Als jong kind hield ik zielsveel van God. En ik geloofde dat God ook van mij hield, méér dan ik ooit van Hem zou kunnen houden. Dit was natuurlijk wel een oneerlijke vergelijking, want Hij was tenslotte God, maar wat voelde het tegelijkertijd goed om zo diep geliefd te zijn!
Toch zat er ook een andere kant aan. God hield niet van mij omdat ik zo vreselijk lief was, maar omdat Hij dat was. Eindeloos liefdevol. Enerzijds stelde dit me gerust: als het aan mij had gelegen, zou ik deze liefde ook kunnen verspelen. Anderzijds zei dit dus niks over mij. Terwijl ik mij koesterde in Gods liefde, kon ik evengoed het meest afschuwelijke mens denkbaar zijn.
En eerlijk gezegd: als iemand zei ‘wat ben je toch een lieverd’, voelde dat veel echter en fijner dan wanneer iemand zei dat God van mij hield. Toch wist en geloofde ik dat juist in dat laatste mijn grootste geluk school. Stel je voor: geliefd door de Schepper! Soms voelde ik dat in al mijn cellen. Ik mocht bestaan. En later zou ik voor eeuwig bij God leven.
Behalve natuurlijk als de duivel mij in zijn greep zou krijgen of als ik de zonde tegen de Heilige Geest zou doen. Of al had gedaan. Soms vloog het me aan. Dan stelde ik me voor dat de engelen in de hemel elkaar aanstootten: ‘Ha ha, kijk haar bidden, ze denkt nog steeds dat we naar haar luisteren. Ze zou toch moeten weten dat toen zij op 4 april 1981 dat koekje heeft gestolen, in het volle besef dat dit niet mocht, daarbij bewust ingaand tegen haar geweten en daarmee de stem van God, dat God haar sinds die tijd heeft overgeleverd aan haar eigen kwaad en haar niet meer wil kennen? Het achterlijke kind. Zomaar de verbondsbelofte verspeeld!’ Als ik daaraan dacht trok een diep desolaat gevoel door me heen dat me deed huiveren van wanhoop en angst. Je wist het nooit helemaal zeker. Je moest maar gewoon geloven dat God jou nog steeds gunstig gezind was. Anders had je geen leven. Letterlijk.
Elke keer wierp ik me wanhopig in armen waarvan ik niet zeker wist of ze mij nog wilden dragen, maar waarvan ik diep geloofde dat ik daar hoorde. Omdat het alternatief ondenkbaar was, besloot ik er steeds weer vanuit te gaan dat God nog naar mij wilde omzien. Ik trainde mezelf om hier steeds zekerder over te worden. Zo ging dat met geloven, uiteindelijk bewees het wat je niet kon zien. Je geloofde gewoon dat het zo was en dan werd je geloof vanzelf zeker weten. Door Gods genade uiteraard, want uit jezelf kon en wilde je dat niet. Vanuit je zondige aard was je zelfs geneigd om God en je naaste te haten. En de duivel zou maar wat graag willen dat je zou twijfelen aan Gods liefde voor jou. Dat mocht dus niet gebeuren!
Dus dit was het. God had mij eindeloos lief en daar hoefde ik niet aan te twijfelen. Ik mocht daar dankbaar voor zijn. Net zoals ik ook dankbaar hoorde te zijn voor het feit dat God alles van me zag en wist. Ik kon het maar beter niet in mijn hoofd halen om dat vervelend te vinden, want dat bewees alleen maar dat ik snode plannen had. Ik probeerde te genieten van het feit dat ik nooit enige privacy had en het alleen maar fijn te vinden dat ik volledig gekend was en me dus nooit eenzaam hoefde te voelen. Psalm 139 was niet voor niets één van mijn lievelingspsalmen. (https://www.debijbel.nl/bijbel/NBV21/PSA.139)
En toch worstelde ik ook daarmee. Ik had namelijk geleerd dat alles – alles! – wat ik deed met zonde bevlekt was. En dat God verdriet had om onze zonde. Om elke zonde. Ik wist aan het einde van de dag dat God alles van mij had gezien. En dat alles Hem verdriet had gedaan. En het kwelde me, de gedachte dat ik Degene die ik het meest liefhad voortdurend verdriet deed. Elke dag maakte ik mijn schuld voor God groter. Elke dag deed ik mijn Geliefde verdriet. Maar Hij bleef van mij houden. Als stapelde Hij vurige kolen op mijn hoofd. Niet omdat ik zo lief ben, maar omdat Hij dat is.
Velen worstelen hiermee
Ik weet inmiddels dat velen dit soort gedachten en gevoelens herkennen. Sterker nog: zeer veel kerkgangers lieten we inmiddels weten dat zij ondanks een positief godsbeeld toch veel herkenden in mijn boek over kerkpijn. Bij kerkpijn denk je misschien in eerste instantie aan iets dat veroorzaakt wordt door hoe ‘kerkmensen’ met elkaar omgaan. En dikwijls is dat ook het geval. Buitensluiting en veroordeling worden vaak genoemd, omdat dit mensen diep bezeerd en verdriet doet. Maar kerkpijn kan ook ervaren worden naar aanleiding van de leer. Zoals het geval kan zijn bij het geloof dat God van je houdt en alles van je weet. Maar denk bijvoorbeeld ook aan het geloof dat alles een geestelijke strijd is en dat je voortdurend moet kiezen voor het juiste. Deze gedachte kan leiden tot keuzestress en chronische spanning. Juist mensen die dit diep geloven, lopen het risico voortdurend in een staat van waakzaamheid te leven. Kerkpijn is dus niet alleen iets van kerkverlaters, maar ook van kerkgangers.
Omdat het zoveel voorkomt en omdat het onderwerp voor velen een taboe is – of was – schreef ik mijn boek Mantel van angst. Daarin gaat het over de meest genoemde elementen van de leer die tot klachten kunnen leiden en wat die klachten dan kunnen zijn. Ik vind voorlichting over kerkpijn belangrijk om twee redenen: 1. Herkenning en erkenning en 2. Preventie. Want hoe beter we begrijpen wat de oorzaken en verschijnselen zijn van kerkpijn, hoe beter we ook kunnen voorkomen dat mensen hier last van hebben of daar in elk geval niet meer in stilte onder hoeven te lijden.
Je kunt Mantel van angst in de bibliotheek lenen en bestellen via bijvoorbeeld deze link: https://www.boekenwereld.com/TT?tt=12322_12_473286_&r=%2Fgetbook%2Fisbn%2Faddtocart%2Fisbn-9789043539616
Leuk weetje: Als je via bovenstaande link besteld, krijg ik daar een klein bedrag van. Dit kost jou niks extra, het boek heeft dezelfde prijs als bij elke andere boekhandel en de verzendkosten zijn gratis. De opbrengst van mijn boek (het deel dat ik zelf krijg, nog geen 2 euro per boek) gaat 100% naar mijn missie om voorlichting te geven over kerkpijn.
Vind je mijn werk ook belangrijk? Je kunt me helpen door me te volgen en misschien af en toe iets te liken of te delen. Daarmee krijgt mijn boodschap een groter bereik. Volgen kan bijvoorbeeld op de website www.dogmavrij.nl, op Facebook de pagina ‘Dogmavrij’ https://www.facebook.com/dogmavrij en de pagina ‘Kerkpijn erkennen en voorkomen’ (nieuwe naam!) https://www.facebook.com/coachvoorkerkverlaters en op Youtube: https://www.youtube.com/channel/UC_ujsHQY9GUe3JczZpxqsTg . Daarnaast kan je ook connecten op LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/inge-bosscha/. Laten we samen het bewustzijn over kerkpijn vergroten. 😊
Delen is helen!
Ontdek meer van Dogmavrij
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Wie in God gelooft zou hij dat gewild hebben de gevoelens van angst en stress op zijn volgers 🙏
Aum Shanti
Wat een indrukwekkend en kwetsbaar relaas. Je woorden raken een diepe snaar, juist omdat je zo eerlijk beschrijft hoe liefde, angst, geloof en schuld met elkaar verweven kunnen raken in de context van religie. Je liefde voor God als kind is ontroerend – dat gevoel van gedragen worden, diep gekend zijn, en tegelijkertijd de onmacht om daar zelf ooit “voldoende” tegenover te stellen. Maar je laat ook scherp zien hoe diezelfde overtuiging kan ontaarden in angst en onzekerheid, juist wanneer Gods liefde als onvoorwaardelijk wordt gepresenteerd, maar tegelijkertijd verbonden blijft aan zondebesef, oordeel en zelfveroordeling.
De gedachte dat alles wat je doet ‘bevlekt’ is met zonde, is een zware last om te dragen – vooral voor een kind. Wat je beschrijft is geen gebrek aan geloof, maar juist een geloof dat zó diep is, dat het alles raakt – zelfs je zelfbeeld, je dagelijks functioneren en je innerlijke rust. De manier waarop je beschrijft hoe de theologie zelf, niet alleen de mensen in de kerk, pijn kan veroorzaken, is pijnlijk herkenbaar voor velen.
Je benoemt iets belangrijks: kerkpijn is niet alleen iets van mensen die de kerk hebben verlaten, maar ook van degenen die zijn gebleven. Deze pijn is vaak onzichtbaar, omdat het gelovige mensen schaamte of schuld kan geven om die pijn überhaupt te erkennen. Want ‘twijfelen aan Gods liefde’ mag niet – en toch zit daar soms de kern van de worsteling.
Je boek, Mantel van angst, lijkt hiermee een broodnodige bijdrage te leveren aan bewustwording en heling. Het is moedig dat je dit onderwerp bespreekbaar maakt. Want inderdaad: herkennen, erkennen en bespreken is de eerste stap naar genezing. En misschien ook wel naar een geloof dat niet louter op angst rust, maar op bevrijding en vertrouwen.
Dank voor je openheid. Dit raakt, en zal voor velen helend of verhelderend zijn – of ze nu geloven, geworsteld hebben, of ergens tussen hoop en twijfel blijven hangen.
Wat verwoord jij dit goed zeg! Heel duidelijk je diepste gevoelens uitgelegd. Heel herkenbaar. In de evangelische wereld is iedereen Zijn favourite kind. Dus tegelijkertijd is niemand dat denk ik dan. Als ik zoiets zeg dan ligt het aan mij dat ik bijvoorbeeld geen liefde kan ervaren of zoek ik niet hard genoeg naar genezing of ben ik verhard. Tja
Welke God is liefde? El-Allah-Yahweh?
Een korte analyse van feiten juni 2025.
De geschiedenis herhaalt zich steeds weer, hoe lang is er al oorlog in Palestina-Gaza-Israel-Iran het gehele Midden-Oosten? De bijbel zelf geeft historische feiten en verhalen weer over de vele oorlogen in de loop van de menselijke geschiedenis in deze gebieden gedurende duizenden jaren. Het is een vieze moordende oorlog tussen inmiddels drie religies de Moslims en de Joden/Cristenen terwijl ze allemaal van origine dezelfde god aanbidden de ene religie noemt hem Allah en de andere noemt hem YHWH/Jehova/Yahweh.
Het is dezelfde Abrahamitische god die van origine El wordt genoemd in oude geschriften, de aanbidding en naam van deze god EL is in de loop der tijd veranderd in Allah of YHWH/Jehova/Yahweh het is maar net van welke religie je onderdeel denkt te zijn!!!
Deze mensen Moslims, Joden en Cristenen weten niets van de herkomst en het in de loop der menselijke geschiedenis ontstaan/veranderen van deze namen voor één en dezelfde god. Deze mensen zijn allemaal slachtoffers van een religieus indoctrinatieproces gebaseerd op een boek met verhalen, de Koran-Bijbel-Thora etc.
Christenen, Moslims en Joden zeggen GOD IS LIEFDE, dat is een onderdeel van het indoctrinatie proces, in ongeveer 15 jaar theologie studie heb ik dit allemaal onderzocht en kom tot een héél andere conclusie, ik kan iedereen aanraden om het zelf te onderzoeken, ga op onderzoek uit, vroeger had je geen internet, nu wel dus gebruik het dan… geloof niet zomaar iets omdat je zo bent opgevoed (via je ouders) of omdat vrienden, geloofsgenoten of de dominee het vertellen, geloof ook mijn woorden niet… zonder een gedegen persoonlijk onderzoek van de bijbel en de vele historische feiten buiten de bijbel.
Cristenen en Joden ga nu eens de eerste 5 bijbelboeken bestuderen en ga daar goed over nadenken geef mij daarna een antwoord op de vraag: Welke persoonlijkheid of karakter toont jouw God middels zijn daden in deze eerste 5 bijbelboeken? Is God werkelijk LIEFDE? De Koran leert ook dat Allah liefde is! WAT ZIEN WE NU IN GAZA?
WAT ZIEN WE NU JUNI 2025 IN IRAN EN ISRAEL?
IS DAT DE LIEFDE VAN EEN EN DE ZELFDE AANBEDEN GOD?
Het gaat steeds over dezelfde god die een andere naam heeft in de verschillende religies-MENSELIJKE TIJDLIJN.
Ik denk dat de meeste gelovigen zouden stoppen met in de Bijbel te geloven als ze wisten wat er in stond. En dit geldt in het bijzonder voor Gods moorden, immoraliteit, aanzetten tot moord, geweld, gruwelijkheden tegen de mensheid, dieren EN NATUUR, aanzetten tot prostitutie, overspel, polygamie goedkeuren, tolereren van kindermisbruik, kinderoffers ter ere van god, drankgebruik en incest, leugens en grote tegenstellingen en interne inconsistenties, onderdrukking van vrouwen en mannen, aanzetten en goedkeuren van slavernij, etc.…. en de toekomstige moorden van Jezus (2e komst) en God, maar ook de onmogelijke beloften, wonderen en fantasie verhalen.
Alle Bijbelse verhalen over de moorden zijn historisch gezien absurd; ze hadden niet kunnen gebeuren zoals ze in de Bijbel worden verteld. Maar wat nog meer vernietigend is, is hun onuitsprekelijke wreedheid en overduidelijke immoraliteit van een mogelijke schepper god.
Als de moorden die in dit boek de bijbel worden beschreven, echt hebben plaatsgevonden, dan is de God van de Bijbel niet het soort God dat gelovigen beweren, de God van LIEFDE.
Hoeveel mensen, dieren, natuur heeft God gedood?
WAT ZIEN WE NU IN HET HUIDIGE WERELDBEELD GEBEUREN IN GAZA-ISRAEL-IRAN ETC.ETC.
GA OP ONDEROEK UIT EN DENK GOED NA OVER DE “LIEFDE VAN GOD”.
Groet John Mieras