Als al het goede van God komt, hoe kunnen mensen die niet in God geloven dan goede dingen doen? Wat motiveert hen?
Hoofdstukken
00:00 Intro
00:47 Theocentrisch of egocentrisch
01:53 Geneigd tot alle kwaad
02:30 Kerkverlaters
03:39 Groepsdenken
05:38 God als bron van het goede
06:06 Geneigd tot goeds
07:05 Sociale wezens
07:39 Biochemie
08:06 Zijnsmotivatie
08:56 Onderdrukte emoties
10:28 Dieper begrip
11:20 Je naaste liefhebben als jezelf
12:17 Ontwikkeling
13:22 Niet christelijk maar menselijk
Delen is helen!
Ontdek meer van Dogmavrij
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Kan je zonder een god (er worden verschillende “goden” aanbeden, en iedereen aanbidt de “enige echte” 😂 ) wel een goed mens zijn? Moslims hebben ook die gedachtenkronkel.
Je kunt de vraag ook omdraaien. Ben je een “goed” mens als je de geboden van een god naleeft uit angst voor diezelfde “liefdevolle” god, die je naar de “hel” kan sturen als je ze niet naleeft? Zou men die geboden ook naleven zonder de dreiging van de “hel” of de “duivel”? Hoe oprecht is die “goedheid” dan als dat onder druk of angst gebeurt? Begrijp je wat ik bedoel?
Als je het zo benadert, is de mens die spontaan goed is, zelfs zonder een god of zonder de dreiging van de “hel”, echt oprecht goed. In deze benadering is deze goddeloze mens zelfs zuiverder dan degenen die slechts (onder dwang) orders opvolgen van een god.
“Duivelse” groet 😉
Dag Inge,
De vraag wasarmee je je filmpje begint geeft precies het misverstand aan waar christenen –of eigenlijk alle gelovigen– onderr te lijden hebben.
Het is namelijk precies andersom: Atheïsten hebben een hogere moraal dan gelovigen. Gelovigen hebben feitelijk helemaal geen moraal. Zij verwarren onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan een “alziende, alwetende, almachtige” bovenmenselijke externe autoriteit, door christenen “god” genaamd, die ook nog eens “eeuwig” is en “wiens wegen ondoorgrondelijk zijn” en die zonder nadere verklaring naar eigen goeddunken straft en beloont met moraliteit. Maar dat is het helemaal niet.
De menselijke moraal heeft te maken met medemenselijkheid, betrokkenheid, samen-zijn..
De mens is –je noemde het zelf al– een sociaal wezen. Leven en welzijn van de groep betekenen leven en welzijn voor het individu.. Dit is een evolutionair ontwikkeld overlevingsmechanisme dat in ieder mens in beginsel vij de geboorte aanwzig is.
Maar dat moet wél, net als alle aangeboren vermogens– ontwikkeld worden.
Het kind is bij de geboorte , net als alle andere dieren een a-moreel en egocentrisch wezen. Volledig op zichzelf gericht. Het moet zijn moraliteit nog ontwikkelen.
Dit noemen we opvoeding en het is de belangrijkste taak van de ouders. Zij moeten hun rol van externe autoriteit afbouwen en de innerlijke autoriteit –de moraal en het empatisch vermogen– van hun kind helpen zich te ontwikkelen, zodat het een integer, sociaal vaardig volwassen lid van de samenleving kan worden dat zijn eigen beslissingen neemt en zijn eigen verantwoordelijkheid kent. Een moreel wezen wordt.
En hier schiet de gelovige opvoeding tekort.
Die blijft steken in de fase van onbegrepen maar onvoorwaardelijke, gehoorzaamheid. Niet aan de ouders, maar aan die eerder genoemde “alziende, alwetende, almachtige” bovenmenselijke externe autoriteit.
De verantwoordelijkheid wordt afgeschoven, al beseffen de meeste (alle?) gelovige dat niet
Zo kunnen zelfs de meest hoogstaande, goedwillende, liefdevolle, eerlijke mensen tot de meest abjecte daden en denkbeelden komen, want “god wil het”
Dit is een immorele houding. en maakt zelfs zijn “goede” daden en denkbeelden verdacht. Want zijn die van hemzelf of van zijn god?
Een wijs man heeft ooit gezegd (ik parafraseer):
“Je hebt goede mensen die goede dingen doen en slechte mensen die slechte dingen doen
Maar om goede mensen slechte dingen te laten doen. daar heb je religie voor nodig.”
Ik denk dat hij gelijk heeft.
Ik ben een overtuigd atheïst, anti-theïst eigenlijk. Dat weet je.
Ik beschouw religie als het slechtste dat de mensheid zichzelf ooit heeft aangedaan. Maar ik heb niets tegen gelovigen. Ik zie hen als slachtoffers van de oudste, grootste, meest ontwikkelde, kwalijkste misleiding uit de geschiedenis van de mensheid.
In religieuze termen: Zij zijn van de duivel.
Ik vind dit een verdrietige toestand
Edward
Wanneer niet christenen per definitie geen, of lager/verminderd /slechter moraal zouden hebben en christenen per definitie wél en hoger/meer/beter dan zou de wereld er natuurlijk heel overzichtelijk uitzien. Het is heel verleidelijk om begrippen als goed en fout zo te vereenvoudigen en het is heel menselijk om de wereld zo in te delen. Juist daarom fascineert mij het stukje in Romeinen zo waarin staat dat mensen die ‘de wet niet hebben’ zichzelf tot wet zijn, ook al ‘hebben’ ze hem niet. Ze bewijzen door hun daden dat wat de wet eist in hun hart geschreven staat en hun geweten bevestigt dit omdat ze zichzelf met hun gedachten beschuldigen of vrijpleiten.
Voor mij is dit gegeven zo verrijkend en verbindend en ook een uitnodiging om onvoorwaardelijk uit te reiken én te ontvangen over allerlei zelfbedachte ‘christelijke’ grenzen heen. Voor veel christenen is dat uitreiken nog best redelijk goed te doen, maar de wederkerigheid komt niet rond omdat het ontvangende aspect geblokkeerd blijft en er geen zuivere onvoorwaardelijkheid gecommuniceerd wordt. De relatie komt niet tot stand en er ontstaat, door het schijnbaar onvoorwaardelijke uitreiken ongelijkwaardigheid.
Christenen kunnen de denkfout maken het alleenrecht op liefde te hebben en ervan overtuigd zijn dat zij de enigen zijn die grootsheid van de liefde ten volle kunnen kennen. Zo sluiten zij zich af voor de werkelijke grootsheid van liefde. En die kan alleen van binnenuit geleefd worden en door niemand geclaimd. De liefde, of zo je wilt de wet ‘hebben’ is in die zin ook niet echt veelzeggend. De liefde leven, juist ook zonder woorden, is dat denk ik wel.