Sinds mijn boek er is, heb ik er veel ‘volgers’ bij gekregen. En hoe meer lezers en verspreiders mijn berichten hebben, hoe meer bereik er is voor de boodschap dat een religieuze opvoeding soms gevolgen heeft die ongewenst en vaak ook onbedoeld zijn. Dat grotere bereik is heel mooi, want hoe beter we dit (h)erkennen, hoe beter we ook kunnen werken aan herstel en preventie. Helemaal top dus, dat jullie er zijn! 😍

Ik denk wel dat het goed is als jullie iets over mij weten. Ergens vind ik dat op deze plek totaal niet relevant, maar ik merk ook dat er soms verwachtingen zijn die ik niet kan waarmaken. Ik reageer niet altijd (snel), reageer ook niet altijd adequaat op religie in het nieuws en ben nauwelijks zichtbaar op plekken die ertoe doen. Dat is niet omdat mijn missie er maar een beetje bij bungelt in mijn leven, maar omdat ik volledig arbeidsongeschikt ben en vaak vanuit mijn bed werk.  

Door chronische pijn (fibromyalgie) en vermoeidheid (ME/CVS) kan ik niet veel. Ik merk dat ik het heel ongemakkelijk vind om dit te zeggen. Het klinkt zo dramatisch en zo ervaar ik het zelf helemaal niet. Al een jaar of twintig is dit gewoon mijn leven. En ik zou mijn leven met niemand willen ruilen.  

Maar ik weet ook dat dit misschien onwaarschijnlijk overkomt. Ik ben alleen maar zichtbaar als ik kan. Jullie zien niet wat ik heb moeten doen en laten om zo ver te kunnen komen. De meesten hebben geen idee van de hersteltijd die nodig is en de terugslag die komt. Dat ik levendig overkom bij een lezing of in een filmpje, betekent niet dat ik daarna niet dagen of weken halfdood in m’n bed lig. Dat stukje is onzichtbaar. Overigens wil ik dat graag zo laten. 😉  

Zomer 

De zomer is altijd mijn slechtste tijd, omdat ik niet zo lekker ga op warmte. Elk jaar voel ik ergens in mei en soms al in april dat het me gaat nekken. Dat ik – terwijl ik toch al zo langzaam ga – een heleboel stapjes terug moet doen. Het zijn maanden waarop ik vooral op bed lig.   

En dan ergens in september komt dit vaak vanzelf weer goed. Zodra het koeler wordt, begin ik bij te komen en te herstellen. Na verloop van tijd kan ik weer naar buiten om een begin te maken met conditie- en spieropbouw. Gewoon in m´n eentje, want sociale contacten putten me uit. Zo behoud ik mijn focus en blijft er zoveel mogelijk energie over voor mijn herstel. 😎 

Maar deze keer valt het me zwaar. Het opbouwen zet maar niet door. Misschien omdat afgelopen zomer zwaarder was dan alle anderen. Ik had namelijk van tevoren goede hoop dat het deze keer anders zou zijn. Door nieuwe medicatie had ik reële kans op verbetering. Maar helaas was ik nog niet goed ‘afgesteld’ en had ik flinke last van ‘beginverergering’. In plaats van dat het beter ging, ging het juist slechter.  

Ik had niet gerekend op deze bed-maanden en ik kon ze niet goed verwelkomen en verdragen. En toen bleek dat een kat in het nauw soms rare sprongen maakt. Vanuit schaarste – in mijn geval financieel en qua energie – schakel je soms noodgedwongen over op standje overleven. Je kiest voor oplossingen op de korte termijn. En dat zijn niet per se de beste ideeën. 🙈 

Surrogaat  

Zo ging het ook eerder deze zomer, toen ik steeds meer op bed kwam te liggen. Ik hunkerde naar verbinding en naar ‘van betekenis’ kunnen zijn. En in plaats van me kwetsbaar op te stellen en om het juiste medicijn te vragen bij mijn vrienden, greep ik naar een surrogaat. Ik ging gewoon doen wat ik altijd al deed, maar dan wat fanatieker. 🤓  

Want met mijn missie kan ik relatief eenvoudig in verbinding zijn. Ook al lig ik op bed, ik kan wel schrijven over kerkpijn, geloofsstress en religieus trauma. Ik voel me nuttig als ik daaraan meer bekendheid kan geven en een stem kan zijn voor degenen die dat zelf (nog) niet kunnen.    

Ik moest en zou die stem doen klinken. Dat mijn stem het soms liet afweten boeide niet, want alles stond al in mijn boek! Ik besloot om stug door te gaan met mijn missie om Mantel van angst te verspreiden.   

Uitvoering 

Nou, en dat heb ik dus gedaan deze zomer. Ik stelde lijsten samen met mailadressen en postadressen van huisartsen- en psychologenpraktijken op de Biblebelt. Om vervolgens naar elk adres een persoonlijke mail te sturen, gevolgd door mijn boek. Ik ging als een slak en soms verstuurde ik maar één boek per dag, maar het voelde zo fijn dat ik iets kon doen! Het idee dat elk boek – hopelijk – zou terechtkomen op een plek waar anderen er werkelijk iets aan zouden hebben, maakte me blij en hoopvol.   

(Mocht je het je afvragen: nee, ik kon de boeken op een gegeven moment niet meer zelf verpakken en versturen, maar bestelde ze vanaf toen bij een online boekenwinkel, waarbij ik dan uiteraard het adres van de ontvanger opgaf.) 

Ik kon dit doen dankzij royale donaties van mijn medebeheerders van de steungroep (voor mensen met kerkpijn, geloofsstress en religieus trauma). Ik noemde dit al eerder en vroeg toen ook om steun, omdat de ‘boekenpot’ leeg begon te raken. Dankzij meerdere gulle gevers, kon ik maar liefst 21 boeken extra versturen op de ruim honderd die al waren verstuurd. Ik ben jullie daar heel dankbaar voor! 💝

Teleurgesteld 

Ook mijn vakantiegeld, verjaardagsgeld en mijn royalties had in het boekenproject gestoken. En toen was de koek op. En hoewel ik me eerder nog blij had gevoeld, vanwege deze actie, voelde ik me nu leeg. Ik dacht na over wat ik nou feitelijk had gedaan. En ik voelde me steeds meer een loser. 

Het leek ineens zo idioot dat ik huisartsen en psychologen – die straks zongebruind zouden terugkeren van hun vakanties – van o.a. mijn vakantiegeld een boek had gestuurd. Een boek dat ze zelf waarschijnlijk beter konden betalen dan ik.  

Als ik van Dogmavrij een stichting had gemaakt, had ik voor dit project subsidie kunnen aanvragen. Wat was ik stom geweest! Ik baalde ineens van alles.   

En dat was nieuw. Want meestal gaan die horizontale zomermaanden me best goed af. Ik lig weliswaar maar wat te liggen, maar ik probeer elke dag te kijken naar wat wél lukt. Soms is dat het voeren van een telefoongesprek en soms ben ik al blij als ik zelf naar de wc kan lopen of als ik me heel de dag niet heb verveeld.    

Maar nu voelde ik me zo teleurgesteld in mezelf. Andere jaren zag ik hoe anderen in de zomer op reis gingen en bekeek ik hun vakantiefoto’s op Facebook. Ik vond het leuk om mee te genieten zonder het geregel en gedoe dat anderen hadden gehad om daar te komen, en zonder dat het me een cent kostte. Ik had geen enkel verlangen om zelf op reis te gaan. Mijn geest was al levendig genoeg.   

Maar dit jaar deed het pijn. Ik zag ineens al die plekken waar ik nog nooit was geweest en ik vroeg me voor het eerst af waar ik naartoe zou willen, als ik geld en mogelijkheden had. Omdat die er nooit waren geweest, ben ik nooit verder gekomen dan België.   

Kleine wereld  

Maar ik realiseerde me ook dat juist doordat mijn wereldje zo klein en zo stil is, ik het me kan veroorloven om heel erg ‘open’ te staan en alles intens te beleven. Ik geniet daar enorm van! Het vraagt uiteraard zorgvuldig doseren en het bewaken van mijn grenzen, vooral wat betreft de input van buitenaf.   

Ach, en ik vermoed dat als ik voor het eerst bergen zal zien, ik minstens een week nodig zal hebben om daarvan bij te komen. Alleen al de aanblik van zoiets imposants en het feit dat ik daar ben, zal me diep ontroeren en misschien ook even ontregelen. Waarschijnlijk ben ik totaal niet geschikt om te reizen.  

Mildheid 

Dat besef hielp me. Even. Want toen kwamen er gedachten als: waarom ben ik dan ook zo’n stom watje? Dit ging een kant op die ik niet wilde. Ik sprak mezelf streng toe: je bent NIET stom en dat weet je best! Je ervaart gewoon rouw omdat je je nu even extra bewust bent van wat je soms moet missen. En dat mag.   

En dat je nog geen stichting bent is ook niet stom! Om een stichting te worden, moet je veel keuzes maken en dingen regelen. Dat vraag nou eenmaal veel ‘werkgeheugen’ en dat heb je al langere tijd niet. Je hebt gewoon gedaan wat je wél kon.  

Ik zuchtte diep. En toen kwamen de tranen. Ik besefte dat ik mezelf weer eens voorbijgelopen was en dat ik behoefte had aan support van mijn vrienden. Eindelijk vertelde ik dat ik eigenlijk best wel een zware zomer had. En dat ik ook niet goed wist waarom ik dat niet gewoon eerder zei.  

Het luchtte op. Ik voelde me minder stom. En toen herinnerde ik me weer de vele positieve reacties die ik had ontvangen naar aanleiding van al die verstuurde boeken. Het was misschien niet de meest efficiënte actie geweest, maar het had wel degelijk effect.  

Nog één maand knallen 

Nog een maand en dan bestaat Mantel van angst alweer 1 jaar! Ik heb het afgelopen jaar regelmatig met m’n boek lopen ‘leuren’ (zo voelde dat) en het steeds weer onder jullie aandacht gebracht. Ik kan me zo goed voorstellen dat jullie daar zat van werden. Ik voelde zelf in elk geval wel steeds meer weerstand. Daarom heb ik mezelf beloofd dat ik met de boekpromotie mag stoppen als het boek een jaar bestaat. Het einde van al die boekenspam is dus in zicht! 😉  

Maar ik wil nog één maand knallen. En omdat ik – na deze voor mij zware zomer – nog steeds worstel om weer ‘in het zadel’ te komen, vraag ik nogmaals jullie hulp. Ik vind dat spannend, maar wil daarmee ook voor mezelf onderstrepen dat ik eerder om hulp mag vragen. En misschien inspireer ik daarmee ook anderen. 😊 

Het versturen van boeken heeft niet alleen mij, maar ook de ontvangers goed gedaan. Ik wil hier dus nog het liefst een maand mee doorgaan. Ik help mezelf het meest als ik dingen doe waar ik blij van word. En het versturen van boeken is zo’n ding. Zo hoop ik langzaam maar zeker mijn andere werkzaamheden ook weer op te pakken.  

Geldzaken 

Ik ben bijvoorbeeld bezig met het opzetten van een forum voor mensen met kerkpijn, geloofsstress en religieus trauma. Hetzelfde idee als de steungroep op Facebook, maar dan buiten Facebook om en op termijn hopelijk in plaats van Facebook. Naast dat dit een behoorlijk ingewikkelde klus is, is het ook een duur geintje.  

Ik heb een levenslange licentie aangeschaft voor het forumplatform. Dat leek me nodig, want ik denk ook vooruit. Als ik hier ooit mee ga stoppen, zou het fijn zijn als iemand het wil overnemen. Wie wil er nou een forum overnemen dat én heel veel tijd kost én heel veel geld? Dat laatste is nu dus alvast geen obstakel meer.  

En dan waren er nog mijn websites, waarvoor ik tegenwoordig om de twee jaar een factuur krijg van WordPress. Ik heb voor die termijn gekozen, omdat dit het voordeligst is. Maar 2025 is het betaaljaar en die 2 x bijna 600 euro was toch wel een aderlating voor de Dogmavrij-rekening. Tuurlijk had ik erop gerekend, maar toch! 

Niet alleen  

Ik heb gelukkig al een groepje trouwe financiële supporters. Sommigen steunen me zelfs al jaren! Zonder hen had ik dit niet kunnen volhouden, vanuit mijn uitkeringspositie. Ik ben heel erg blij met alle steun. ❣En toch blijft het van tijd tot tijd spannend of ik alle onkosten kan betalen, vooral wanneer ik investeer in nieuwe projecten, zoals nu in dat forum. En ja, in al die boeken. 😜

Ik heb een aparte Dogmavrij-rekening en deze rekening heeft een gedeelte, wat ik ‘boekenpot’ heb genoemd. Als je mij wilt steunen en het is specifiek voor de verspreiding van boeken, kan je ‘boekenpot’ als beschrijving noemen, dan zet ik het geld op de daarvoor bestemde plek. Ik zet hieronder zowel het rekeningnummer van Dogmavrij als een kant en klaar Tikkie, waarbij je dan nog wel zelf het bedrag moet invullen. Je kunt me eenmalig steunen of periodiek. Ik ben blij met elke euro.  

Gouwe ouwe supporters en nieuwe supporters: dank jullie wel dat ik dit niet alleen hoef te doen!  

Dit is het rekeningnummer t.n.v. Dogmavrij: NL30 ASNB 0706 7909 28

En via deze link betaal je heel eenvoudig een eenmalig bedrag naar keuze met een Tikkie:  

https://tikkie.me/pay/cmuj8ndgbj9o0lmepm3u
(Deze link is geldig t/m 11 oktober)

Ik vind het heel spannend om dit te plaatsen, maar ik doe het toch, omdat ik mezelf verlichting wil gunnen, en zachtheid.

En misschien geldt dit ook voor jou: we doen wat we kunnen – en dat is genoeg. 🌱💛