je twijfels over iemands zekerheden voor je, als je niet bereidt of in staat bent om naast diegene te gaan staan als het moeilijk wordt. Het kost namelijk heel veel tijd en energie om iets te kunnen aanpassen. Sta er eens bij stil hoe dat voor jezelf zou zijn. Er zijn gelukkig mensen die gespecialiseerd zijn op het vlak van autisme en hulp kunnen bieden. Schroom niet om gebruik te maken van hun ervaring en kennis. Dit geldt uiteraard voor iedereen, of je nu zelf autistisch bent of te maken hebt met mensen met autisme, dat maakt niet uit.


‘Probeer niet boven of onder de ander te staan maar naast elkaar, we hebben elkaar nodig.’


Ik wil voor de duidelijkheid nog vermelden dat, hoewel je mogelijk heel veel herkent, met soortgelijke ervaringen dit niet automatisch betekent dat je (ook niet een beetje) autistisch bent, daarvoor is een diagnose door een specialist nodig.


Wil je meer informatie over autisme? Bij o.a. de Nederlandse Vereniging voor Autisme is goede informatie te vinden. Ook kan je daar terecht voor lotgenotencontact. Lotgenotencontact kan zeer helpend en helend zijn. Speciaal voor mensen die te maken hebben met kerkpijn en trauma door hun religieuze achtergrond is er daarom de steungroep DogmaVRIJplaats.


Heb je soortgelijke – of misschien totaal andere – ervaringen met autisme en de behoefte aan zekerheid? Herken je de frustratie, de verwarring en de interne conflicten die je kunt ervaren als iemand je ergens van probeert te overtuigen of jouw overtuigingen probeert te ontkrachten? Je kunt onder dit bericht reageren. Zo kunnen we van elkaar leren.

©Joost van den Berg


Ben je geraakt door deze gastblog? Wil je reageren? Je kunt je reactie plaatsen onder dit bericht (even omlaag scrollen). LET OP: Opbouwende, verbindende en steunende reacties zijn zeer welkom, kritiek en felle discussies worden niet geplaatst of verwijderd. Gastbloggers op Dogmavrij wordt op deze manier een beschermde omgeving geboden om hun verhaal te vertellen.


Op Dogmavrij kan je lekker gratis lezen zonder reclame of betaalmuur. Zo sluiten we niemand buiten. Neemt niet weg dat er – naast veel liefde – tijd en geld in deze website wordt gestoken. Heb jij misschien iets (gehad) aan de artikelen, de series, de steungroep of andere projecten? Zou je dan willen overwegen om dit werk te steunen? Dat kan via http://petjeaf.com/ingebosscha Dank je wel!


Kan je wel wat steun gebruiken?

Lijkt het je fijn om mee te doen in een verborgen steun- en inspiratiegroep op Facebook? Je treft daar een actieve groep met bijna 500 groepsleden, een opbouwende, positieve sfeer, diepgang en openhartigheid over alles waar je tegenaan kunt lopen als je aangeleerde dogma’s loslaat of dat probeert te doen. >KLIK< voor meer informatie.

Zoek je hulp bij het loskomen van aangeleerde religieuze overtuigingen en/of de impact daarvan? >KLIK< voor een lijst met ervaringsdeskundige professionals.

About Inge Bosscha

-Voorlichter over geloofsstress, kerkpijn en religieus trauma -Initiatiefnemer van platform www.dogmavrij.nl en kennisbank www.religieustraumasyndroom.com -Auteur van Mantel van angst (2024, KokBoekencentrum/VBK media) -Aandachtig, openhartig en verbindend

5 Responses

  1. Welmoed van der woude

    Hallo, ok ben Welmoed, 63 jaar en ik heb bijna mijn hele leven al een angst- en dwangstoornis. Ik kan ook heel moeilijk met onzekerheid omgaan. Zou ik ook met autisme te malen kunnen hebben? Ik ben wel heel sociaal, ga veel met mensen om en heel empatisch

    1. Beste Welmoed, met autisme kun je heel sociaal zijn maar het zorgt voor meer uitdagingen en kost veel meer energie dan wat de meeste mensen gemiddeld ervaren. Dat werkt ongeveer hetzelfde met empathie, er zijn heel veel gevoelens te ervaren maar met autisme kan het lastig zijn om zich voor te stellen hoe de ander zich precies voelt. Daarbij is het ook heel lastig om gevoelens onder woorden te brengen of naar de gevoelens bij de ander te vragen. Omdat autisme een spectrum is kan het heel erg variëren welke kwaliteiten beter functioneren dan anderen. Bij autisme geldt geen vaste definitie er zijn alleen steeds een aantal dezelfde kenmerken die autisme als zodanig typeren. De beperking die je kunt ondervinden per kenmerk kan dus sterk variëren.

      Om vast te kunnen stellen of je met autisme te maken hebt kun je het volgende doen:

      1. Informeer jezelf over wat autisme inhoud via een website over autisme zoals http://www.autisme.nl
      2. Doe eventueel een online autisme zelftest
      3. Heb je hierna het vermoeden dat je te maken hebt met autisme, maak dan een afspraak met je huisarts en bespreek waarom je autisme vermoedt.
      4. Als je een verwijsbrief hebt gekregen van je huisarts kun je jezelf laten onderzoeken middels gesprekken en testen, door een psychiater of gz-psycholoog, die dan vast kunnen stellen of je inderdaad met autisme te maken hebt.

      Met vriendelijke groet, Joost

  2. Heleen

    Zelf ben ik autistisch en opgegroeid in de gereformeerde gezinte, waar ik omgeven was met dogma’s. Als zeer introvert autistisch meisje weet je nog niet wie je bent en leeft naar de verwachting van je omgeving. Ik was onzeker en angstig. Nu weet ik waarom . Praten met een God, die je nooit hebt gezien, die voor mij als strenge boeman was, als je niet deed wat er werd verkondigd, kon het verkeerd aflopen en kreeg je geen nieuw hartje. Hoe dan, wat dan? Wordt mijn hart eruit gehaald? Hoe ziet die hemel eruit? Glazen zee? Paarlen poorten? Wat vreselijk! Geen natuur en dieren? En dan het gedreig met de wederkomst van Christus als een dief in de nacht. Moet je tegen een autist zeggen.
    Zou goed zijn als er meer aandacht en begeleiding zou zijn binnen deze kerken.

  3. E.J.

    Als je autisme hebt, kun je situaties van onzekerheid – zoals iemand die te laat komt – veel intenser ervaren dan anderen. Je zoekt houvast in duidelijkheid en voorspelbaarheid, omdat twijfel je veel stress en innerlijke onrust geeft. Dit geldt niet alleen voor dagelijkse gebeurtenissen, maar ook voor geloofszaken of levensbeschouwelijke overtuigingen. Je hebt vaak behoefte aan duidelijke zekerheden; iets is waar of niet waar, iets daartussenin is lastig te verdragen. Als iemand jouw overtuigingen in twijfel trekt, kan dat verwarring, frustratie of zelfs psychische klachten veroorzaken. Daarom is het belangrijk dat mensen om je heen daar rekening mee houden, je serieus nemen en naast je blijven staan – niet boven of tegenover je. En weet: er is hulp en steun beschikbaar, bijvoorbeeld via ervaringsdeskundigen, lotgenoten of gespecialiseerde organisaties. Je hoeft het niet alleen te doen.

  4. Lon

    Wat er in de blog staat vind ik zeer herkenbaar. Ik ben opgegroeid in de gereformeerd vrijgemaakte kerk. Wat ik daar leerde was altijd duidelijk, goed doordacht en goed beargumenteerd. Het geloof in een liefdevolle God en het geloof dat ik op Zijn beloftes mocht vertrouwen, gaven mij houvast en zekerheid. Ik groeide op in een turbulent en groot gezin. Daarin was weinig houvast en zekerheid te vinden. Ik had altijd het gevoel dat alles uit elkaar kon klappen en ik alles zou verliezen. God was mijn enige zekerheid. Een aantal van mijn zussen zijn bij de kerk weggegaan. Dat heb ik als zeer verwarrend en bedreigend ervaren. Ook de seculiere omgeving waarin ik terecht kwam toen ik ging studeren en werken vond ik verwarrend en bedreigend. Daarnaast ervaarde ik de komst van andere religies en levensbeschouwingen in de samenleving zoals Islam en Boeddhisme als bedreigend. Die bedreigingen bood ik dus het hoofd door mij vast te klampen aan mijn geloof in God, en aan wat er in de Bijbel staat, maar ik had het gevoel dat ik tegen de klippen op moest blijven geloven en tegen de stroom in moest roeien. Ik voelde mij erg alleen daarin. Maar het geloof in God loslaten was voor mij ondenkbaar, want God was mijn enige zekerheid en houvast, en een grote kracht en troost. Door alle stress op mijn werk en ook doordat ik mij er alleen voor voelde staan, ben ik helaas psychotisch geworden. Maar in mijn psychose voelde ik dat God mij omgaf met Zijn kracht. Dat was beangstigend in het begin, maar ook voelde het als een grote steun en kracht om door te gaan. Ik geloofde echt dat het God was die mij hielp. Zo heb ik nog jaren door kunnen werken en ook studeren. In mijn psychose speelde alles rondom religie een grote rol, wat een weergave is van wat er in mij omging en hoe belangrijk die zekerheid van het geloof voor mij was, en wat een spanningen het bij mij heeft opgeroepen dat er van alle kanten door anderen aan die zekerheden werd getrokken en gemorreld. Sinds ik uit mijn psychose ben, is alles voor mij onzeker geworden. Ik resliseer me nu dat het God niet was die mij omgaf met Zijn kracht, maar dat het een hallucinatie was. Mijn zekerheden zijn weg. Alles is onder mijn voeten weggeslagen.
    En wat er van mij is overgebleven is niks meer. Waar ik voorheen veel innerlijke kracht haalde uit mijn geloof en ik jarenlang heb kunnen werken en studeren met aardig wat zelfverzekerdheid, ben ik nu een hoopje ellende geworden. Ik ben gaan stotteren, alles vind ik beangstigend en verwarrend, ik heb geen zekerheden meer, ik tol rond en kan me niet meer vastklampen aan God en de Bijbel. Ik voel geen innerlijke zekerheid en kracht meer.

Laat een reactie achter bij HeleenReactie annuleren