Gisteren vroeg ik jullie via Facebook en mijn website om financiële steun. Ik kreeg daar privé en openbaar veel reacties op. Ook reacties van mensen die zich afvroegen of ik het wel goed aanpakte. Of die misschien al zeker wisten dat ik dat niet deed.

Een greep uit de openbare reacties

“Het is natuurlijk ook normaal om een fatsoenlijk bedrag te vragen voor een lezing. Dat hoeft echt niet gratis, en echt niet voor weinig. Het is ook normaal om reiskosten helemaal vergoed te krijgen.”

“Als iemand jou uitnodigt neem ik aan dat ze vragen hoeveel dit kost. Dan zeg je toch geen prijs die de kosten niet dekt? En als ‘ze’ het bedrag te hoog vinden dan ga je toch niet?”

“Ik vind dat de mensen die een lezing bijwonen gewoon een financiële bijdrage moeten geven, dat is toch normaal? Vroeger heette dat met de pet rond!”

“Hi, ter aanvulling op je sympathieke oproep: ik ben van mening dat je zeker reis- en verblijfskosten mag vragen (1e klas OV en een overnachting) voor een lezing. Zeker gezien de kwaliteit van je expertise op dit onderwerp zoals je dat hier laat zien.”

“Eens met [naam] —op z’n minst! Maak deals die voor jou energetisch 100% kloppend voelen, zegt de ondernemer in mij. #EenZaakVanEnergie 🤗”

En ik wil natuurlijk zelf ook dat het energetisch klopt. Maar dan is het wel belangrijk dat ik afstem op míjn energie.

En bij mij voelt geld niet als beloning, maar als een middel om iets mogelijk te maken. Praktisch is het zeker belangrijk, maar energetisch niet.

Mijn beloning ligt in impact en betekenis

Als ik mag spreken voor een lege zaal of voor mensen die niks willen of kunnen met wat ik zeg, en ik krijg daar een dikke zak geld voor, dan voelt dat voor mij niet als winst, maar als verlies. Zonde van mijn energie.

En ja, mijn energie is heilig voor me. Nou ja, bijna dan. Juist omdat ik er zo weinig van heb, moet en wil ik daar heel zorgvuldig mee omgaan.

Ik geef bijvoorbeeld niet meer dan één lezing per week. En zeker niet elke week. Dat kan ook niet anders, want ik werk nauw samen met mijn lichaam.

Als ik alleen naar m’n lijf luister, lig ik elke dag met pijn op bed. Ik kies er bewust voor om af en toe fors over mijn fysieke grenzen te gaan, bijvoorbeeld wanneer ik een lezing geef.

De prijs die ik daarvoor betalen moet – in de vorm van hersteltijd – neem ik altijd serieus. Ik wil dit over 5 jaar nog steeds kunnen doen!

Geen budget

Omdat ik zelf op het bestaansminimum leef, voel ik me nauw betrokken bij anderen die ook van weinig moeten rondkomen.

Het liefst werk ik daarom alleen mee aan interviews en artikelen zonder betaalmuur en lezingen zonder verplichte toegangsprijs.

Ik ga zelf ook niet naar lezingen waarvoor ik moet betalen. En natuurlijk zou ik dan mijn vrienden of familie lief kunnen aankijken, maar – en dit is iets wat maar weinig mensen beseffen – als chronisch zieke en/of ‘arme’ vraag je vaak al relatief veel om hulp en dat doet ook iets met je. Het is niet dat het went, of dat het vanzelf niet meer voelt als een schuld die je opbouwt.

Ik weet uit ervaring dat er echt veel mensen zijn voor wie 5 of 10 euro een hoop geld is, wat ze niet kunnen missen. Nee, ook niet ‘als ze het maar graag genoeg willen’.

Een relatief groot deel van mijn doelgroep heeft te maken met gedeeltelijke of volledige arbeidsongeschiktheid. Ik wil hen graag ook de mogelijkheid geven om erbij te zijn. Reiskosten kunnen al ingewikkeld genoeg zijn.

Hoge onkosten

En ja, natuurlijk zijn er ook mensen die wel kunnen betalen. Dus soms kan ik kostendekkend werken. Maar dat lukt niet altijd. Dit komt mede doordat mijn onkosten nogal kunnen oplopen.

Een lezing op een vrijdagavond in Amsterdam betekent voor mij dat ik mijn heenreis de dag ervoor moet maken. Als ik op de dag zelf reis, heb ik geen energie meer voor de lezing. De terugreis maak ik de dag na de lezing. Dat zijn twee hotelovernachtingen. Ook in de goedkoopste hotels kom je in Amsterdam in het weekend dan al gauw uit op 250 euro per nacht. Amsterdam is natuurlijk een dure stad. Maar ook in andere steden betaal je voor een eenvoudige overnachting vaak al meer dan 100 euro per nacht. Maar goed, stel het is in Amsterdam, dan is dat dus 500 euro voor twee nachten. Plus een 1e klas treinreis (omdat ik móet zitten en dat in de 2e klas niet altijd kan) maakt dat mijn onkosten ver boven de 600 euro uitkomen.

Omdat de afstand vaak mijn grootste probleem is, sta ik al ruim zeven jaar ingeschreven voor een sociale huurwoning in Amersfoort en omgeving. Maar aangezien het nog wel vijf jaar kan duren voor ik aan de beurt ben, is dit voorlopig waar ik mee te maken heb: hoge reis- en verblijfskosten.

En daarom vroeg en vraag ik om steun. Omdat er vast wel mensen zijn die het geld wél hebben én die mijn missie een warm hart toedragen.

Co-creatie

Ik besef ook dat ik ondertussen moet werken aan een systeem dat zichzelf draaiende kan houden, ook financieel. Er zal structureel meer geld moeten binnenkomen. Verhuizen naar het midden van het land zal veel – misschien wel alles – oplossen.

Ik waak uiteraard voor uitbuiting of misbruik van mijn bereidheid om ‘gratis’ een lezing te geven.

Maar een lezing geven -op plekken waar het er wezenlijk toe doet – in samenwerking met mensen die er zelf ook op inleveren, voelt voor mij als co-creatie. Heerlijk!

Wezenlijk bijdragen

En misschien ben ik geneigd om te veel te geven. Misschien wil ik té graag een bijdrage leveren. Maar in de ruim 10 jaar dat ik dit werk nu kan doen, voelde en voelt het voor mij als een groot geluk dat dit überhaupt mogelijk is.

Tuurlijk, op m’n tandvlees, ook financieel, maar als de opbrengst is dat ik een wezenlijke bijdrage lever, maakt me dat oprecht heel blij!

En het UWV dan?

Er was ook iemand die schreef:

“Uitkering-volledig afgekeurd-bijverdienen geeft te denken.”

Laat me jullie geruststellen. Ik doe mijn werk na overleg en met toestemming van het UWV. Ik verdien er niks aan en mocht dat eventueel toch een keer zo zijn, steek ik dat geld in nieuwe projecten. Ik houd – dankzij jullie steun! – de Dogmavrij toko draaiende, vaak liggend vanuit m’n bed (ook dit stuk schrijf ik in bed). Het lijkt niet eens op werk, maar voor mij werkt het. 🙂

Ik vond het fijn om dit te verhelderen en ik waardeer jullie betrokkenheid zeer!

Liefs, Inge