‘Hoe langer je in de verkeerde trein blijft zitten, hoe meer het je zal kosten om op je bestemming te komen.’  

Ik kwam deze quote vandaag tegen en werd erdoor geraakt. Het is mij onduidelijk wat de oorsprong is. Sommige bronnen zeggen dat het een Japans gezegde is, anderen hebben het over een Chinese spreuk. Ik heb het in elk geval niet zelf bedacht, alleen vertaald.  

Ik denk dat velen iets zullen herkennen in deze spreuk. Vooral wanneer je wel eens op een punt bent beland waarop je je oude overtuigingen in een ander licht ging zien. Ik weet dat dit ook het geval is bij veel van mijn ‘volgers’. Mijn website gaat ook relatief vaak over dit thema. De schok kan groot zijn en was het ook bij mij.  

Ik was in de veronderstelling dat ik goed zat. In mijn geval was dit het idee dat ik geboren was in een gezin die toevallig naar de enige ware kerk ging. De enige kerk waar de juiste leer verkondigd werd, die – als je geloofde – zou fungeren als een ticket voor het eeuwige leven.  

Maar hoe ouder ik werd, hoe meer ik zag dat deze aanname ook veel onrecht veroorzaakte. Automatisch geloofden we ook dat andersdenkenden het mis hadden. Iedereen was beklagenswaardig, behalve wij.  

Pas toen ik zelf buitengesloten werd, besefte ik hoe onrechtvaardig het is als oprechte, integere mensen worden bezien als ‘zielig’ of ‘zondig’, alleen omdat ze andere conclusies trekken. Waarom konden zij het wél mis hebben, en wij niet? Kon het zijn dat hier iets niet helemaal klopte?  

Toen ik geconcludeerd had dat dit inderdaad het geval was, ontstond nieuwe stress. Hoe stapte ik uit deze trein, die voelde als een huis en waarin ook al mijn familie en vrienden zaten?  

Dat ik uiteindelijk toch uitstapte, was niet omdat ik zo moedig was, maar omdat het steeds meer ging wringen en ik wel móést.  

Ik begrijp het heel goed als mensen op een trein blijven waarvan ze ergens in hun achterhoofd vrezen dat er iets niet helemaal klopt. Vooral als je geleerd hebt dat er iets is dat nog veel belangrijker is dan jouw ‘bestemming’, namelijk je ‘eeuwige bestemming’.  En dat enkel déze trein jou daar kan brengen.  

Maar wat als jouw gevoel wél klopt? Wat als je steeds verder wegraakt van jouw ‘bestemming’ en het steeds meer moeite zal kosten om weer (bij jezelf) thuis te komen?  

Wat als alles wat je hebt leren onderdrukken en afwijzen in jezelf, wat als dat niet fout is, maar menselijk? Wat als het richtingaanwijzers zijn naar ‘huis’? Hoe kan je daar dan ooit nog komen? 

Voor mij betekende de reis terug een tijdsinvestering van zeker 20 jaar. Maar het was het zo waard.  

Waar het eerst nog leek alsof alles instortte, merkte ik steeds meer hoe alles op zijn plek begon te vallen. Het leven werd eenvoudiger, echter. En het werd steeds makkelijker om liefde te voelen en te delen.  

Waarom zouden we verder reizen in een richting die alleen anderen een goed idee lijkt? Het is óns hart, waarin de routekaart ligt geborgen voor ons leven. Durf het te ontvouwen. Durf te gaan.  

Thuiskomen maakt het elke prijs waard.  

Als anderen denken dat je ontspoort, betekent dit soms juist dat je je eigen spoor gevonden hebt.